اشعار

بیمی ز طوفان نیست وقتی ناخدا هست            سیدعـلی رفته‌ست، سیدمجـتـبی هست

باشد عصا در دست یک موسای دیگر            لطـف خـدا تا آخـر این مـاجـرا هـست

هرچند که غرق داغ و اندوه و غمیم            در سـایـهٔ نـور و در پـنـاه عـلـمـیـم

ایران حـرم است و محترم می‌مـاند            ما با دل و جان مـدافـع این حـرمیم

هلا قـوم یهـود! از آسمان سجـیل می‌آید            به استقبالتان مرگ، ای سپاه فیل می‌آید

به هر سو که روید آنجا محل دفنتان  گردد            که عـزرائیل با خیبر به اسرائیل می‌آید

مدارا نه! ترّحم نه! بزن بشکن دل شب را            بزن آنگونه که زد حیدر کرّار مرحب را

به شهر موش‌ها موشک بزن؛ بی‌شک تو پیروزی            بتازان بر تن آلـودۀ این قـوم مَرکـب را

خروش ذوالفقار و بارش سجـیل می‌آید            طنـین آیـه‌هـای عـادیـات و فـیـل می‌آید

عذابی که خدا می‌گفت نازل می‌شود هر شب            بـلای آسـمـانـی بـر سـر قـابـیـل می‌آیـد

تویی همان که بنا کرده با مـرامی را            به فـخـر آوَرَد اسـمِ تو هر امـامی را

تو سیـّدالـشـهـدا حمزه‌ای و این یعنی            نداشت هیچکسی این چنین مقامی را

طبعی که هوای تو به سر داشته باشد            در وصف تو بر وحی نظر داشته باشد

هر واژه که نیت کند از حمزه بگوید            بایست که آن واژه جگـر داشـته باشد

هرگاه مـصطـفی به تو گرم نظاره بود            از بهر او وصال تو فیضی دوباره بود

بر ذره ذره پیـكـر خـورشـیدی‌ات قـسم            خورشید آسمان به تو غـرق نظاره بود

قـوّتِ بازوی من بود كه افتاده به خاک            همۀ نیـروی من بود كه افـتاده به خاک

این همان است كه یاریِ ولایت می‌كرد            مثلِ یک شیر زِ اسلام حـمایت می‌كـرد

هـمیـشه قـوّت قـلـب تـمـام لـشکـر بود            امیـرِ صـف شکـن جـنـگ نابرابر بود

زمـانـه سـردتـر از سـرد می‌شد اما او            هـمـیـشـه مـایـۀ دلـگـرمـی پـیـمـبر بود

قرار بود به ما فـیضی از سحـر بدهی            به قدر بال مگس اشک مختصر بدهی

ضمانـتی است برای سلوک اهل سحر            اگر زمـان مـنـاجـات چـشـم تـر بـدهی

رود از جناب دریـا فـرمان گرفته است            یعـنی دوبـاره راه بـیـابـان گـرفته است

تا حرف آب را برساند به گـوش خـاک            در عین وصل، رخصت هجران گرفته است

( زمانه بر سر جنگ است یا أباصالح )            دلـم بـرای تو تـنـگ است یا أبـا صالح

در این زمانه دروغ و شقاوت و نیرنگ            مـرام أهـل فـرنـگ است یـا أبـاصـالح

تا گردش زمـانه و لیل و نهـار هست            نام حسین هست و حسینی شعار هست

این نـام پُـر شکـوه بر اوراق روزگار            جـاوید هـست تا ورق روزگـار هست

اگر گاه از تـنور واژه‌هایم نان درآوردم            به وقتش از همین آتشفشان طوفان درآوردم

شهادت مرد میدان خواست؛ دنبالم فرستاد و            من از بین خیابان‌ها سر از میدان درآوردم

هرچند از داغ شـقـایـق سوگـواریم            مـا از تــبــار لالـۀ ســرخ بـهـاریـم

دریـای مـوّاج غـمـیم و کـوه دردیم            اما مـیان مـوج سـخـتـی اسـتـواریم

برای خاکمان این روز و شب‌ها در خیابانیم            و تا هر وقت طولانی شود این جنگ می‌مانیم

به لب الله اکبر، مشت‌هامان هم گره کرده            و با هم دست بر سینه سرود عشق می‌خوانیم

هر چند که از داغ تو دریای غم‌یم            شمـشـیر فـرو رفـته به قـلب ستم‌یم

تا لحـظۀ انتـقـام از آن خانۀ سـست            چون مشت‌گـره‌کردۀ تو پشت هم‌یم

شب‌های فراق تو چه جانکاه گذشت            تا چـشـم بهـم زدیـم، نـاگـاه گذشت

خـالی شده آسـمـان من از مـهـتاب            ای ماه! ز رفتن تو یک ماه گذشت

این راه برای کفر، سنگستان است            این تنگه برای خصم، قبرستان است

کـشـتـند اگرچه تنـگـسـیـری‌ها را            این خطه پُر از دلیر تنگستان است