اشعار

وقت وداع فـصل بهـاران بگـو حسین            در لحظه‌های بارش باران بگو حسین

هرجا دلت گرفت کمی محتشم بخوان            هی در میان گریه بگو جان، بگو حسین

سلام می‌دهم از دور بر تو و حـرمت            سلام من به بـلـندای بـیـرق و عـلـمت

ســروده‌انــد فــراوان بــرای تــو امــا            هنوز نقش کـتـیبه‌ست شعر محـتشمت

مرا در عالم ذَر حضرت زهرا سوا کرده            برایم آبـرودار آبرویی دست و پـا کرده

کنیز روضه‌ات می‌خواست من هم نوکرت باشم            دعای مادرت حاجات مادر را روا کرده

دل ما دلشدگان وقف غم توست حسین            خـانۀ مـادری مـا حـرم تـوست حـسین

همه مـدیـون نفـس‌های تو هـستیم فقـط            نفسی هست اگر از کرم توست حسین

نه تنها گشته سر تا پا به رنگ ارغوان زینب            شبیه یاس پیغمبر شده قامت کمان زینب

شنیدم از قدیمی‌ها به مادر می‌رود دختر            امامش را حمایت کرده پس تا پای جان زینب

سفرۀ اهل بهشت از آب و نان زینب است            روزی اهل زمین سرریز خوان زینب است

با کریمان می‌شود آسان‌تر از دنیا گذشت            میزبان روضه‌هایش، میهمان زینب است

من کی‌ام انگشتر زیبای عصمت را نگینم            آفـتـابی بر فـراز دوش خـتم المـرسـلـینم

گـوهـر نابی به دست رحـمةٌ للعـالـمـیـنم            ریسمان محکمی در پنجـۀ حـبل المتـینم

با اقـتدارِ خویش؛ نفـس از عـدو گـرفت            با داغِ عشق رفت و همه عمر؛ خو گرفت

چشمش به اشک شد متمایل! امان از آن-            بغـضی که ذره‌ذره نفـس از گـلو گرفت

به دست صبر او انّا فُـتَـحْنَا باده نوشیده            لک فـتـح مـبین پیـراهن توحـید پـوشیده

زمان خطبه‌خوانی آن لسانی که خروشیده            علی در هیبت زینب عیان گردیده جوشیده

چه خطبه‌ای‌ست که هوهوی ذوالفقار می‌آید            علـی به هیبت زن سوی کارزار می‌آید

تـبار بنت اسد را بـبـین که از پی حیدر            چه زن چه مرد از این قوم، شیر بار می‌آید

نماز عشق شکسته نخوانده بودم و خواندم            قنوت، بازوی بسته نخوانده بودم و خواندم

زنی ز هاشمیان تا کنون اسیر نبوده‌ست            دعا به ناقه نشسته نخوانده بودم و خواندم

چشم تو سمت من، دل من گیر نیزه‌هاست            این سـینه پاره پارۀ شمـشیر نیزه‌هاست

عـشقـت مرا به كـوچه و بازار می‌كشد            زینب اسیـر رشتۀ زنـجـیر نیـزه‌هاست

حسین بر دل عشاق، حاکم و والی‌ست            حـسـین شورِ جوانی، دم کهـنسالی‌ست

بـه روی دربِ ورودیِ جـنـتُّ الـزَّهرا            میان محشر حق، از حسین تمثالی‌ست

این محرم داغ تو افزوده بر غم‌های دیگر            این محرم فرق دارد با محرم‌های دیگر

این محرم در کـنار پـرچم سرخ حسینی            از غمت داریم روی دوش، پرچم‌های دیگر

عاشق آن باشد که بر دام بلا تن می‌دهد            غـصه زینب مرا آخر به کـشتن می‌دهد

تابخواهی بر دو چشمم اشک روزی کرده است            این طلای ناب روزی چند معدن می‌دهد

اى حسین! ای که ز داغت در و دیوار گریست!            هر دل زنده و هـر دیـدۀ بـیدار گریست

انبیا را همه دل سوخت به مظلـومى تو            اولیا را همگى دیده و دل، زار گریست

در صف کرببلا، جان جهان را کشتند            سببِ خـلقـتِ پـیـدا و نـهـان را کـشـتند

یک جهان اهرمن از کین، به هواى زر و سیم            جمع گردیده، سلـیـمانِ زمان را کشتند

در آسمان چـشم تو بـاران ادامه داشت            آن ظهر بی‌غروب کماکان ادامه داشت

سی سال بعـدِ سـوخـتن خـیـمه‌ها هنوز            در سیـنهٔ تو شام غـریـبان ادامه داشت

چشم‌های دیگران خواب و... تو بیداری هنوز            آفـتـاب روزی و مـاه شـب تـاری هـنوز

گرم استغفار هستی از گناهانی که نیست            آخر ای ابر پریشان از چه می‌باری هنوز؟

خورشید سرگردان میان کوچه‌های شام            خورشید زخمی با فرود سنگ‌ها از بام

یک چشم او با پرچـمِ بر نیزه‌ها، افشان            آن چشم دیگر با زنان و کودکان، هم‌گام