اشعار

چهل غروب جهان خون گریست در غم رویت            چهل غروب، عطش سوخت، شرمسار گلویت

چهل غروب مرا مویه بود و موی پریشان            پناه می‌برم از شام هجـر بر شب مـویت

روضه‌ها را دوست دارم، روضه‌های ساده‌ات را            روضه‌خوان‌های گلو آزردۀ آزاده‌ات را

کودکان خـیـمه‌های نـذری کـنج خـیابان            پیـرهای مـوسـپـیـدِ از نفـس افتاده‌ات را

دوباره هر که عزیز است دستچین شده است            مسافر سفـر عـشق، اربعـین شده است

دوباره هر که دلش سوخت انتخاب شده            مــلازم قــدم حـضــرت ربـــاب شــده

چهل شب است که پای غم تو سوخته‌ایم            به اشک خویش و نگاه تو چشم دوخته‌ایم

چهل شب است نفس‌هایمان همه آه است            پُر از سکوت، پُر از گریه‌های ناگاه است

اى جـان مـا فـداى تو لـبـيك يا حسين            هستى است رونماى تو لبيك ياحسين

اى نَفْـس مُـطمَـئنّه كه تنها فقط خداى            گرديـده خـونْ‌بـهـاى تو لبيك ياحسين

نـشد پیـاده بیائیم و بی‌قـرار تو بـاشیم            نشد که این شب جمعه حرم کنار تو باشیم

نـشد که دل بـزدائـیـم از تـعـلـق دنـیـا            نشد که در سفر اربعین دچار تو باشیم

به نینوای حسین از "شفق" سلام برید            سلام خـسـتـه‌دلـی را به آن امـام بـرید

"ز تـربت شـهـدا بـوی سـیـب می‌آیـد"            مرا به دیـدن آن روضـة‌الـسـلام بـرید

بايد هميشه قلب و دل بی‌قرار داشت            تا راه در حـريـمِ نـگـاه نـگـار داشت

جـانـم فـداى اسم تو كه با شـنـيـدنـش            چشمم هميشه گريۀ بى اختيار داشت

از جـانـب تـمـام زیـارت نـرفــتـه‌هـا            فـطرس، بـبـر سلام زیارت نرفته‌ها

یک چشمه اشک و یک دل پُر آه هدیه‌ای‌ست            تـقـدیـم بـر امـام زیــارت نـرفـتـه‌هـا

به جست و جوی صدایی به جاده آمده‌ایم            دلـیـم و در پـی غـم، بی‌اراده آمـده‌ایم

جنون صدا زده ما را که مثل نامۀ فاش            به سوی مقتل خون، سرگشاده آمده‌ایم

درگـیـرم این ایـام با سـودای رفـتن            شـوق دویـدن‌هـا و امّـاهـای رفــتـن

از صبح تا شب در خیالات رسیدن            شب تا سحر مدهوش از رؤیای رفتن

گـفـتا بنـویس تا سحر، نامۀ عشق            با دیـدۀ پُـر ابر، سـفـرنامۀ عـشق

ای چشم! ببار، فصل اشک‌افشانی‌ست            ای اشک! فقط تویی گذرنامۀ عشق

صـدای کـرب‌ و بـلای حـسـیـن مـی‌آیـد            به هـوش بـاش، صـدای حـسین می‌آیـد

یکی به پای ترک خورده و پُر از تاول            به شـوق بـوسـه به پـای حـسین می‌آیـد

اربعـین هـنگـامۀ دنـبالـه‌دار زینب است            اربعین آری شکـوه کارزار زینب است

اربعین یعنی حسینی بودن و زینب شدن            اربـعـین در امـتـداد اقـتـدار زینب است

غم تا غم يار است، از غم خير ديديم            از گـريه و از آه و مـاتـم خـير ديديم

هر وقـت دم داديـم تـو بـر ما دمـيدى            مـا بـيـن دم‌دادن دمــادم خـيـر ديـديـم

باز این چه شورش است؛ که در سرزمین توست            باز این چه نوحه‌ای است؛ که دل‌ها حزین توست

از جــادۀ بـهـشـت پــیــاده هـمـه رونــد            مقصد بهشت سرخ تو و سرزمین توست

ای اهل عالم این سخنش منتشر کنید            قال الحسین: مثلی لا یبایع مثل یزید

سید علی امام شهـیدم چو جدّ خویش            تکرار کرد این سخنش بلکه بشنوید

پای زخم آلود من! طاقت بیاور می‌رسی            صبح فردا محضر ارباب بی‌سر می‌رسی

صبح فـردا پابـه‌پای اشک بانوی دمشق            زخمی و رنجور؛ پابوس برادر می‌رسی

همه مـحـوند، محـو عـزت ما            از گِـلِ اولـیـاسـت طـیـنـت ما

کنج عُزلَت برای ما گنج است            وه چه سرمایه‌ای‌ست عُزلَت ما

بـبر از سـیـنـۀ جـهـان غـم را            شـاد کن با ظـهـور، عـالـم را

خوب و بد میهـمان بزم توأیم            بخر این جـنـس‌های درهم را