اشعار

ای ســرو رشـیـد یـا ابـا عـبـدالله            آقــای شــهــیــد یـا ابــا عــبـدالله

ظلمت زده‌ایم، رحم کن بر دل ما            ای نـــور امــیــد یـا ابــا عـبـدالله

غروب بود و قـدش دیگر ایستاده نبود            هزار و نهصد و پنجاه زخم، ساده نبود

هزار و نهصد و پنجاه بار زینب مُرد            چه روضه‌ها که در این بغض ایستاده نبود

بـر زمـیـن آویـزۀ عـرش الـه افـتاده بود            یا تن خـون خـدا در قـتـلگـاه افـتاده بود؟

پیکر سبط نبى در بحرِ خون بُد غوطه‌ور            یا که بر خاکِ سیه، عرش اله افتاده بود

نگاه انداخت این سو تا به آن سوی بیابان را            تماشا کرد بر روی زمین آیات قرآن را

از این سو بر سر نیزه، سر جانان خود را دید            و از سوی دگر بر پیکرش، رد ستوران را

ظهر روز دهـم آرام به پایان می‌رفت            از تن زخمی او خون فراوان می‌رفت

سـینه‌اش از همۀ حـادثـه‌ها سوخـته‌تر            رفت با چهرۀ هر لحظه برافروخته‌تر

وقتی اشکت ریخت روی جوهرِ تقدیرها            روضه‌ات شد اولین عشقِ جوان‌ و پیرها

بر تن ما مُهرِ داغت خورد، وقتی سرخ شد            سینه از سـینه‌زنی‌ها شانه از زنجـیرها

کـوتـاه کـن کـلام... بـمـاند بقـیه‌اش            مـرده است احـترام... بماند بقیه‌اش

هر کس که زخمی از علی و ذوالفقار داشت            آمــد بـه انـتـقــام... بـمـاند بـقـیه‌اش

ای روسیاه! دشـنه به خـون‌خـدا نزن!            با تـیغ کُـند بر جـگـر مـصطـفی نزن

از روی این کـتـاب مـقـدس بلند شو!            پـا ایـنـقـدر به آیـۀ "قـالـو بـلی" نـزن

لب‌ها مـعـطر است، سـلامٌ علی الحسین            ساعـات آخـر است، سـلامٌ علی الحسین

این خـاک، رستخـیز تمام مصائب است            صحرای محشر است، سلامٌ علی الحسین

هرم عطش چه کرده که چشم تو تار شد؟            در بـارگـاه قــدس؛ خـدا اشـکـبـار شـد

لب‌های تو شبیه دو تا چوب خشک شد            بعد از تو آب بر هـمگـان نـاگـوار شد

شـرمـنده‌ام که دیـر رسیدم به قـتـلگاه            و الشمر جالس؛ چه کند خواهر تو؟ آه

او داشت ضربه می‌زد و من ضجه می‌زدم            شد قتلگاه سرخ و شب و روز من سیاه

شـمـشـیـر بـالا می‌رود، پـائـیـن می‌آیـد            از روی تلّ، نی‌نـالـه‌ای غمگین می‌آید

خنجر به خنجر، جان ما را می‌‌شکـافد            هر ضـربـه‌ای بر قـلب شاه دین می‌آید

مى‌شد كه دوا كرد جـراحـات تنـش را            سـرنیـزه اگر بـوسه نـمى‌زد دهـنش را

مشغول دعا بود در آن لحظه ولى شمر            نگـذاشت به پـایـان برساند سخـنـش را

نه مانده اشک برایم، نه مـانده آه برایم            در این محاصره مانده فقـط نگاه برایم

شده‌ست خیره نگاهم به روضه‌خوانی گودال            چه کُند می‌گذرد این دقیقه؛ آه؛ برایم...

آبـرو؛‌ حـیـثـیـّت دیـنـی‌ حـسـیـن            یـک‌تـنـه نـاجـی آئـیـنـی‌ حـسـین

خـون تو احـیـای اسـلام عـزیـز            راه مکتب را تو تضمینی‌ حسین

دلی به دست خود آورده‌ام از آن تو باشد            سپـرده‌ام به تو سـر تا بر آستان تو باشد

جهان من! دل من آمده‌ست سوی تو اینک            به این امید که یک گوشه از جهان تو باشد

ای دل بـیـا قــدر دقــایـق را بـدانــیـم            از عـبـد صـالـح با اباصالح بـخـوانیم

وقتی «بِنَفسی اَنت» می‌گـوید امامش            ما عاجزیم از درک و توصیف مقامش

مشک تو اقیانوس را سیراب خواهد کرد            هُرم نفس‌هایت زمین را آب خواهد کرد

دریا برای دیدنت آغـوش وا کـرده‌ست            دیوانه‌ات، مرز جنون را جابه‌جا کرده‌ست

بیـا طـی کـن شب لب‌تـشـنگی را            بـبـین تاب و تب لـب‌تـشـنـگی را

هزاران سال شد چـشـم‌انـتـظاریم            بـنـازم مـکـتـب لـب‌تـشـنـگـی را

تا تو بودی خـیـمه‌ها آرام بود            دشـمـنـم در کـربـلا ناکـام بود

تا تو بـودی من پـنـاهی داشتم            با وجـود تـو سـپـاهـی داشـتـم