اشعار

هر عاشقی‌ست در طلبت أیها الرّسول            اَلـجَـنَــةُ لَـهُ وَجَــبَـت أیــهــا الــرّسـول

عالم هنوز تشنهٔ درک حضـور توست            اَرض و سماست در طلبت أیها الرّسول

بهشتِ عَدْن که غرقِ عبادتش شده است            عبـایِ سـبـزِ بلـنـدِ سـیـادتـش شده است

جهان به گفتۀ لولاک اگر که خلـق شده            فقـط به یُـمن شکـوهِ ولادتـش شده است

ای حـریمِ مدفـنـت دارُالاَمـانِ مـؤمـنین            بـارگـاهـت کـعـبـۀ آمـالِ اربابِ یـقـیـن

گَرد افـشـانِ رواقـت جـنـبشِ بالِ مَلک            آستان روبِ جلالت شهپرِ روح الامین

به استقبال زلفت می‌رود باد صبا هر صبح            نفس می‌گیرد از خاک کف پایت هوا هر صبح

برای دیدن آثار باقی مـانده‌ات خورشید؛            ز مشرق می‌زند با نورهایش دست و پا هر صبح

هنوز ای پدرجان تنت بر زمین است            میان سـقـیـفـه سخـن اینچنین است
که از قـومِ ما رهبرِ مسلمین است            نه از خـانـۀ وحـی رهـبر گـزیـنیم

سـودای ما محـمد و آل محـمد است            روحِ دعـا، محمد و آل محـمد است

دارم یقین که معنی حَیَّ علی الصلات            حَیَّ عـلی، محـمد و آل محـمد است

ای مهربان نبی! که تو را زهر داده است؟            دستش شکسته باد که قلب تو را شکست

از آن دو زن نصیب تو جز شوکران نبود            آن جام زهـر، رشـتۀ اسلام را گستت

عبدی که شود مال خدا مال کسی نیست            دنبال کسی باش که دنـبال کسی نیست

خرجی گـداهای حـرم پـای کریم است            جز دوست، کسی باخبر از حال کسی نیست

آمـدی بـا تـجـلّـی تــوحــیـد            به زمین آوری شرافـت را

بـبـری از مـیان ایـن مـردم            غفـلت و ظلم و جاهلیت را

تـربـتـش عـطـر کـربلا دارد            غـربـتـش روضۀ رضا دارد

گنبدش آسمان؛ طلایش، نور            روزهـــا گــنــبــد طــلا دارد

یکی شـبـیـه مـن از راه دور آمـده بـود            به این شلوغ، به این سوت و کور آمده بود

امیدوار، پر از شوق و شـور آمده بـود            شـبـیـه شب‌زده‌ای سـوی نـور آمده بود

ای فروزنده ز رخ حُسن خدات            وی همه حُـسن‌فـروشان بـفـدات

جــلــوه‌گــر آیـنــۀ ذوالـمــنــنـی            پـای تا فـرق، حَـسن در حَـسنی

تو ای به حُسن بی‌مثل فروغ کبریا حسن            تو ای به موج تیرگی چراغ رهنما حسن

ریاض قدس را گلی صفای آن حدایـقی            به هر صفت به غیر حق به حق سزا و لایقی

آیت عـظمی علیّ و محشر كبری حسن            عالی و اعلا عـلیّ و والی و والا حـسن

حبل محكم مرتضی و بهترین دم مجتبی            عـروة الوثـقـی عـلیّ و واژۀ زیـبا حسن

دل بی‌شکیب از غـم فصل جدایی است            جان، بی‌قرار لحظهٔ وصل خدایی است

این شامِ هجر نیست، که باشد شب وصال            این روزِ مرگ نیست، که روز رهایی است

دردا که سوخت آتش دل، جسم و جان من            برخاست دود غـم، دگر از دودمان من

شـد آشـیـانه‌ام قـفـس تـنـگ این جـهـان            جغدی در این قـفـس شده هـم‌آشیان من

مـرا شـبـیـه عــبـایـت تـکــان بـده آقــا            مـرا به زیـرِ کـسـایـت مـکـان بـده آقـا

کمی ز چـهـره ماهـت نـقـاب بر افکـن            دوبـاره بـر تـن این مُـرده جـان بده آقا

آتـشی بر جگـر شعـلـه‌ورش بود حسن            شاهـد آتـشِ دل، چـشمِ تـرش بود حسن

داغ او را نه دوا بود به عالم، نه طبیب            که فقط زهر، شفای جگرش بود حسن

جـانـم فـدای آن بـنـایی ... که نداری            قربان آن گل‌دسته‌هایی ... که نداری

هرجا حـرم دیدم سرودم زیر لب از            دلـتـنـگی گـنـبـدطلایی... که نـداری

تار و پودم! حاصلم! معیارِ ایمانم حسن            أمر أمر توست آقا! من به فـرمانم حسن

حیف از عمری که در راهِ گدایی نگذرد            دل به هر کس غیرِ تو دادم، پشیمانم حسن