اشعار

 پخش سبک  

شده آوای لبهای؛ همـۀ اهل عـالـمین            السلامُ علیکَ یا؛ ابا عبدالله الحـسیـن

آمدی ای نـور کـوثر            فرزند زهرا و حیـدر

امشب دوباره عشق را تحـکـیـم کردند           با دست حق نقـشی دگر تـرسیـم کردند

یک دسته گل دادند بر زهرا و حـیـدر           از فاطمه وز مرتـضی تـکـریـم کردند

نـوری به نسل سـاقی کـوثـر اضافه شد           مـاهـی به روی دامن مـادر اضافـه شد

مـولـودی آمـده کـه ز یــمـن وجــود او           بر رزق سفـره ها دو برابـر اضـافه شد

امشب به بیت فاطمه رضوان گل افشانی کند         روح القدس مدحت گری، حورا غزل خوانی کند

گـیـتـی به تن پیراهن از، انوار ربّـانـی کـند         شادی و غم با دل صفـا پـیـدا و پنهانی کـند

امشب شب تبسم و اشک پیـمبر است            شاید که از هزار شب قـدر بهتر است

جان محـمّد است در آغـوش مرتضی            یا روی دست فاطمه قرآن دیگر است

نـسل آنان که زد آتـش خـیَـم زینب را            حـال تـهـدیـد نـمـوده حــرم زیـنـب را

بین کـفـن پوش سپـاه عجـم زیـنـب را            نصب کن در حرم دل عـلـم زینب را

شـده گـودال، اگـر آخـر مـهـمـانـی هـا            به سرِ نـیـزه کـشد حـرف پریشانی ها

 سجده بر تربت تو میکنم اما با شرم            !کـاشکی بشکـنـد از داغ تو پیـشانی ها

سـلام بـر دل و جـانِ مـدافـعـانِ حـرم            بـه جـرأت و هـیـجـانِ مدافـعـانِ حرم

وفا و معرفت و اعتقاد و عشق و ادب            بُـوَد بـه سـیـنـه نـشـانِ مدافـعـانِ حـرم

مـدیـنـه! امـامت کـجـا می رود؟           سـفـر کـرده سوی خـدا می رود

دل شب، غـریـبـانـه تنها حسین           نـهـان از هـمـه چشم ها می رود

کــاروانــی مــلازم غـم بـود           که رجـب راهـی مُـحـرّم بود

رانده می شـد امـام عـاشـورا           گر چه خود مقتدای عالم بود

ای اشک‌هـا ببارید از چشم‌هـا چـو باران          کـز بـاغ وحـی، بـا هـم رفـتند گـلعـذاران

خون از دو دیده جاری‌ست هنگام سوگواری‌ست          چشم مدینـه گـریـد چون چشم سوگواران

پنهان ز خواهر می کنی چشم ترت را            شاید نـدیـدی اشک های خـواهـرت را

بـار سـفـر بـستـی مـدینه شعله ور شد            در یـــاد دارم آن نــگــاه آخــــرت را

فرزند خـاک را تو سـرافـراز کـرده ای           بــالاتــر از مـلائـکـه پــرواز کـرده ای

پـاشیـده ای به پنجـره ها نـور عـشـق را           از آسـمـان دری به زمین بـاز کرده ای

نازل چو کـلام خـالـق سـرمد شد            تـسـلـیـم رسـول اسعـد امـجـد شد

تا میـم محـمـد به احـد شد ملحـق            تـرکـیـب محـمـد و احد احمد شد

از حمد توست در فلک، اسماءِ احمدی           ای نـقــطـۀ تــلاقــیِ دلـهــای ایــزدی!

حبل المتـینی و همۀ دست ها به توست۱          تا دستِ رد بـه تـفـرقـۀ دستـه هـا زدی

گـلدسته های عـرش به نام محمد است            تـنـهـا خـدایِ عـرش، امام محمد است

آنـقـدر دلـربـاست که بـال فـرشـتـه ها            هـمـواره صیـد دائـم دام مـحـمـد است

وحی آمده اثـبـات کند سـروری ات را            هر آیـه بـبـوسـد لبِ پـیغـمبری ات را

هرکس که تو را دید به لبخند تو دل داد            اعـجـاز لـقب داده خـدا دلـبـری ات را

تو در تمامی امکان، چو جان درون تنی           نـکـوتـری ز کـلام و فـراتـر از سـخـنی

اگـر تـمــام نـکـویـان شــونــد پــروانــه           تـو در تـجـمّـع آنـان، چــراغ انـجـمـنـی

 پخش سبک  

الـسـلام ای خـاتـم پیـغـمـبران هستم گدایت         جـان اهـل آسـمـان ها و زمیـن بـادا فـدایت

منم خاک درت، غلام و نوکرت         به قربان تو، بلال و حیدرت

 پخش سبک  

جشـن دلـبـر، عید مبعث           خنده کن در، عید مبعث

گـلـشن دین با صفـا شد           ذکر دل یا مصطفی شد