اشعار

آئـیـنـۀ عـشـق با تو دمـسـاز شود            یعنی که دری به روی تو باز شود
در سایۀ انـتـظـار، با صبـر مدام            بـارانِ گـشـایـش تـو آغــاز شـود

گوش دنیا، تـشنۀ آوای پُـر‌تکرار ماست            ذکر زیبای حسین از بهترین اذکار ماست

دلـرُبـایی می‌کـنـد از عـالـم بـالا حـسین            در دل عرش برین هم، صحبت از دلدار ماست

حسـینِ اول طـوفـان کـربـلا حسن است            فقط نه ساحل امن است، ناخدا حسن است

علی‌ترین حسن است و حسن‌ترین علی است            به جنگ و صلح، خداوند ارتضا حسن است

آیۀ نازل شده بر مصحف حـيدر، حـسن            اولین حرف از حروف سورۀ کوثر، حسن

اولـین‌بـار از لب تو نـام مـادر را شـنـید            روشنـای خـانـۀ صدیـقـه اطهر، حـسن!

حرف او شد که شد دلم روشن            در دلم شوق اوست کرده وطن

جـامـۀ کهـنه‌ای به تن، دل من            از در خــانــۀ امـــام حــســـن

به نام جـود، به نام کرم، به نام حسن            پس از کـریم رسـیده قـلم به نام حسن

که گفته ربط ندارد حرم به نام حسن؟!            شده تـمام حــرم‌هـا عـلـم به نام حسن

زخم‌های دست‌های سفـره‌دارش را ببین            غـربتـش در دشمنـستانِ دیارش را ببین

بارها مایَملَکش را داد، دور از چشمِ خلق            گفت ای دنیا! بیا تنها سه بارش را ببین

دم‌به‌دم گـفتم حسین و دم‌به‌دم گفتم حسن            بازدم گـفتم حـسین و باز هم گـفتم حسن

این صدای پای عشق است از نجف تا کربلا            یک‌قدم گفتم حسین و یک‌قدم گفتم حسن

رزاق، رزقِ معـرفت از آسمان نداد            بر سـیـنه‌ای که بوی امام زمان نداد

حـیـران شدیم و بین بـیـابـانِ زندگی            بر ما کسی به‌جز گل نرجس، امان نداد

دلی که سوخته، جز آه، راه چاره ندارد            که داغ سوختگانِ غـمت، شماره ندارد

بیـا به دیـدن ما خـستـگـانِ کـنج خـرابه            بـبـین که شـام غـریـبانِ ما ستاره ندارد

مجلس به مجلس، شب به شب ما گریه کردیم            هرگـز نـیـفـتـادیم از پـا، گریه کردیم

آه ای حسینی که تو را مظلوم کشتند            خواندیم هر جا روضه‌ات را، گریه کردیم

در غم هجر پدر، کاری به جز شیون نداشت            اشک فرزند شهید این‌قدر خندیدن نداشت

وارث درد هزار و نهصد و پنجاه زخـم            جای سالم یک سر سوزن به روی تن نداشت

از سفـر نـیـزه‌ها، آمده مـهـمان عـشق            روز وصالت رسید، زخمی هجران عشق

قـایق طـوفـان‌زده، دل به بـیـابـان زده            دیدۀ لیلی ندید، چون تو پریشان عشق

سر تو رسیده امشب، شده وقت میهمانی            چه عزیز میهمانی، چه شکسته میزبانی

نفـسی بیا و بنـشین، سخـنی بگو و بشنو            که بدون تو چه خیری، برسد به زندگانی؟

ندارد دختری اینگونه بابایی که من دارم            یقین مریم ندارد این مسیحایی که من دارم

در آغوشش میانِ آسمان‌ها سِیر می‌کردم            ندارد عرش هم عرش معلایی که من دارم

وقتی از خـاک تو شـفا برسد            گر نگاهی کـنی، چه‌ها برسد

به نـوا می‌رسـانـی‌اش قـطعـاً            بی نـوا گـر به نـیـنـوا بـرسد

غزل می‌چینم از آیاتِ روحانی «مکاسب» را            کـتاب عـاشقی باید بـنا سازد مکـاتب را

مگر آشوبِ «شهرآشوب» را از شهر برچینم            مراثی را فرو بگذارم و خوانم مناقب را

رسید فـصل پـریـشانی و بهـار گذشت            بهار روز و شبش هر دو ناگوار گذشت

مگـو بهـار که هر صبح عـمر او مثل            غروب خستـۀ پـائـیز، بی‌قرار گذشت

آن کـه شـام فــراق دیـده، تـویـی            آن که سر زد از سـپـیـده، تـویی

آن که با عشق و شور و عزّت گشت            رهـنــورد ره عــقــیــده، تــویـی

زینب! تو کیستی که به هنگـام هر بلا            نامِ حـسـين قـلـبِ تـو را می‌دهـد جـلا

از وصفِ صبرِ تو همۀ خلق عاجزند            بــادا بـلـنـد نـامِ تـو زهــرای کــربـلا!