اشعار

دیشب از درد و دل من با خدایم گریه کردی            امشب اما از سکوت غم فزایم گریه کردی

خواستم تا درد سر را کم کنم از خانۀ تو            با خدا از مرگ گفتم، از دعایم گریه کردی

پشت در عـشـق را اذان می‌داد            پـرچـم شـیـعـه را تـکان می‌داد

با تـمـام تـوان به مـسـلخ عـشق            راه را بـر هـمـه نـشـان مـی‌داد

امـیـد دل طـاهـا یـا فـاطـمـة الـزهـرا            ای ذکـر لب مـولا یا فـاطـمة الزهرا

ای دختر پیـغـمـبر ای تاج سر حیدر            کن یک نظری بر ما یا فاطمة الزهرا

زنـدگی با مـن مـظـلـوم مـدارا نـکـنـد            مرگ هم عقده‌ای از مشکل من وا نکند

ای امید دل من تا که تو رفـتی ز برم            دل مـاتـم‌زده‌ام جـز تـو تـمــنّــا نـکـنـد

یار من رفت و به من شکوه ز اغیار نکرد            با من سـوخـتـه‌دل درد دل ابـراز نکـرد

تا نفس داشت مرا از دل و جان یاری کرد            گرچه کس یاری او جز من بی‌یار نکرد

بهشت اُنس ما از گـلشن جـنّت نمی‌ماند            دراین گلشن گُلی بی بارش رحمت نمی‌ماند

براین درگه چو رو کردی، غم روزی مخور هرگز            که مهمان در این خانه بی‌قسمت نمی‌ماند

دوست دارم از غمت یا فاطمه تنها بگریم            از یتیمان تو پنهان، در دل شب‌ها بگریم

دوست دارم بنگـرم بر آسمان پُر ستاره            تا سحر با یاد تو، ای زهرۀ زهرا بگریم

منـصورۀ عرشی ولی انـصار نداری            یار همه هـستی و خـودت یار نداری

ناجی خلـیلی و خودت خـاطرۀ خوش            از آتـش و دود و در و دیـوار نداری

گـریه‌هـایش بر سر دنیـایـتـان آوار شد            آن طبیب مهربان، آخر خودش بیمار شد

آفتابی بود و محروم از تماشایش شدید            در شب روشنگری‌ها نور او انکار شد

در بستری و خـسته‌ای و بی‌قـراری            حـتی تـوان رو گـرفـتـن هـم نـداری

این نامـسـلمانـان چه‌هـا کـردند با تو            یا مـثـل پـائـیـزی، یا ابـر بهـاری...

پخش سبک  

تو نـوح شب طوفـانی            تو روح دین و ایمانی

مـجــروح راه قـرآنـی

از این آتش زدن هرگز تن زهرا نمی‌سوزد            که مادر جز برای غربت بابا نمی‌سوزد

زدند آتش در این خانه را اما نفـهـمیـدند            که با آتش زدن هرگز تن دریا نمی‌سوزد

عـلی پـنـاه همه خـلق و تو پـنـاه عـلی            میان کـوچه تویی یک‌تـنـه سـپـاه علی

عـلی کـنار تو قـد راست می‌کـند یعنی            وجود حـضرت تان بوده تکیه گاه علی

دلی نبود که از این همه شـرر نگرفت            و مدتی‌ست کسی از علی خبر نگرفت

چه روزها که به خانه نشست و شب‌ها که            دل عـلـی سرِ شب تا دم سحـر نگرفت

خیبر شکن و خانه نشـستن هیهات            در بـرزخ آفـتـاب بـسـتن، هـیهات

( لا اَسـئـلـکُـم عَـلَیه اَجـراً) یـعـنی            سیلی زدن و سینه شکستن هیهات

می‌زنم جار که غمخوار فقط فاطمه است            تا ابـد مـاه شب تـار فقـط فاطمه است

دشـمـن ما همه دنـیـا بـشـود یا نـشـود            غـم نـداریم اگر یـار فقط فـاطمه است

گرچه آفات زمانه همه جا جلوه‌گراست            فصل پایانی آفـات، طلـوع سحـر است

جان به قربان کلامی که بزرگی فرمود            «دشمن خانگی از خصم برونی بتر است»

کیست این مادر که از پیغمبران هم برتر است            گوشه‌ای از وصف او، یاسین و نور و کوثر است

مادر امثال ما، نه ! مادر پـیغـمبر است            خوش به حال خانه‌ای که بین آن، این گوهر است

ملائک ذکر می‌گویند دائم هم‌صدا با تو            دعای نور می‌خوانند هر صبح و عشا با تو

کسی فهمیده است «المؤمِنُ مِرآتُ مؤمِن» را            که بشناسد هرآئینه تو را با من، مرا با تو

دستی‌که باشد بی‌برابر، دست زهراست            دستی‌که بوسیده پیمبر، دست زهراست

مشکـل‌گـشـای کار عـالـم دسـت حـیـدر            مشکل‌گشای کار حیدر، دست زهراست