اشعار

در آسمان ملائکۀ خوش ذوق؛ شهر بهشت را که بنا کردند            اول به سوی صحن و سرای تو؛ چندین هزار پنجره وا کردند

مبهوت کرده‌اند تماشا را؛ حتی خود اهالی بالا را            در این حرم به جای کبوترها؛ یک آسمان فرشته رها کردند

ای نـور تـو آمـیـخـتـه بـا سـورۀ جـان            قـدر تو شد تفـسیر کـوثر، نجم، رحمان

ای سـوره‌هـای مهـربـانی در نگـاهـت            آیـه به‌ آیـه، حـرف‌هـایت شرح انـسان

به استجـابتِ لب‌تـشـنگان، تو بـارانی            که چشمه‌ای به کویر آمدی به مهمانی

کویر، قبل تو با مرگ‌و‌میر قافیه داشت            سلام بر تو که این خاکِ مرده را جانی

باز شب جـمعه و موکـب نعـم الحبیب            نام تو بـردم وزید از نفـسم بـوی سیب

شور به پا کرده در هیأت انصار عشق            روضۀ هل من معـین، نالۀ أمن یجیب

چه شب‌هایی رقیه از فراقت، سخت در تب بود            چه تقدیری که وصل ما، خرابه، در دل شب بود

چنان تار است چشمانم که باور کن نفهمیدم            سکینه شانه زد موی مرا یا عمه زینب بود

با این پـر شکـسـته کـبوتر نمی‌شود            بی‌یاد مرگ هر شب او سر نمی‌شود

دروازه و شلـوغی بازار و بزمِ می            با روضهٔ خـرابـه بـرابـر نـمی‌شـود

سنگ خورده، آتش افتاده به جانش کو‌به‌کو            مهربان‌تر باش نیزه، چند شب با این گلو

تیغ کم کرده‌ست جسمش را به صحرا عضو، عضو            شعله کم کرده‌ست از زلف سپیدش مو‌به‌مو

صبر این مردم پُرحوصله حدّی دارد            ذلّـت و عـجـز، مجـازات اشـدّی دارد

با منافق سر یک سفره نشستن هرگز            با نمکـدان ریا، روزه شکـستن هرگز

این است بـعـثـتـی که به اَللهُ اکـبرَش            مبـعـوث شد دوبـاره نـدای پیـمبرَش

گویا که ذوالفقار، بُرون از غلاف شد            ای جان فدای ملت و فـریادِ حیدرش

در هـفـدهِ ربـیـع، به فـرمانِ سرمدی            نـاگـه رسـیـد، فــجـرِ تـجـلّـیِ ایـزدی

آن خالقی که روز ازل، وعده داده بود            اینک رسید، موعِـد و میعادِ سرمدی

بــاز دلــم غـرق تـمـنــا شــده            وجـود مـن مـسـت تـولا شـده

غـرق شـعـف تـمـام دنـیا شده            گـل ولا زیـنـت گـل‌هــا شــده

در مسجـد الـنـبی چه مـؤدب نـشـسته‌اند            از خـلـسـۀ صبـوح، لـبـالـب نـشـسته‌اند

قـوم قـلم به دست که در پیـش مـنـبـرند            مـحـو نـگـاه شـارح مـذهـب نـشـسته‌اند

ما در این دنیا پی جاه و جلالی نیستیم            اهل شکوه کردن از رنج و ملالی نیستیم

پخـتۀ عـشقـیم، در دوران کالی نیستیم            با مـحـمـد جـاودانـیم و زوالـی نیـستیم

کعبه از یمن قدم‌های تو حیران شده است            همۀ دهر برای تو غزلخوان شده است

چه بگویم که در این صبح دل انگیز حضور            آسمان در تب چشم تو پریشان شده است

عـلـم الـهـی همه در کوی توست            آیـه به آیـه هـمـه از بـوی توست

عرش خدا رفتی و ای نـور حـق            آیــنــۀ ذات خــدا روی تــوســت

سلام، باب نخستِ کتاب چشم شماست            به چشم اهل نظر، بازتاب چشم شماست

سلام و عرض ادب محضر منـوّرتان            که این خجسته دعا، مستجاب چشم شماست

وزیده بادِ فروردین مُعطّر شد چمن از گُل            ز فیضِ رحمتش آذین، زمین از لاله و سُنبل

صدای زمزمه جاری، هم از توصیف و تمجیدش            به هر یک شاخه جاءالحق، ترنّم می‌زند بلبل

غیر جـنـون غـیر عـشـق کـار ندارد            ایــن دل دیــوانــه اخــتــیــار نــدارد

صحبت یار است و یک لحظه عبورش            حـق بــده قــلـبـم اگــر قــرار نــدارد

بر غمزده‌گان بابِ نجات است صلوات            بر مرده‌دلان آبِ حیات است صلوات

پیـغـمـبـرِ ما بَه که چه زیبـا فـرمود            سرچشمۀ خیر و برکات است صلوات!

هـم‌نـوا بـود با چکـاچـک من            غـرّش آسـمان و هوهوی باد

گوش دنیـا شنیده است مگر؟            چون غریو صدای من فـریاد