اشعار

خـون پیـمبرزاده‌ای اعجاز کرده‌ست            تا آسـمـان راه عـبوری باز کرده‌ست

الله اکـبــر از ســرود فـتــح خــونـش            فتحی که دنیا را پر از آواز کرده‌ست

هیچ است سوگـواری ما در برابرش            این ماتم عظیم که سخت است باورش

عـمری دویـد در پی تـو واژهٔ شهـیـد            خود را رسـانـد اوّل نـام تو، آخـرش

تو جان بودی، جهان بودی، تمام داستان بودی            پناه قلب‌های خسته از جور زمان بودی

نمایان بود در پیشانی‌ات اشراق قدّوسی            تمـاشـایی‌ترین آئـیـنهٔ حـیـدرنـشان بودی

دارم ز تهران می‌روم مردم خداحافظ            دیگر مرخص می‌شوم ای قم خداحافظ

خیر تو را می‌خواستم ایران حلالم کن            ای طاعنان! این نیز رفراندوم خداحافظ

برخـاسـتـه عـالـم به فـراخـوان عزایت            وقت است که جان را کنم ای دوست، فدایت

بـرخـیـز و بـبـیـن هـیـمـنۀ قـافـله‌ات را            تـأثـیـر دعــای سـحــر و نـافـلــه‌ات را

نفهمیدیم افسوس تو را ای مهربان، افسوس            ببین مائیم حالا بعد تو با یک جهان افسوس

ببین جاری‌ست هر شب در خروش اشکمان، اندوه            ببین مانده‌ست بی‌تو بر لبان سردمان، افسوس

بر سینه بکوبید که آن سایهٔ سر، رفت!            افسوس که از خانه غریبانه پدر رفت!

آن ماه که می‌گفت غمش را به دل چاه            آن شمع که سودای سحر داشت به سر رفت

هنوز از داغ لبریزیم و از اندوه سرشاریم            ملائک نیز گریانند بر حالی که ما داریم

اگر از حال ما پرسند، شرح کاملش این است:            عـزاداریم، حـیرانیم، می‌نالـیم، می‌بـاریم

دل صــد پـــاره‌ام آرام نــگـیــرد آقـا            جگـر پـاره که مـرهـم نپـذیـرد اصلا

دل خـونـیـن شده‌ام هـیچ نـدارد بـاور            چه غریبانه شدی از قفـس جسم رها

تنها نه خاک، نوحه کنند عرشیان تو را            صاحب‌عزاست مهدی صاحب‌زمان تو را

دیـدم میان مـعـرکه با اهل و کـودکـان            لب‌تـشـنه در مبارزه با دشـمنان تو را

هرچند در دل آتش داغ تو روشن است            در شاهراهِ فتح چراغ تو روشن است

تو زنـده‌ای و امـت تـو ایـسـتـاده است            جان جهان به نور بلاغ تو روشن است

آن شب که داغ، بر دلِ دنـیا گـذاشـتی            رفـتی و سـر به دامن گـل‌ها گـذاشـتی

خالی‌ست جای نور تو در قاب چشم‌ها            حــســرت بـرای آیــنــهٔ مـا گـذاشـتـی

ببین چگونه در این داغِ بی‌قرار توأم            شـبـیه ابـرم و دلـگـیـر در بهـار توأم

هنوز گـریه نکـردم به وسعتِ داغـت            هنوز هم که هنوز است داغـدارِ توأم

اگر به لب رسیده جان؛ بگو به صاحب الزمان            نیست اگر تو را توان؛ بگو به صاحب الزمان

غم به دل نهفته را، راز به کس نگفته را            به هیچ کس مکن عیان؛ بگو صاحب الزمان

یـابن‌الـحـسـن به حـقِ جـدّ بـزرگـوارت            بگـذار تا بگـریم در روضه‌هـا کـنارت

یابن‌الحسن چه می‌شد پـائـین پـای جدت            من نیز می‌نـشـستم با شوق در جوارت

چارده قرن گذشته‌ست که غفلت کردیم            وای بر ما که به دوری تو عادت کردیم

ناظری بر همه احوالم و حاضر هستی            چارده قرن گذشته‌ست که غیبت کردیم

علی‌الاصول، یکی تنگه را رها کرده‌ست            میان معـرکه بر تـرس، اقـتدا کرده‌ست

علی‌الاصول یکی بـر خـلاف رأیِ ولی            برای وعـدهٔ دشمن، حساب وا کرده‌ست

حاجت آوردیم و از قرآن اجابت خواستیم            آیه آیه "فتح" خواندیم و رشادت خواستیم

مطلعِ سربنـدمان "هـیهـات مناالذلّه" شد            از عزیزِ فاطمه عمری‌ست عزّت خواستیم

خوشا جانی که نذر جان اولاد پیمبر شد            خوشا عمری که عمری در مسیر نوکری سر شد

زمین افتاده باش ای دل بزرگت می‌کنند اینجا            ابوذر از سر افـتـادگی‌هـایش ابـوذر شد

وقت وداع فـصل بهـاران بگـو حسین            در لحظه‌های بارش باران بگو حسین

هرجا دلت گرفت کمی محتشم بخوان            هی در میان گریه بگو جان، بگو حسین