اشعار

ای‌که فوراً حلِ مشکل می‌کنی با یک نگاه            هر گرفتاری صدایت کرد در اعماقِ چاه

هرکه شد گمراه؛ دستش را به دستت زد گره            حضرت هـادی شدی تا پا نگـیرد اشتباه

می‌درخشد گنبدت در آسمان از راه دور            مرقدت دل می‌برد از شیعیان از راه دور

من دلم می‌خواست هر طوری شده امشب شبی            پیش تو باشم کمی، اما امان از راه دور

هرچند نامِ شهر شما، "سُرَّ من رَأٰ"ست            "أمُّ المصائب" است دلِ هرکه سامراست

نشناخـتـیم قدرِ تو را آنچنان که هست!            این‌ غربت از سکوتِ همین‌ شیعۀ شماست

شبم را می‌گذارم روی دوش صبحگاه تو            دلم گرم است، گرم از دیدن صبح نگاه تو

همیشه خسته از آشوب تنهایی و دل‌تنگی            سرم چـرخـیده سمت گـنبد تو بارگاه تو

گـه احـرام، روز عــیــد قــربـان            سخن می‌گفت با خود کعبه، زین‌سان

که مـن، مـرآت نـور ذوالجـلالـم            عــروس پـــردۀ بـــزم وصــالــم

چه جای شکوه که با آسمان قرار ندارم            شکسته قفـلِ قـفس، جرأت فرار ندارم

تو باز کرده‌ای آغوش رو به بی‌کسی من            به گریه چشم فرو بسته‌ام که: «یار ندارم!»

یک سلامِ گرم از این بی سرو سامان شده            به همان آقا که در کوه و کمر حیران شده

عید قربانت مبارک ای به قـربان سـرت            کوفیان با کشتن من عیدشان قربان شده!

تک و تنها، میان مردمی نامـرد حیرانم            سلام از پشت‌بام شهر سمت شاه عطشانم

خودم نامه فرستادم، بیایی، وای عجب دردی!            الهی بشکند دست سفیرت، کاش برگردی

دست بگـشا به دعـایی ز دعـای عرفه            بـده خود را تو صفـایی ز دعای عرفه

بندگی کن تو درین  بارِکْ لی فی قَدَرِک            بـشـنـوی تا که نـدایی ز دعـای عـرفـه

آمـده‌ام شکـسـته‌ دل، تا که خدا خدا کـنم            هرچه گناه و جرم را، از دل خود جدا کنم

نالۀ من شده فزون؛ می‌روم از خودم برون            رو به خدا برم کنون، بر همه من دعا کنم

کعبه، ای بیت خـداونـد جـلـیل            ای به سنـگـت، اثـر پای خلیل

کـعـبـه، ای خـانـۀ امّـیـد هـمـه            کعـبه، ای مـرکـز توحـید همه

ای امیرِ عـرفه خستـه‌تـرین بنـده منم            پیـشِ درگـاه خـدا، بنـدۀ شـرمـنده منم

بنده‌ای که همه عمرش به تباهی رفته            روشـنـاییِ دلـش رو به سیاهی رفـته

گل فزون است ولی آن گلِ بی‌خار کجاست؟            خیمه بسیار بوَد، خیمۀ دلـدار کجاست؟

دل آوارۀ من، خـانـه‌بـه‌دوشِ یـار است            ای حرم با من دلخسته بگو، یار کجاست؟

به کعبه روی نهـادم که دور یـار بگردم            کجـای خانـه به دنبـال آن نگـار بگـردم

میان این همه حاجی کجاست حاجی زهرا؟            که هر نـفس به فدایش هزار بار بگردم

بنـام نـامیِ أحـد، نـامه شـروع می‌کـنم            برابرِ خدای خود، باز خـضوع می‌کنم
نماز عشق می‌کنم اقامه با حضورِ دل            همینکه خالصانه بر درش خشوع می‌کنم

مـن بـاقـر الـعـلـم رســول الله هـسـتـم            من پـنـجـمـیـن حـجـت ولـی‌الله هـستم

با سن کـم من کـربـلایی گـشـتـه بودم            من وارث سـجـاده و ذکـر و سـجـودم

چون آینه حرفِ حق تلاوت می‌کرد            آیـاتِ غـم و عـطـش روایت می‌کرد

آن بحـرِ عـلـوم و ساقیِ نور و صفا            تـرویجِ حـقـیقـت و فـقـاهـت می‌کرد

از کـودکی با آهِ سـوزان گریه کردم            با کاروانی دیده گـریان؛ گریه کردم

هربـار با مـویی سـپـید و قـامتی خم            عمه صدا می‌زد«حسین جان» گریه کردم

تویی کعبه و ما همه در مطاف            به گرد تو هـستیم گرم طواف

به سـوی تو بـاید سرازیر شد            که باید فـقـط پـای تو پـیر شد

کـسی که نـور در آئـیـنـۀ تـجـلا داشت            فـروغ بندگی و عشق در مصلا داشت

کریمه‌ای که به بنت الحسن شده مشهور            ز جود و لطف و کرامت بسی سجایا داشت