بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ تَوَلَّوْا قَوْمًا غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مَا هُمْ مِنْكُمْ وَلَا مِنْهُمْ وَيَحْلِفُونَ عَلَى الْكَذِبِ وَهُمْ يَعْلَمُونَ،

آيا نديده‏ اى كسانى را كه قومى را كه مورد خشم خدايند به دوستى گرفته‏ اند آنها نه از شمايند و نه از ايشان و به دروغ سوگند ياد مى كنند و خودشان [هم] مى‏ دانند سورۀ مجادله آیۀ ۱۴

قال الصادق علیه‌السلام: بَكَى عَلَى أَبِيهِ الْحُسَيْنِ علیه‌السلام عِشْرِينَ‏ سَنَةً وَ مَا وُضِعَ‏ بَيْنَ‏ يَدَيْهِ طَعَامٌ إِلَّا بَكَى

امام صادق علیه‌السلام فرمود: امام زین العابدین علیه‌السلام بیست ساله (به یاد عاشورا) گریست و هرگز طعامی پیش روی او نمی گذاشتند مگر اینکه گریه می کرد. الخصال ج ۲ ص ۵۱۸، بحار الانوار، ج ۴۶، ص .۱۰۸