اشعار

جهان جسم است و لبخند تو بر جسم جهان جانی            تو تفـسیر رسای سـوره‌های ناب قـرآنی

مرا از کوثر احسان خود سیراب کن امشب            دل دریایی‌ام خشکیده از غم چون بیابانی

چقدر صورت در آینه‌ست پیرتر از من            برای دیدن رویت بهـانـه‌گـیـرتـر از من

مگر تو گوش کنی، آینه شبیه به سنگی‌ست            که از شنیدن این شِکوِه‌هاست سیرتر از من

نفس‌های آخر، عطش، روضه‌خوان شد            که لب‌های تـشـنـه، به یـادم بیاید

ابـاصلت! آبی بـزن کـوچـه‌ها را            قـرار است امـشب جـوادم بـیـاید

دلم بود و حرم بود و امامم بود و تنهایی            حرم كعبه، حرم قبله، عجب احرام زیبایی

سه کنج دنج یک حجره تماشا داشت اوج او            دلم را کرد اقـیـانوس مـوسیـقی موج او

می‌شود دست دعای تو به باران نرسد؟            یا بـتـابـی به تن پـنجـره‌ای جـان نرسد؟

می‌شود گوشۀ چـشم تو بیـفـتـد به زمین            این شب تیره به خورشید درخشان نرسد؟

چرا شب غـم و مـاتم سحـر نمی‌گردد            چرا زمین و زمان نوحه‌گر نمی‌گردد

وداعِ قــبـر نـبـی بـود و پــارۀ تـن او            غـم فـراق از این سخـت‌تـر نمی‌گردد

آسمان دلگیر بود اینجا، زمینش خسته بود            قـرن‌ها بال کـبوتر، پـای آهـو بسته بود

سرزمین عشق بود اما سلیمانی نداشت            ملک عاشق‌ها هزاران سال سلطانی نداشت

آسمان از ابر چشمان تو باران را نوشت            آدم آمد صفحه‌صفحه نام انسان را نوشت

آدم آمد هشت وادی دور چشمت چرخ زد            رو به گنبد کرد و آن حال پریشان را نوشت

آخـرِ مـاه صـفـر، اوّل مـاتـم شده است            دیده‌ها پُر گُهر و سینه پُر از غم شده است

آه ای ماه! که داری به رُخت گَرد ملال            خون دل خوردن خورشید مُسَلَّم شده است

شب بود و بارگاه تو چون خرمنی ز نور            می‌ریخت در نگـاه زمین آبـشار طـور

گـلـدسـته‌ها به حُـرمـتِ بانگ اذان بلند            چون دست‌های عـاطـفه بر آسمان بلند

دوباره می‌زنم از دل صدا: امام رضا            بـیـا برای خـودت کـن مرا امـام رضا

چه دارم از همه دنیا به جز همین یک دل            دلی که هـسـت بـه نـام شما امام رضا

دلـم گـرفـتـه و بـهــر زیــارت آمـده‌ام            به محـضر تو به پـاس ارادت آمـده‌ام

اگر چه خارم و بی‌قـدر و قـیـمتم، اما            از الـتـفـات تـو در بـاغ جـنت آمـده‌ام

تو آن امام غـریبی، تو آن امـام رئـوف            در این کرانه به خورشید بی‌بدل معروف

غزال خسته کنارت دو بیت اشک گریست            نگاه مهـرنوازت که شد به آن معطوف

از ظلمت هجـرانِ خود آزادمان کن            صبح وصالت را بیاور، شادمان کن

ارقــامِ اَیّــامِ نـبــودَت کُـشـت مــا را            آنـی بـیـا، آسـوده از اعـدادمـان کـن

امسـال هم که مـوعـد مـاتـم تمام شد            آقا بـیـا که فـرصـت مـا هم تمام شد

پلکی زدیم؛ شصت شب از این عزا گذشت            باور کـنـم دوبـاره محـرم تمام شد؟!

یاصاحب الزمان کم ما را قبول کن            (امسال هم محـرم ما را قبول کن)

از تو نفس رسید و برایت نفس زدیم‌            این ناله‌های پر غم ما را قبول کن

تشبیه و وصف روی تو کار خیال نیست            آئـیــنـۀ وجـود خــدا را مـثـال نـیـسـت

بر هــرچه هــست، نام محمّد نوشته‌اند            آری که اسم‌و رسم خدا را زوال نیست

زمزمی می‌جوشد از چشمانِ من بی‌اختیار            خـسته‌ام دلـواپـسم جـانـانِ من بی‌اختیار

دیده وا کن تا ببینی هر طرف بزمی بپاست            موجِ بـارانـند این طفـلانِ من بی‌اختیار

من که این‌گونه پدر محو تماشای توأم            دخترت فاطمه‌ام، غـم‌زده زهرای توأم

گـریـه‌ام را بنـگر خـنده بزن بر رویم            باغـبـانا نـه مگـر من گل زیـبـای توأم

آسمان از فرط گریه بر زمین افتاده است            در جهان یک اتفاق سهمگین افتاده است

نیست دیگر صاف و روشن آسمان روزگار            چون که بر پیشانی خورشید، چین افتاده است