اشعار

صدای قافـله‌ای می‌رسد دوباره به گوشم            محرم است و مبادا به قدر وسع نکـوشم

عزا نه! جان دوباره است در عوالم هستی            کـفن کـنـیـد تـنـم را، اگر سـیـاه نـپـوشـم

هرکس که امروز از حسین امضا نگیرد            فـردا بـرات عـفـو از زهــرا نـگـیـرد

ما هرچه داریم از حسین است و قیامش            مـاه مـحـرم را خــدا از مــا نـگــیــرد

دوبـاره مـاه محـرم رسید و من نرسیدم            به خیمۀ تو... نه! حتی به خویشتن نرسیدم

گذشت سالی و در کاروان یوسف زهرا            به چـشم‌روشنی از بوی پیـرهن نرسیدم

سـلام مـاه مـحـرم! سـلام مـاه حـسـیـن!            نـوشـتـه‌انـد مـرا سـائـل نـگـاه حـسـیــن

هزار شکر که هـستـیم در پـنـاه حـسـین            نشـسـتـه‌ام که بـسوزم ز سـوز آه حسین

می‌رسد آوای حزن از سوی جنات‌النعیم            داغ شـد آغـاز، بـسم الله رحـمن الـرحـیم

انـبـیا دارنـد جـنت را سـیـاهی می‌زنـنـد            اولـیا دارند می‌گـریـند بر داغـی عـظـیم

با دلِ نامحرمم در روضه مَحرم می‌شوم            با سـیـاهی مُـحـرِم مـاه مـحـرّم می‌شـوم

من پس از گریه برای تو فقط حالم خوش است            حق بده خوشحالم از اینکه پُر از غم می‌شوم

تعـویض کـن دلـم را همراه پـرچم خود            مَـحـرَم نــمـا مـرا بـا مـاه مُـحـرَّم خـود

مزد محـرّمـم را یک کـربـلا نـوشـتـنـد            سـود زیـاد بـردم، پـیـش تو با کـم خود

بوی بهشت می‌وزد از سمت پرچمش            شکر خدا که قـسـمت ما شد محـرّمش

شکـر خـدا که روزی دل‌مـرده‌ها شده            بـار دگـر نــسـیـم مـسـیـحـایــی دمـش

چون قطره‌ای که بر دل دریا رسیده            دسـتـانـمـان بـر دامـن مـولا رسـیـده

در محفلِ سوگ حسینی گر نشـسـتیم            این موهبت از حضرت زهرا رسیده

سلام مـاه مـحـرم که رنگ غـم داری            سـلام قـصـۀ تکـرارِ غـیرِ تـکـراری

سلام مجلس روضه، سلام طبل و علم             ســلام دسـتــۀ سـیـنــه‌زنِ عــزاداری

رسیـده مـاه غـم تـو، مُـحـرّمـی دیگـر            به جز غم تو ندارم به دل، غمی دیگر

مُحرّم تو همان مکـتب بـشرساز است            ز مـا بـسـاز در این مـاه، آدمـی دیگر

هر روز سر بر زانوی غـم گریه کردم            بــر اشـــرف اولاد آدم گـــریـــه کــردم

در خانه‌ها منبر به منـبر روضه خواندم            در کوچه‌ها پرچـم به پـرچم گریه کردم

نوشـته‌اند دلـم را برای خون‌جگـری            بدون گـریه زمـانه نـمی‌شود سپـری

نیازمند تکامل، به گریه محتاج است            درخـتِ آب نـدیـده، نـمی‌دهد ثـمـری

عاشق‌تر از خون تو در رگ‌های عالم نیست            خون خدایی! انتظاری غیر از این هم نیست

این شور حین سوگواری چیست در جان‌ها؟!            الحق که روح این عزاداری فقط غم نیست

چـقدر مـانده به دریـا، به آستان حسین            پُر از طراوت عشق است آسمان حسین

بگو که نام مـرا دل شکـسـته بنـویـسند            بگو! که می‌رسد از راه کاروان حسین

ای آبـروی چـشم هـمیـشه تـرم حسین!            ای سرّ نـیـنـوایی تو در سـرم حـسین!

عطر شهادت است که دل می‌برد ز من            نام تو را همین که به لب می‌برم حسین!

خلیل خواست که در راه حق جوان بدهد            بنا نبـود کـسی جـز تو امـتـحـان بدهـد

نبی شـبیه عـبایی تورا به دوش گرفت            که تـار و پود کسا را به ما نشان بدهد

مـا تــشـنـه‌ایـم، تـشـنـۀ مــاه مـحــرمـت            بی‌تـاب روضـۀ تـو و دلـتـنگ مـاتـمـت
هر وقت از تمام جهـان خـسته می‌شویم            پـر مـی‌کـشـیـم سـوی حـسـیـنـیـۀ غـمت

دل نیست این‌که دارم گنجینهٔ غم توست            بیگانه باد با غیر این دل که محرم توست

ورد زبـانم امسال ذکـر مـصیـبـتت بود            امسال عـالـم مـن در فکـر عـالم توست

رسیده آخر ذی‌الحجه و غمم غم توست            غمم عزای تو، خونِ دل تو، ماتم توست

کـتـیـبـه‌ها همه نـام تـو را به لـب دارند            تمام شهـر عـزادار اسـم اعـظـم تـوست