اشعار

رسید فـصل پـریـشانی و بهـار گذشت            بهار روز و شبش هر دو ناگوار گذشت

مگـو بهـار که هر صبح عـمر او مثل            غروب خستـۀ پـائـیز، بی‌قرار گذشت

آن کـه شـام فــراق دیـده، تـویـی            آن که سر زد از سـپـیـده، تـویی

آن که با عشق و شور و عزّت گشت            رهـنــورد ره عــقــیــده، تــویـی

زینب! تو کیستی که به هنگـام هر بلا            نامِ حـسـين قـلـبِ تـو را می‌دهـد جـلا

از وصفِ صبرِ تو همۀ خلق عاجزند            بــادا بـلـنـد نـامِ تـو زهــرای کــربـلا!

گوشه‌ای از چادرش امن و امان عالم است            زینب کبری پـنـاه شـیـعـیـان عالم است

قهرمانان را بگو رخت خجالت تن کنند            تا جهان برپاست، زینب قهرمان عالم است

طوفان شوید از سینه‌ها چون آه برخیزید            در این نبرد ای مردمان، خون‌خواه برخیزید

خون عزیز ماست اینکه بر زمین مانده‌ست            ای مـلـت خـون‌خـواه! بـسم‌الله برخیزید

من زینـبم که می‌شکنم پشتِ زور را            بر باد می‌دهـم ز تو کـاخِ غـرور را

اعـلام می‌کـنـم هـمۀ شـهـر بـشنـونـد            بــایـد ادب کـنـیـد یــزیـد شــرور را

از این خانه به آن خانه، در این بی‌خانمانی‌ها            به دنبال تو می‌گردم، به دنـبال نشانی‌ها

نمی‌دانم چرا از دوری‌ات راحت نمی‌میرم            به جانت، جان به‌لب کرده مرا این سخت‌جانی‌ها

طـراوت همۀ روضه‌هـا! امام زمان!            شبی به روضۀ ما هم بیا امـام زمان

فقط به لطف دعای تو حالمان خوب است            همیشه باخـبر از حال ما امام زمان!

سوزانده فَلَک را نَفَـس پُـر شرر من            از بس زده آتش غم تو بر جگر من

شب‌های فراق تو چرا صبح ندارد؟!            کِی می‌رسد از راه چراغ سحر من؟!

سـفر رسید به ماه صفـر به شام خراب            به نیزه رأس حسین؛ غرق خون و خضاب

سه روز پـشت در شـهـر منتظر ماندند            که شـهـر را بـرسـانـنـد تا کـمال عذاب

ایـنـجـا شـرار نــالـه آتـش بـر فـلـك زد            اینجـا عـدو بر زخـم پـیـغـمـبر نمك زد

از مـدخـل ایـن شـهـر تـا كـنـج خـرابـه            دشمن مـیـان كـوچـه دخـتر را كتك زد

ای ز داغِ تو روان، خون دل از دیدۀ حور!            بی‌تو عالم همه ماتـمکـده تا نفخۀ صور

دیده‌ها، گو همه دریا ‌شو و دریا، همه خون            که پس از قتل تو، منسوخ شد آئین سرور

شامیان خون به دل خون شده ما نکنید            این قـدر ظـلـم به ذریّه زهـرا نـکـنید

بگذارید بگـریـیم به مظلـومی خویش            به سـرشک غـم ما خـنده بی‌جا نکنید

چه دور مانده‌ام از کـاروان کرب‌وبلا            چـقـدر فـاصـلـه دارم ز دوسـتـان شما

مرا ببـخـش فـقـط ادعـاست عـاشقی‌ام            جداست راه من از راهتان، جداست، جدا

ز کـوفه آل یـاسـیـن بار بـسـتـند            به محمل جمله با افغان نشـستند

بـه راه شـام ویـران بـود دِیْـری            در آنجا معتکف یک اهل خیری

دیـد راهـب به ره شـام، پـریـشانی چند            دستِ بسته ز قـفـا، سر به گریبانی چند

خون به دل، جمله ز جور فلک کج‌رفتار            موکنان، مویه‌کنان، موی پریشانی چند

قــبـل شـهــر شـام بــود؛ آل زیـاد            راهـشـان در دیـر راهـب اوفـتـاد

کـهـنـه دِیْـری در درونش راهـبی            شـعـلـه‌هـای طـور دل را طـالـبی

آمد سـراغ صنـدوق، آمد شبـانه راهب            از قـبل شد کـمـان‌تر، قـدّ کـمان راهب

یک عمر منتظر بود تا سر بیاید از راه            به او سپرده بودند، پـیـشـیـنـیان راهب

عاشق شدن، شاید... اگر... اما... نمی‌خواهد            مجـنـون نمی‌گـوید مرا لـیلا نمی‌خواهد

من آمـدم دورت بـگـردم، بـرنـگـردانـم            شمعِ نگاهت گِردِ خود پروانه می‌خواهد

علی الاصول مسیر حسین و شمر جداست            که شمر بندۀ شیطان، حسین عبد خداست

علی الاصول میان سـپاه شمر و حـسین            نه جای سازش و تسلیم، حرف عاشوراست