اشعار

در صف کرببلا، جان جهان را کشتند            سببِ خـلقـتِ پـیـدا و نـهـان را کـشـتند

یک جهان اهرمن از کین، به هواى زر و سیم            جمع گردیده، سلـیـمانِ زمان را کشتند

در آسمان چـشم تو بـاران ادامه داشت            آن ظهر بی‌غروب کماکان ادامه داشت

سی سال بعـدِ سـوخـتن خـیـمه‌ها هنوز            در سیـنهٔ تو شام غـریـبان ادامه داشت

چشم‌های دیگران خواب و... تو بیداری هنوز            آفـتـاب روزی و مـاه شـب تـاری هـنوز

گرم استغفار هستی از گناهانی که نیست            آخر ای ابر پریشان از چه می‌باری هنوز؟

خورشید سرگردان میان کوچه‌های شام            خورشید زخمی با فرود سنگ‌ها از بام

یک چشم او با پرچـمِ بر نیزه‌ها، افشان            آن چشم دیگر با زنان و کودکان، هم‌گام

شـن‌های دشت با گـذرش گـریه می‌کـند            مردی که آب، پشت سرش گریه می‌کند

از عرش تا به فرش، زمین در همه زمان            با هرچه هست دور و برش گریه می‌کند

زخمی شکفته، حنجره‌ای شعله‌ور شده‌ست            داغ قـدیمی من از آن تـازه‌تـر شده‌ست

زخمی که غنچه بسته و جانی از آن شکفت            وقتی دهان گشود جهانی از آن شکفت

هـمراهِ با او، جـانِـشان را دفن کردند            لب‌تـشنۀ عـطـشانِـشان را دفـن کردند

اهلِ حـرم، با سیـنه‌ای از غـم، لبالب،            صـدپـارۀ قــرآنِ‌شـان را دفـن کـردنـد

بیا كه گنبد خضراست دیده بر راهت            بیا كه حـیدر تـنهـاست دیده بر راهت

چـقدر منـتـظـران تو بی‌صدا رفـتـنـد            نگاه مضطرب ماست دیده بر راهت

جان آمد از فراق تو بر لب، نیامدی!            امروز هم سرآمد و شد شب، نیامدی

چتر سیاهِ غـم، هـمه‌جا را فـرا گرفت            ای در سپهـر عـاطفه کوکب! نیامدی

ای قـبله‌گـاه دل‌ها! کی می‌شود بیایی؟            محبوب حق تعالی! کی می‌شود بیایی؟

سرتاسر جهان را، ظلمت گرفته مولا            ای مهر عـالـم‌آرا، کی می‌شود بیایی؟

نـبـوده‌ام نـگـران تو عصر غـیـبت هم            نفس كشیدن بی‌تو شده است عادت هم

گـنــاه كـردم و اشـك تـو را در آوردم            برای تو كه ندارم به غـیر زحـمت هم

ای هـزار آیـنـه حـیران تو یا ثارالله            صبح سر زد ز گریبان تو یا ثارالله

عجبی نیست اگر از سر جان برخیزد            هر که زد دست به دامان تو یا ثارالله

دنیا دگر چه داشت محـرّم اگر نداشت؟!            آخر که یک حـسـین خـدا بیـشتر نداشت

 سوگند می‌خـورم که حـسـیـنی نمی‌شدیم            زهـرا اگر به حـال دل مـا نـظـر نداشت

بر خاک کـربـلاست اگر پیـکـر حسین            امشب رسیـده است به کوفه سر حسین

امـشب شـب زیـارت و شـام عـزا بُـوَد            بنـشسته در محیـط غـمش مـادر حسین

هـیـچ کـس تـا ابــد نـمـی‌فـهــمـد            شب آن زن چگونه سر شده بود

با دل خون وضوی گریه گرفت            بـین سـجـاده نـوحـه‌گـر شده بود

قـلب سـیـاهـش نـور را انکار می‌کرد            با قـصد قـربت با خـدا پیـکار می‌کرد

روی زمین در بین گودال آب می‌ریخت            وقتی عطش چشم حسین را تار می‌کرد

اینان که طـبـل خـاتـمۀ جنگ می‌زنند            دیگر چرا به خیمۀ ما سنگ می‌زنند؟

باران تـیر و حـملۀ غارت شروع شد            نقشی دگر ز ننگ، در این جنگ می‌زنند

شمر آمـد لب گـودال و سـرم تیر کشید            دست بر حنجره‌ات زد، جگرم تیر کشید

روی تل بود که دیـدم نـفـسـم می‌گـیرد            روی تـل بود که ناگه کـمرم تیر کشید

ای ســرو رشـیـد یـا ابـا عـبـدالله            آقــای شــهــیــد یـا ابــا عــبـدالله

ظلمت زده‌ایم، رحم کن بر دل ما            ای نـــور امــیــد یـا ابــا عـبـدالله

غروب بود و قـدش دیگر ایستاده نبود            هزار و نهصد و پنجاه زخم، ساده نبود

هزار و نهصد و پنجاه بار زینب مُرد            چه روضه‌ها که در این بغض ایستاده نبود