اشعار

وقت آن گشت كه چون لاله به گلزار آید            این غـزال از حـرمِ عـشق پـدیـدار آید

بی زره رفت به میدان كه سبكـبار آید            چون علی‌اكبر از این راه به دیدار آید

از بس که پاره پاره ز تیغ جفا شدی            چون آیـۀ مـقـطـعـه از هم جـدا شدی

وقتی رسیـده‌ام به کـنارت که دیـده‌ام            سرتا به پای خویش پُر از زخم ها شدی

آفـتـاب عـلـی الـدوام حـسن            سحـر مـسجـد‌الحـرام حـسن

مـاه زیـبای پـشت‌ بـام حسن            حـسنی زاده‌ای به نام حسن

سـپـرده‌ام غـزلم را به اخـتـیار حـسن            پـریـده مـرغ دلـم باز در مـدار حسن

زبـان چـگـونه بگـویـد فـضائل او را            چگونه وصف شود حُسن بی‌شمار حسن؟!

به بند کـفـش تو عـالـم دخـیل می‌بـنـدد            که مقصد تو حسین و مسیر تو حسن است

تن تو مصحـف پـاک تمام اسماء است            زره نداری و جوشن‌کبیر تو حسن است

سـپـرد دسـتِ دعــا شـاخـۀ اجـابـت را            گرفت از لبِ او سیبِ سرخ حاجت را

برای چیدنِ رزم آرزوی خود از عشق            مُجاب کرد به اعجازِ اشک، حضرت را

من برایت پـدرم، پس تو برایم پـسری            چه مبارک پسری و چه مبارک پدری

یـاد شب‌های منـاجـات حـسـن می‌افـتم            می‌وزد از سر زلف تو نـسیم سحـری

من از تولد عاشـقـم؛ وقتی پدر با اشک            بعد از اذانش یا حسینی خواند در گوشم

در چشم‌های تو، عمو جان! کربلا دیدم            وقـتی گـرفـتی لحـظـۀ اول در آغـوشـم

می‌آیی و غم ما را جواب خواهی کرد            دعای چشم مرا مستجاب خواهی کرد

بیا و دسـت جهـان را بگـیـر با لبـخـند            که با تـبـسم خود انقـلاب خواهی کرد

در راه دین، راه خـدا، راه عمو جانش            جان داد، جان بچـه‌های ما به قـربانش

دستی که آویزان شود از پوست می‌لرزد            ما را مـدیـنه می‌بـرد با دست لـرزانش

شمـع‌ها از پـای تا سـر سوخـته            مـانـده یـک پـروانـۀ پَر سوخته

نــام آن پــروانـه، عـبـدالله بـود            اخـتـری تـابـنـده‌تـر از مـاه بود

كرده‌ در باغ‌ رخت‌ گشت‌ و گذار عبداللّه‌            داده‌ از دست‌ چو مـوی‌ تو قـرار عبداللّه‌

ریخته‌ در كـف‌ خود دار و ندار عـبداللّه‌            دیده‌ چون‌ بر رخ‌ تو خون‌ و غبار عبداللّه‌

نیست چون هیچ‌کسی دور پـیـمـبرزاده            همه امـیـدِ عـمـو کـیـست؟! برادرزاده!

اکبرت نیست ولی غیرت من مانده هنوز            گرچه افتاده ابالفضل، حسن مانده هنوز

مـا سـائـلان هـر شـب دربـار عـبـدالله            نان می‌خـوریم از سـفـرۀ پربار عبدالله

مانند بابای کریمش دست و دلباز است            ضرب الـمـثل شد رأفـت بسیار عبدالله

اگر از این درِ خـانه بـرانـی‌ام چه کنم؟            مرا نخواهی و از خود ندانی‌ام چه کنم؟

گــنـاه ذائـقـه‌ام‌ را بـبـیـن عـوض کـرده            اسیر شهوت و نفْـس جـوانی‌ام چه کنم؟

آفـتـابـا بس که پـیـدایی، نـمی‌دانم کجایی            دور از مایی و با مایی، نمی‌دانم کجایی

هر طرف رو آورم، روی دل‌آرای تو بینم            جلوه‌گر از بس به هر جایی، نمی‌دانم کجایی

چـقـدر مـنـتـظـر و بـی‌قـرارمـانـی تو            شـبـیـه ابـر بـهـاری ز مـهـربـانـی تو

حضور گـرم تو احـساس می‌شود دائم            هـمیـشه و هـمه‌جـا در کـنـارمـانی تو

كربلا عشق است، شوق كوی جانان می‌شوم            جسم را وا می‌نهم، پا تا به سر جان می‌شوم

تا ‌بپیوندم به اقـیانوس عـشـقت یا حـسین            در كویر بی‌كسی رودی خروشان می‌شوم

دلم پرواز می‌خواهد، رها در باد خواهم شد؟            نمی‌دانم از این حبس ابد آزاد خواهم شد؟

اگر که رو بگرداند، اگر رنجیده باشد چه؟            گناهم را نبخشد دوست، دشمن‌شاد خواهم شد

در دل من داغ‌هـا از لالـه‌هـاسـت            همچو نی در بند بندش ناله‌هاست

بـا خـیــال لالـه‌هـا صـحـرا نــورد            راه مـی‌پــویــد ولـی بـا پــای درد