اشعار

هرکس به تو رسیده فرهمند می‌شود            آنکس که با تو بوده خردمند می‌شود

معماریِ عجیبِ تو را هر که دید گفت            جـبـریل در حـریـم تو پـابـند می‌شود

نـشـانـۀ ولایت از ریـشۀ یـقـین است            این گـفـتۀ خـدا بر محـمدِ امـین است

پیـمـبرِ الهی، در حجـة الـوداع گـفت            منصوبِ این خلافت، امیرِمؤمنین است

نشست بر سر دست نبی به منبر دست            زدند دست شعـف آسـمـانـیان بـر دست

(روایت است که در حجة‌الوداع رسول            خبر رسید که جـبریل نامه آورده است

چه بود ذکر عارفان؟ علی علی علی علی            چه بود روشنای جان؟ علی علی علی علی

که بود خالق جهـان؟ خـدا خـدا خـدا خـدا            که داشت از خدا نشان؟ علی علی علی علی

غـدیر در دل خُـم برکـه‌ای حـقـیر نبود            نبود چـشـمه و رودی اگر غـدیـر نبود

اگـر غـدیـر نـبـود و عـلـی امـام نـبـود            یـقـین برای بـشـر هـیچ دستـگـیـر نبود

نجفت از همۀ کون و مکان ما را بس            نقش انگور ضریحت ز جنان ما را بس

بـرق ایـوان تـو انـگـار که جـادو دارد            حرمت از همه عیش گذران ما را بس

آسـمـان پـای پـیـاده به غـدیـر آمـده بود            زودتر از همه، با این همه، دیر آمده بود

چه‌خبر بود؟! زمان لحظهٔ حـساسی بود            عرش با آن عظمت نیز به زیر آمده بود

دو چشمت خیره گرداننده همه شیرین‌ادایان را            عجب دل برده لبخندت ز سینه دلربایان را

چه رازی هست در عمق کلامت ای شه خوبان            که حیران کرده نطق تو همه شکّرسُرایان را

جنون گریخت سراسیـمه از مـلاقـاتم            شب شـراب که بـاشد دچـار افـراطـم

بریز هر چه که داری مکن مراعـاتم            تو بی‌ملاحـظه، من نیـز بی مبـالاتـم

شــنــیــدم ره‌نــوردان مـحــبـت            شـدنـد آئــیـنــه‌گــردان مـحـبـت

قـرار جـانـشـان، یـادِ عـلـی بود            به لب لبیکشان «ناد علی» بود

ای آنکه ز شوقت جگر خلق کباب است            گر نیم نظر لطف کنی عین ثواب است

در سجـده بفـرما که به پایت بدهـم جان            خم کن سر این شیشه که هنگام شراب است

بـاده بـده سـاقـیـا! ولـی ز خُــمِّ غــدیـر            چـنگ بـزن مـطـربـا! ولی به یاد امـیر

تو نیز ای چرخ پیر! بیا ز بالا به زیر            دادِ مسرّت بده، سـاغـر عـشـرت بگیر

تـشـنه‌کـامی که لبِ او رَبَّـنـا بـرداشـته            آب را از چشمه‌سار مرتضی برداشته

از وضوی او حیات جـاودانه می‌چکـد            خضر از مَسـحِ عـلـی آب بقـا برداشته

هـوالغـنی الحـمـید، هو الـعـلی الکـبـیر            هو الغفور الرحیم، هو اللطیف الخـبیر

هـوالـولی الودود، هو السـمـیع البصیر            هو الـرئـوف الکـریم، هو الولی القـدیر

از نجف یکسره تا کرب و بلا گفت: علی            دل گره خورد به نام شهدا گفت: علی

چشمه و رود به تسبیح خدا مشغـولند            هرکه از نام خدا گفت، خدا گفت: علی

خدا یکی و نبی یک تن و امیر یکی‌ست            پس از رسول خدا رحمت کثیر یکی‌ست

نگاه شیعه همیشه به پرچم علوی است            برای اهل یـقـین تا ابد مسیـر یکی‌ست

بر گـنبد طلای عـلی، شاهِ چـاره‌جـو            خورشید یک دقـیقه نتابـیده بی‌وضو

ما تا همیشه شهره به عشاقِ حیدریم            مـستـیم مست بـادۀ کـوثـر سبـو سـبو

زبان قـاصر ما مـانـده در بیان علی            چـقـدر فاصله داریم با جهـان عـلی!

علی که بود؟ نفهمیده هیچ کس هرگز            نه در زمان معاصر، نه در زمان علی!

روشن‌ترین تجلیّ صدق و صفا علی‌ست            یکـدانـه مَحـرم حـرمِ کـبریا علی‌ست

هم نـاخـدای کـشتی بحر ولایت است            هم نکـتـهٔ مؤکّد در «إنّـما» علی‌ست

در غدیر خُم زِ بَهرِ حضرت خَتمی مَآب            از خداوند قدیر آورد جبریل این خطاب:

کای به اورنگِ رسالت، پادشاهِ ذوالکرام!            وی سپـهـر آفـرینـش را جـمـالت آفتاب!