اشعار

نفـس به سـیـنۀ من زخـم‌دار می‌آیـد            چه‌ها به روز من از روزگار می‌آید!

تعـجـّبی نبُـوَد گـر نفـس شمرده زنم            به سیـنه‌ام ز نـفـس هم فـشار می‌آید

توحـید را دُردانه مـظهـر می‌شود زهرا            یـکـپــارچـه الله اکـبــر مـی‌شـود زهــرا

اُمِّ ابـیـهــای پـیــمـبــر مـی‌شــود زهــرا            ساقی اگر مولاست کـوثر می‌شود زهرا

گیرم آتش به جفا، «در» که نباید می‌سوخت            آشیان سوخت، کبوتر که نباید می‌سوخت

آتش این‌بـار گـلـستـان نـشد انگـار؛ ولی            باغ و بـستان پـیـمبر که نباید می‌سوخت

زمین را، آسمان را، بیکران را، سروری بانو            زِ هر بالاتری، بالاتـری، بالاتـری بانو

رضیّه، راضیه، عَذرا، حدیثه، هانیه، حُسنا            سَعیده، سٰاجِده، زَهرا، کَریمه، کُوثری بانو

شگفتا اهل دوزخ باغ رضوان را زدند آتش            شیاطین بیت ذات حیِّ‌سبحان را زدند آتش

الهی جسمـشان در نار قهر کبریا سوزد            که هیزم جمع کرده کعبۀجان را زدند آتش

مـانـنـد ابــری کـه نـمِ بــاران نـدارد            مَن، خـشکـسـالـیِ دلـم پـایـان نـدارد

دیروز خیلی گـریه‌کردن را بـلد بود            چـشـمـم تــوانِ قـبـل را، الآن نـدارد

باز در شهر رسیدی و نفـهـمید کسی            آشـنایی طـلـبـیـدی و نـفـهـمـیـد کـسی

درد این است که ما مدعی هجـرانیم!            درد هجران تو چشیدی و نفهمید کسی

ای امـیـد دل بـی‌تـاب هـمه رعـیـت‌هـا            چشم ما پُر شده از اشک پر از حسرت‌ها

باز از مرحمت یک نظرت جمع شدند            بر سر سـفـرۀ روضه، هـمۀ هـیـات‌ها

میان بستر افتاده دلم، درگیر بیماری‌ست            بیا یک شب به بالینم، بیا، وقت پرستاری‌ست

تَب تُـنـدِ فـراق تو مـرا از پـا در آورده            اگر روزی نمیرم از غم تو، سهل‌اِنگاری‌ست

وقتی در این دنـیا دل زهـرا بـسوزد            جا دارد اصلاً بعد از آن دنیا بسوزد

دنیا جهنم شد از آن روزی که گفتند:            بـایـد در آن انـسـیـة الحـورا بـسوزد

حدیث قدسی لولاک از اسرار زهرا بود            نه عالم بود و نه آدم، ولی همواره زهرا بود

هزاران سال قبل از آفرینش نور او بوده            و فردوس برین یک پرتو از انوار زهرا بود

تو نباید این قدَر از محرم خود رو بگیری            تو نباید توی این سن دست بر زانو بگیری

رفتی و از درد، پهلوی علی را هم شکستی            رفتی ای پهلو شکسته! تا کجا پهلو بگیری؟

نـور خـدا در آیـنـه‌هـا مـوج می‌زنـد            خـیـل کـبـوتـرانِ دعـا مـوج مـی‌زند

در خانه‌ای که عشق و وفا موج می‌زند            اطراف این تنـور، گـدا موج می‌زند

بـاز به مـن راه سـخـن بـاز شـد            طـایـر انـدیـشـه بـه پـرواز شـد

تـا که کـنـد سـیـر، مـقـامـات را            مــدح کــنـد،‌ مــادر ســادات را

عمری که بی‌علی سپری شد، حرام شد            مُردن برای اوست که حسن‌خـتام شد

نــاکـام، آن که مُــرد بـدون ولایـتـش            با حُبّ مرتضی‌ست که دنیا به کام شد

دیر آمدم؛ دیر آمدم؛ در داشت می‌سوخت            هیأت، میان «وای مادر» داشت می‌سوخت

دیـوار دم مـی‌داد؛ در بـر سـیـنـه می‌زد            محراب می‌نالید؛ منبر داشت می‌سوخت

همه دیدند شجـاعـانه به مسجـد رو كرد            آری آن بانوی فرزانه به مسجد رو كرد

چشم پُر ابر، ولی جلوۀ خورشیدی داشت            در پی غصب فدک، خطبۀ توحیدی داشت

از چه بی‌من می‌روی ای جان‌جان بی‌من مرو            با من از رفتن مگو پیشم بمان بی‌من مرو

نیمه‌ای از جان من مانده‌ست ای جان گر روی            می‌رود از تن مرا این نیمه‌جان بی‌من مرو

نه از تو با خبریم و نه از تو بی‌خبریم            اسـیـر زنـدگـی و بـنـدگی بـی‌ثـمـریـم

هزار بغض فرو خورده در گلو داریم            مـیان بـرزخ بـیـم و امـیـد، در‌بـه‌دریم

ای آفـتــاب روشـن در بـی‌کـران مـا            مـانـده به سـوی مـقـدم تو دیـدگان ما

بی‌تو در این جهان، گرفـتار مانده‌ایم            اصلا چه حاجتی‌ست دگر به بیان ما