اشعار

با من بیا هرچند صبـرش را نداری            یک جا مرا در راه تنهـا می‌گـذاری

بـاشد بـیـا امـا مـپـرس از رازهـایـم            با خـضر باید سـر کـنی با بردباری

تویی که خانه‌ات صندوق صدها راز سربسته‌‌ست            غلط گفتند شاعرها، اگر گفتند: "در" بسته‌ست

کریما! مهربانا! حضرتا! یا مجتبی! مولا!            تو درها را نمی‌بندی، خودم بستم اگر بسته‌ست

سلام می‌دهد به نـام نـامی‌ات سـلام هم            رکـوع می‌شـود به احـتـرام تو قـیام هم

تو کیستی که سَیّدُ الـشـّـباب اهـلِ جـنّتی            و سـبـطِ اکـبـرِ بـهـشـتِ سَـیـّدُالاَنـام هم

اگرچه او حرم و صحن و بارگاه ندارد            به خلوت حرمش هر کسی که راه ندارد

غـبـار راهـم و افـتـاده‌ام بـه دامـن یـارم            اگـر چـه دامـن او گـرد اشـتـبـاه نــدارد

گفت: "دفن پدرم، عمه! چرا طول کشید؟            دفن سخت است مگر؟ کار شما طول کشید

قبر جدم که همین جاست؛ همین نزدیکی            پـدرم را عـمـویم بُـرد کجـا؟ طول کشید

اَلـــحـــَمـــدُلِلّه آمـــدم زیــــارت            بـا اشـک، بـا آه آمــدم زیــارت

هر بار از این راه آمدم زیارت            بـا درد جـانـکـاه آمـدم زیــارت

داغ تازه‌ست، زمان هرچه که تکرار شود            دم به دم می‌رود این عشق که بسیار شود

خواب غفلت بپرد از سر هر چشمی که            بـا نـسـیـم حـرم امـن تــو بــیـدار شـود

دوباره روضه گرفته دلم برای سرت            دمی نشد که نباشد به دل هوای سرت

ز روز هجر تو من قصه‌گوی مهتابم            به شام و کوفه چو گفتم ز ماجرای سرت

ابـرم که در فـراق تو بـارنـده‌ام حسین            صبـرم که در پـناه تو پـایـنـده‌ام حسین

مویم سـپـید گـشـته و قـدم خـمیده است            من زیـنـبم که از غـمت آکـنده‌ام حسین

عزیز فـاطـمه! برخـیز بهـر استـقـبـال            که زینب آمده با یک جهان شکوه و جلال

اگرچه سرو قدش را شکسته کوه غمت            بـه بـام چـرخ نـهـاده لــوای اسـتـقـلال

بـاز اشـکـم به دیـده می‌آیـد            »بوى گل‌هاى چیده می‌آید«

باز از دور، بانگ قافـله‌اى             که به مقصد رسیده می‌آید

به حق پیـوسته‌ای آهسته بی‌اکراه می‌آید            سوی شش‌گوشه‌اش از هرجهت آگاه می‌آید

کریمانه چنان تکریم زائر می‌کنند از جان            غریبانه به موکب رفته؛ خاطرخواه می‌آید

دوبـاره آمـده‌ام بهـر یک نگـاه حـسین            که می‌شوم به نگـاه تو روبـراه حسین

تو سـیـئـات مـرا می‌کنی ثـواب، آری            رسیده‌ام به تو با کوهی از گناه حسین

اختر من! هلال من! ماه من            هم‌سفر و همدم و همراه من

پیش روی محمل من صف‌ زدند            رقص‌کنان، خنده‌‌زنان کف ‌زدند

ای ابتـدای غربت بی‌انـتهـا فرات            ای شاهـد همیـشگی ماجـرا فرات

با دستِ بسته رفتم از این کربلا فرات            با داغ مانده بر دلـم از یار رفته‌ام

همه گوش باش و بشنو، غم مستدام ما را            شب شام تیره کرده، همه صبح و شام ما را

همه گوش باش و بشنو، همه چشم باش و بنگر            هـمه جا صـدای ما ‌را، اثـرِ قـیـام ما را

لـطـف خـداى تا نشـود یـاور کسی            دیـدار کـربـلا نـشـود بـاور کـسـی

پاى پیاده کس نرود سوی قـتـلگـاه            عشق حـسین تا نشود رهـبر کسی

چهل غروب جهان خون گریست در غم رویت            چهل غروب، عطش سوخت، شرمسار گلویت

چهل غروب مرا مویه بود و موی پریشان            پناه می‌برم از شام هجـر بر شب مـویت

روضه‌ها را دوست دارم، روضه‌های ساده‌ات را            روضه‌خوان‌های گلو آزردۀ آزاده‌ات را

کودکان خـیـمه‌های نـذری کـنج خـیابان            پیـرهای مـوسـپـیـدِ از نفـس افتاده‌ات را

دوباره هر که عزیز است دستچین شده است            مسافر سفـر عـشق، اربعـین شده است

دوباره هر که دلش سوخت انتخاب شده            مــلازم قــدم حـضــرت ربـــاب شــده