بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ فَإِذَا أُوذِيَ فِي اللَّهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ كَعَذَابِ اللَّهِ وَ لَئِنْ جَاءَ نَصْرٌ مِنْ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمْ أَوَلَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِمَا فِي صُدُورِ الْعَالَمِينَ،

در ميان مردم كساني هستند كه مي‏ گويند به خدا ايمان آورده‌ايم اما هنگامي كه به خاطر خدا (از سوي دشمنان) مورد آزار قرار مي‏ گيرند فتنه دشمنان را همچون عذاب الهي مي ‏شمارند (و از آن سخت وحشت مي ‏كنند) اما هنگامي كه پيروزي از سوي پروردگارت بيايد مي‏ گويند ما هم با شما بوديم (و در اين پيروزي شريكيم!) آيا خداوند به آنچه در سينه‌هاي جهانيان است آگاه تر نيست؟ سورۀ عنکبوت آیۀ ۱۰

قَالَ أَمِيرُالْمُؤْمِنِينَ علیه‌السلام: لَوْ سَكَتَ‏ الْجَاهِلُ‏ مَا اخْتَلَفَ النَّاسُ.

امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام فرمودند: اگر جاهل ساکت می ماند مردم اختلاف پیدا نمی کردند. کشف الغمه، ج ۲ ص ۳۴۹، بحار الانوار ج۷۵ ص ۸۱