۱ـ آغاز امامت و غیبت صغرای امام زمان (عج) در سال ۲۶۰ هـجری قمری. ارشاد ج۲ ص ۴۷۵( عدّهای غیبت صغرای حضرت را از آغاز تولد می دانند )
۲ـ به درک واصل شدن عُمَرِبنِ سَعد، فرمانده سپاه ابنزیاد در کربلا در نهم ربیع الاول سال ۶۷ هـجری قمری توسط مختار زاد المعاد ص ۲۵۸
۳ـ به گزارش نادرست مرگ عمر، خلیفه دوّم در این روز ذکر شده در حالیکه همانطور که شیخ کفعمی تاکید کرده این گزارش نادرست است و طبق روایات کتب معتبر عمر در ۲۶ ذیحجّه سال ۲۳ هـجری قمری مجروح و در آخر ماه مرد. المصباح ص ۵۱۱، بحار الانوار ج۳۱ ص ۱۱۳، فیض العلام ص ۱۷۹ و ۱۸۳،
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ،
و خواستيم بر كسانى كه در آن سرزمين فرو دست شده بودند منت نهيم و آنان را پيشوايان [مردم] گردانيم و ايشان را وارث [زمين] كنيم سورۀ قصص آیۀ ۵
قال الکاظم علیهالسلام: أفضَلُ العِبادَةِ بَعدِ المَعرِفَةِ إِنتِظارُ الفَرَجِ
امام کاظم علیهالسلام فرمودند: بهترین عبادت بعد از شناختن خداوند، انتظار فرج و گشایش است تحف العقول، ص ۴۰۳