اشعار

نوشـته‌اند دلـم را برای خون‌جگـری            بدون گـریه زمـانه نـمی‌شود سپـری

نیازمند تکامل، به گریه محتاج است            درخـتِ آب نـدیـده، نـمی‌دهد ثـمـری

عاشق‌تر از خون تو در رگ‌های عالم نیست            خون خدایی! انتظاری غیر از این هم نیست

این شور حین سوگواری چیست در جان‌ها؟!            الحق که روح این عزاداری فقط غم نیست

چـقدر مـانده به دریـا، به آستان حسین            پُر از طراوت عشق است آسمان حسین

بگو که نام مـرا دل شکـسـته بنـویـسند            بگو! که می‌رسد از راه کاروان حسین

ای آبـروی چـشم هـمیـشه تـرم حسین!            ای سرّ نـیـنـوایی تو در سـرم حـسین!

عطر شهادت است که دل می‌برد ز من            نام تو را همین که به لب می‌برم حسین!

خلیل خواست که در راه حق جوان بدهد            بنا نبـود کـسی جـز تو امـتـحـان بدهـد

نبی شـبیه عـبایی تورا به دوش گرفت            که تـار و پود کسا را به ما نشان بدهد

مـا تــشـنـه‌ایـم، تـشـنـۀ مــاه مـحــرمـت            بی‌تـاب روضـۀ تـو و دلـتـنگ مـاتـمـت
هر وقت از تمام جهـان خـسته می‌شویم            پـر مـی‌کـشـیـم سـوی حـسـیـنـیـۀ غـمت

دل نیست این‌که دارم گنجینهٔ غم توست            بیگانه باد با غیر این دل که محرم توست

ورد زبـانم امسال ذکـر مـصیـبـتت بود            امسال عـالـم مـن در فکـر عـالم توست

رسیده آخر ذی‌الحجه و غمم غم توست            غمم عزای تو، خونِ دل تو، ماتم توست

کـتـیـبـه‌ها همه نـام تـو را به لـب دارند            تمام شهـر عـزادار اسـم اعـظـم تـوست

خوشم که دم همه دم یا حسین می‌گویم            به وقت شادی و غم یا حسین می‌گویم

خوشم که خانۀ قلبم حوالی حرم است            به یـاد اهل حـرم یا حـسـین می‌گـویم

سائل شدیم، شامل لطف و کرم شدیم            خوار آمدیم از نفـست، محـتـرم شدیم

لب وا نکرده، حاجتمان مستجاب شد            وقتی دخیل گوشه‌ای از این عَلَم شدیم

بیدارتـر از هـمیـشه در میـدانـیم            تا آخـرکـار، پـایِ هم می‌مـانـیـم
تـردیـد نـداریم که با یـاری حـق            یک‌روز سرود فتح را می‌خوانیم

با رخصت ذوالـفـقـار، الوعده وفا            ای مـلـت اسـتــوار! الـوعـده وفــا
با لـطـف خـدا دوبـاره در مـی‌آیـد            از دشـمـنـمان دمـار، الـوعـده وفا

بگو به حاکم نجران، مجادله کافی‌ست            بس است! این همه غوغا و قائله کافی‌ست

حقیقتی‌ست که اسلام دین بر حق است            در این میانه سخن‌های باطله کافی‌ست

روز بُـــروز آشــتــیِ پــایــدار بــود            مردی‌ به عزم جزم، چو کوه استوار بود

مثل بـهـار بـود و طـراوت‌تـبـار بود            خورشید دین، سـتارۀ دنـبـاله‌دار بود

به جز مباهـله این غائله علاج نداشت            که اعـتقاد، نصارا به احـتجاج نداشت

به غیر آل عبا، مصطفی به هیچ کسی            در این نبرد نفـس‌گـیر احـتـیاج نداشت

هم جن بیاورید، هم انسان بیاورید            یک لشکر بزرگ به میدان بیاورید

از سنگ‌های سخت که بالای کوه‌هاست            تا ریگ‌های ریـز بـیـابان بـیاورید

به نامت می‌شود خوشبو دهانم یا علی مولا            جهنم می‌شود بی تو جهانم یا علی مولا

دو عالم را تو رزاقی؛ همیشه گرم انفاقی            رسید از سفرۀ تو آب و نانم یا علی مولا

جهان، سرای عـدم بود بی‌ولای علی            حیات، زنده شد از چـشمۀ بقـای علی

خــدا بـه اوج هـنــر آفــریــده از اول            تـمـام عـالـمـیـان را فـقـط برای عـلی

پیمبر با خودش آورده برهان‌ عیانش را            ببین آورده بهر حق به میدان خاندانش را

بلی آن خـانـدانی که طُـفـیلِ هـستی آن‌ها            خدا هم خلق فرموده زمینش را، زمانش را

جان و دلم به کار تو گرم است یاعلی            چـشمم به انتـظار تو گرم است یاعلی

خـورشـید با تـمامی خـورشـید بودنش            در گـردش مـدار تو گرم است یا علی