اشعار

شب آمد و فضای جهان در سکـوت شد            دیـدم نـمـاز نیـمـه‌شـبـت بـی‌قـنـوت شد

شمع وجـود تو چـقدر آب گـشـته است            لبـخـنـد در لـبان تو نـایـاب گشته است

آیات قرآن یک به یک آیات زهراست            آئـیــنـۀ دنـیـا تـمـامـاً مـات زهــراسـت

از پـای تا سر فـاطـمـه تـنهـا علی بود            اثـبات مـولا در غدیر اثبات زهراست

قـامـت خـمـيده بود ولی سرفراز بود            زهرا ميان آتش و خون در نماز بود

در را شكست آن كه نفـهمـيده بود كه            حتی به روی او در اين خانه باز بود

از غمت بسیار و کم گفتیم از بیداری‌ات            کوثری؛ اما نمی‌بـیـنیم، جز بیماری‌ات

وسعت قلب تو را تنها خدایت دید و بس            فاطمه! قدر تو را تنها علی فهمید و بس

باید دل از بـاران غـم سرشار باشد            تا در نهـایت حاصلش پُـربـار باشد

این وصلۀ ناجور را دورش میانداز            روزی به دردت می‌خورد، بگذار باشد

خـورشید آسمان علی بود، ماه بود            زهرا خودش برای علی یک سپاه بود

ای امـت خـلـیـفـه‌تـراش سقـیـفه‌باز            زهـرای بی‌پـنـاه عـلی بی‌گـنـاه بود

ای نــور خـداجـویـی در آیـنـۀ جـانـت            باز این دل شیدا شد مجنون و غزل‌خوانت

تو روح تـولّایی، تـو زهـرۀ زهـرایـی            تو اُمّ اَبـیـهـایـی، عـالـم هـمه حـیـرانت

اشکی که به پاس تو فتد، گوهر ناب است            این گوهر ارزنده در اعمال، حساب است

دل‌سـوخـتـۀ تـوسـت همه عـالم هـسـتـی            در آتـش مـظـلـومی تو سینه کباب است

اگرچه خسته و دلـتنگ، با تو هـمراهم            فقط نه همسر و هم‌سـفره، با تو هـم‌آهم

چـه دانـه دانـه و آرام آســیــاب شـدنــد            کـنار گـنـدم و جو، اشـک‌های نـاگـاهم

زمستانی سیاه است و سپیدی سر زد از موها            ز بامم برف پـیری را نمی‌روبند پاروها

چه میزانی پی سنجیدن جرمم به جز عفوش            که ترسم بشکـند پرهای شاهین ترازوها

علی: آن‌که ندیده هیچ میدانی شکستش را            ولی نامردها در خانه‌اش بستند دستش را

دهان صبر وا مانده است از صبر جوانمردی            که دیده روزگاری درب خیبر، ناز شستش را

اگر ردیف و اگر روحِ شعر من زهراست            بخوان به شور که شیرینی سخن زهراست

بـهـار شعـر مـرا واژه واژه در غـزلـم            گل محمدی و یاس و نسترن زهراست

ای ملک جارو به دستِ خانه‌ات            ای خرد درمـانـده و دیوانه‌ات

خانه‌هامان شد معـطّر از دمت            عـرشِ دنیامـان زمین خانه‌ات

خدا می‌خواست از حیدر بگیرد امتحانش را            چو زیر پای مردم دید بانوی جوانش را

به بیتی حمله‌ور بودند آن هیزم به‌دوشان که            تمام عمر‌ می‌خوردند از آن خانه نانش را

زینب رسـیـده پـای پـیـمـبر بایـسـتـد            از شوق روی فـاطـمه حـیدر بایستد

زینب رسیده باز که قـرآن بخواند و            چشمش به روی سوره کوثر بایستد

تـو برای خـلـقـت حـوّا بـه دنـیا آمـدی            پس تو پیش از حضرت دنیا به دنیا آمدی

اشک با تو از دل زهرا تولد یافته است            مادرت دریا خودت دریا به دنیا آمدی

بـجـز عـشـق عـالـم کـمـالـی ندارد            بجـز عـاشـقـی دیـن خـیـالـی ندارد

غرض عشق باشد غرض عاشقی است            وگـرنـه جـهـان کـه مـجـالـی ندارد

جهان روشن شد از نور قدوم زینب اطهر            همان انسیةالحورا، ولی در ظاهری دیگر

عقیله، فاضله، راضیه، مرضیه، سماویّه            که باید هم بیاید از چنان مادر، چنین دختر

ای عـشـق مـدد کـن تـو مـرا تـا بـنویسم            یـک قـطـره ز مـدح دل دریــا بـنـویـسم

آنـقـدر حــقــیـرم کـه مــردد شـده بــودم            نـنـویـسم از این جـلـوۀ حـق یا بـنـویـسم

از غـلام خـانه‌اش، مـولا اگر یـادی کند            از محالات است "بنده" مـیل آزادی کند

از "خرابات" است چیزی به رعیت می‌دهند            حیف از آن که مستمندی قصد "آبادی" کند