اشعار

ابری گذشت و گفت که دریا رقیه است            طوفان وزید و گفت که صحرا رقیه است

کوهی قیام کرد و به طوفان و ابر گفت            این کوه، این شکـوه، هـمـانا رقـیه است

روح بزرگش دمیده‌ست جان در تن کوچک من            سرگرم گفت و شنود است او با من کوچک من

یک لحظه از من جدا نیست بابای خوبم، ببینید            دستان خود حلقه کرده‌ست بر گردن کوچک من

کنون که داغ تو بر سنگ‌ هم اثر بگذارد            چه مرهمی ز غمت عمّه بر جگر بگذارد

برو بهشت که جبریل جای خشت خرابه            برای زیـر سـرت بـالـشی ز پَر بگذارد

سری غرق در خـون، گـلویی بریده            بـمـیـرم سـر تـو چـه رنـجـی کـشیده

لـبی سـرخ و پـرپـر، لـبی پـاره پاره            چه مویی! پریشان، چه رنگی! پریده

شاعر برای گفتن از این غم کمک می‌خواست            روضه برای شرح این ماتم کمک می‌خواست

آنقدر روی پیکـرش زخـم و کـبودی بود            مرهم برای زخم از مرهم کمک می‌خواست

"آب زنید راه را هین که نگار می‌رسد"            دختر مرتضی علی، فاطمه‌وار می‌رسد

زانوی شاهزاده‌ها هست ركاب محملش            با چه شكوه و شوکتی کوه وقار می‌رسد

بیابان با وجود تو برای ما بیـابان نیست            کسی که با تو می‌آید سفر، دیگر پریشان نیست

کنار تو کسی دلواپس خار مغیلان نیست            بیابان گردمان کردی، ولی زینب پشیمان نیست

مـی‌رسـد دیـگـر بـه امّـیــد خــدا            مـیـهـمـان کـوفـه سـمـت کـربـلا

کـاروان مـاه و کـوکـب می‌رسـد            عـمـۀ ســادات زیـنـب مـی‌رســد

در بیابانی از عـطش لبـریز            کــاروانــی غــریـب مـی‌آیـد

از لـب هـر کـجـاوه‌ای بـا آه            نــالــۀ یــا مـجــیـب مـی‌آیــد

کربلا، کاروان گـلـشن نـور            عـطـر شهـر مـدیـنه آوردنـد

نـکـهـت بـوسـتـان زهـرا را            با ربـاب و سـکـیـنـه آوردند

خـیـر را من بـهـر نـابـودی شر آورده‌ام            خــانــدانـم را بـه امــداد بــشــر آورده‌ام

بــا بــروز آشـکـار وجــه ثــارالـلـهـی‌ام            کــربـــلا را از دل تـــاریــخ درآورده‌ام

چـه بـلایـی قــراره ســرم بـیـاد؟            نـمی‌خـوام اشـک بــرادرم بـیـاد!

چــرا بــایـد وسـط خـیــمــه زدن            صــدای نـــالــۀ مـــادرم بــیــاد؟

كوی امید و كعـبۀ احـرار، كربلاست            معراج عشق و مطلع انوار، كربلاست

باد صبا ز من به كـلـیم این خـبر بـبر            با او بگو كه موقـف دیدار كـربلاست

لحظۀ پـر زدن ما به نظر نزدیک است            راه عرش از دل صحرا چقَدَر نزدیک است

در دل خـیـمه بـیـائـیـد همه جـمع شـوید            همه را سیر ببینم که سفر نزدیک است

در سرم پیچیده باری، های و هوی کربلا            می‌روم وادی به وادی رو به سوی کربلا

می‌روم افتان و خیزان، از دل بن‌بست‌ها            جاده‌ای پـیدا کنم تا جـست‌‌و جـوی کربلا

من ذبـیح اعـظـمم را در مـنـا آورده‌ام            هـستی‌ام را در مـنای کـربـلا آورده‌ام

یک ذبیح آورد ابراهیم با خود در مـنا            من که هفتاد و دو قربان در منا آورده‌ام

عـالم به گوش، گـرم سرود حسین بود            عـالـم تـمـام مـحـو وجـود حـسـین بود

هم هرچه هست، بسته به هست حسین شد            هم هرچه بود، بود و نبـود حسین بود

دشت بود و نیزه و شمشیر، تا می‌خواستیم            عشق اردو زد همانجایی که ما می‌خواستیم

هفت شهـر عـشق را گشـتـیم اما آخرش            ما بلای عشق را در کـربلا می‌خواستیم

همیشه تا که بُوَد بر لب مَلَک تهـلیل            هماره تا که بشر راست ذکر ربّ جلیل

درود بـاد به دوّم شـهـیـد راه حـسین            سلام باد به اوّل قـتـیـل نـسـل خـلـیل

قسمت این بود تا که در کوفه            تو عـلـمـدار پـرچـمش باشی

اصـلاً آنـجـا تو را فـرسـتاده            تا سـفـیـر مـحـرمـش بـاشـی