اشعار

رسیـد قـصه به پـایـان، خدانگهدارت            عـزیز مـردم ایـران! خـدانـگـهـدارت

به پای شوق رسیدی در این مسیر بلا            به کـاروان شـهـیـدان، خـدانگهـدارت

خـاک ایـران حـرمِ تـوسـت أباعَـبدِالله            غـرق لـطـف و کـرم توست أباعَبدِالله

دل این مردم با غـیرت مـبـعـوث شده            پــاســدار عـلــم تــوسـت أبـا عَـبــدِالله

به جز خوبی ندیدیم از تو؛ دل‌هامان یقین دارد            عزادار است هر آزاده‌ای که درد دین دارد

تو هم آخر به یاران شهید خویش پیوستی            و حالا در بهشت این حلقۀ زیبا نگین دارد

پــنـاه مـلـت ایـران پـنـاهـگـاه نـداشـت            غریب بود و به جز ذات حق، گواه نداشت

به وقت غرش موشک، به وقت بارش بمب            شـبـیه مـا فـقـرا جـز خـدا پـنـاه نداشت

گـریـه‌هـای ابـر پـایـانی نـدارد بعد تو            فصل سـرد ما بـهـارانی ندارد بعد تو

خواستم تا در عزایت جان دهم، اما دریغ            دیدم این آتش‌به‌دل، جانی ندارد بعد تو

رسیدند از غروبِ جاده مهمان‌های بسیاری            ببین! جمع‌اند اطرافت پریشان‌های بسیاری

هوا بوی جـدایی می‌دهد در موسم دیدار            افق ابری‌ست، در راه‌اند باران‌های بسیاری

با چشم های مـهـربان از پیـش ما رفتی            ای تا ابد دردت به جان، از پیش ما رفتی

آخر کجـا رفـتی؟ بگـو آخر کجا رفتی؟            آرام، تـنهـا، بی‌صـدا پـیـش خـدا رفتی؟

خـون پیـمبرزاده‌ای اعجاز کرده‌ست            تا آسـمـان راه عـبوری باز کرده‌ست

الله اکـبــر از ســرود فـتــح خــونـش            فتحی که دنیا را پر از آواز کرده‌ست

هیچ است سوگـواری ما در برابرش            این ماتم عظیم که سخت است باورش

عـمری دویـد در پی تـو واژهٔ شهـیـد            خود را رسـانـد اوّل نـام تو، آخـرش

تو جان بودی، جهان بودی، تمام داستان بودی            پناه قلب‌های خسته از جور زمان بودی

نمایان بود در پیشانی‌ات اشراق قدّوسی            تمـاشـایی‌ترین آئـیـنهٔ حـیـدرنـشان بودی

دارم ز تهران می‌روم مردم خداحافظ            دیگر مرخص می‌شوم ای قم خداحافظ

خیر تو را می‌خواستم ایران حلالم کن            ای طاعنان! این نیز رفراندوم خداحافظ

برخـاسـتـه عـالـم به فـراخـوان عزایت            وقت است که جان را کنم ای دوست، فدایت

بـرخـیـز و بـبـیـن هـیـمـنۀ قـافـله‌ات را            تـأثـیـر دعــای سـحــر و نـافـلــه‌ات را

نفهمیدیم افسوس تو را ای مهربان، افسوس            ببین مائیم حالا بعد تو با یک جهان افسوس

ببین جاری‌ست هر شب در خروش اشکمان، اندوه            ببین مانده‌ست بی‌تو بر لبان سردمان، افسوس

بر سینه بکوبید که آن سایهٔ سر، رفت!            افسوس که از خانه غریبانه پدر رفت!

آن ماه که می‌گفت غمش را به دل چاه            آن شمع که سودای سحر داشت به سر رفت

هنوز از داغ لبریزیم و از اندوه سرشاریم            ملائک نیز گریانند بر حالی که ما داریم

اگر از حال ما پرسند، شرح کاملش این است:            عـزاداریم، حـیرانیم، می‌نالـیم، می‌بـاریم

دل صــد پـــاره‌ام آرام نــگـیــرد آقـا            جگـر پـاره که مـرهـم نپـذیـرد اصلا

دل خـونـیـن شده‌ام هـیچ نـدارد بـاور            چه غریبانه شدی از قفـس جسم رها

تنها نه خاک، نوحه کنند عرشیان تو را            صاحب‌عزاست مهدی صاحب‌زمان تو را

دیـدم میان مـعـرکه با اهل و کـودکـان            لب‌تـشـنه در مبارزه با دشـمنان تو را

هرچند در دل آتش داغ تو روشن است            در شاهراهِ فتح چراغ تو روشن است

تو زنـده‌ای و امـت تـو ایـسـتـاده است            جان جهان به نور بلاغ تو روشن است

آن شب که داغ، بر دلِ دنـیا گـذاشـتی            رفـتی و سـر به دامن گـل‌ها گـذاشـتی

خالی‌ست جای نور تو در قاب چشم‌ها            حــســرت بـرای آیــنــهٔ مـا گـذاشـتـی

ببین چگونه در این داغِ بی‌قرار توأم            شـبـیه ابـرم و دلـگـیـر در بهـار توأم

هنوز گـریه نکـردم به وسعتِ داغـت            هنوز هم که هنوز است داغـدارِ توأم