اشعار

زخم‌های دست‌های سفـره‌دارش را ببین            غـربتـش در دشمنـستانِ دیارش را ببین

بارها مایَملَکش را داد، دور از چشمِ خلق            گفت ای دنیا! بیا تنها سه بارش را ببین

دم‌به‌دم گـفتم حسین و دم‌به‌دم گفتم حسن            بازدم گـفتم حـسین و باز هم گـفتم حسن

این صدای پای عشق است از نجف تا کربلا            یک‌قدم گفتم حسین و یک‌قدم گفتم حسن

رزاق، رزقِ معـرفت از آسمان نداد            بر سـیـنه‌ای که بوی امام زمان نداد

حـیـران شدیم و بین بـیـابـانِ زندگی            بر ما کسی به‌جز گل نرجس، امان نداد

دلی که سوخته، جز آه، راه چاره ندارد            که داغ سوختگانِ غـمت، شماره ندارد

بیـا به دیـدن ما خـستـگـانِ کـنج خـرابه            بـبـین که شـام غـریـبانِ ما ستاره ندارد

مجلس به مجلس، شب به شب ما گریه کردیم            هرگـز نـیـفـتـادیم از پـا، گریه کردیم

آه ای حسینی که تو را مظلوم کشتند            خواندیم هر جا روضه‌ات را، گریه کردیم

در غم هجر پدر، کاری به جز شیون نداشت            اشک فرزند شهید این‌قدر خندیدن نداشت

وارث درد هزار و نهصد و پنجاه زخـم            جای سالم یک سر سوزن به روی تن نداشت

از سفـر نـیـزه‌ها، آمده مـهـمان عـشق            روز وصالت رسید، زخمی هجران عشق

قـایق طـوفـان‌زده، دل به بـیـابـان زده            دیدۀ لیلی ندید، چون تو پریشان عشق

سر تو رسیده امشب، شده وقت میهمانی            چه عزیز میهمانی، چه شکسته میزبانی

نفـسی بیا و بنـشین، سخـنی بگو و بشنو            که بدون تو چه خیری، برسد به زندگانی؟

ندارد دختری اینگونه بابایی که من دارم            یقین مریم ندارد این مسیحایی که من دارم

در آغوشش میانِ آسمان‌ها سِیر می‌کردم            ندارد عرش هم عرش معلایی که من دارم

وقتی از خـاک تو شـفا برسد            گر نگاهی کـنی، چه‌ها برسد

به نـوا می‌رسـانـی‌اش قـطعـاً            بی نـوا گـر به نـیـنـوا بـرسد

غزل می‌چینم از آیاتِ روحانی «مکاسب» را            کـتاب عـاشقی باید بـنا سازد مکـاتب را

مگر آشوبِ «شهرآشوب» را از شهر برچینم            مراثی را فرو بگذارم و خوانم مناقب را

رسید فـصل پـریـشانی و بهـار گذشت            بهار روز و شبش هر دو ناگوار گذشت

مگـو بهـار که هر صبح عـمر او مثل            غروب خستـۀ پـائـیز، بی‌قرار گذشت

آن کـه شـام فــراق دیـده، تـویـی            آن که سر زد از سـپـیـده، تـویی

آن که با عشق و شور و عزّت گشت            رهـنــورد ره عــقــیــده، تــویـی

زینب! تو کیستی که به هنگـام هر بلا            نامِ حـسـين قـلـبِ تـو را می‌دهـد جـلا

از وصفِ صبرِ تو همۀ خلق عاجزند            بــادا بـلـنـد نـامِ تـو زهــرای کــربـلا!

گوشه‌ای از چادرش امن و امان عالم است            زینب کبری پـنـاه شـیـعـیـان عالم است

قهرمانان را بگو رخت خجالت تن کنند            تا جهان برپاست، زینب قهرمان عالم است

طوفان شوید از سینه‌ها چون آه برخیزید            در این نبرد ای مردمان، خون‌خواه برخیزید

خون عزیز ماست اینکه بر زمین مانده‌ست            ای مـلـت خـون‌خـواه! بـسم‌الله برخیزید

من زینـبم که می‌شکنم پشتِ زور را            بر باد می‌دهـم ز تو کـاخِ غـرور را

اعـلام می‌کـنـم هـمۀ شـهـر بـشنـونـد            بــایـد ادب کـنـیـد یــزیـد شــرور را

از این خانه به آن خانه، در این بی‌خانمانی‌ها            به دنبال تو می‌گردم، به دنـبال نشانی‌ها

نمی‌دانم چرا از دوری‌ات راحت نمی‌میرم            به جانت، جان به‌لب کرده مرا این سخت‌جانی‌ها

طـراوت همۀ روضه‌هـا! امام زمان!            شبی به روضۀ ما هم بیا امـام زمان

فقط به لطف دعای تو حالمان خوب است            همیشه باخـبر از حال ما امام زمان!

سوزانده فَلَک را نَفَـس پُـر شرر من            از بس زده آتش غم تو بر جگر من

شب‌های فراق تو چرا صبح ندارد؟!            کِی می‌رسد از راه چراغ سحر من؟!