بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، فَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَانَا ثُمَّ إِذَا خَوَّلْنَاهُ نِعْمَةً مِنَّا قَالَ إِنَّمَا أُوتِيتُهُ عَلَى عِلْمٍ بَلْ هِيَ فِتْنَةٌ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ،

و چون انسان را آسيبى رسد ما را فرا مى‏ خواند سپس چون نعمتى از جانب خود به او عطا كنيم مى‏ گويد تنها آن را به دانش خود يافته‏ ام نه چنان است‏بلكه آن آزمايشى است ولى بيشترشان نمى‏ دانند سورۀ زمر آیۀ ۴۹

قَالَ أَمِيرُالْمُؤْمِنِينَ علیه‌السلام: جِمَاعُ‏ الْخَيْرِ فِي‏ الْعَمَلِ بِمَا يَبْقَى وَ الِاسْتِهَانَةِ بِمَا يَفْنَى.

امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام فرمودند: عمل کردن به آنچه ماندی است و کوچک شمردن آنچه فانی شدنی است مجمع همۀ خوبی هاست‏ غررالحکم و دُرر الکلم ص ۳۳۷