اشعار

بحمداللَّه پیـمبر دید، روی زیـنب خود را            به کف آورده از فیضِ دعایش، مطلب خود را

بحال سجدۀ شکر است، هر روزِ و شب خود را            نهاده بر لب دردانـۀ زهـرا، لب خود را

وقتی زمین در حیرت خود غوطه‌ور بود            وقتی زمان گِرد خودش گرم سفر بود

وقتی بشر در لاک تنهـایی فرو رفت            وقتی جهان در فکر فصلی تازه‌تر بود

چشم و چراغ و روشنی خانه می‌شود            دلـگـرمی و طـراوت کـاشـانه می‌شود

زیـبـاتـرین تـبـسـم گـل‌هـاست بر لبش            با او هـوای خـانـه صمـیـمـانه می‌شود

آمده زینب شود، زهرا شود، کوثر شود            بین فرزندان عصمت، بهترین دختر شود

 دختر انسیة‌الحورا چه می‌دانی که چیست            آمده مـریم شود، حـوّا شود، هـاجر شود

از روشنای عرش طلوعی دگر رسید            حـوریه‌ای دوباره به شکل بشـر رسید

این بار چندم است که در باغ اهل‌بیت            طـوبـای فـاطـمـیِّ عـلی را ثـمر رسید

امشب مدینه شهر طلـوع سپـیده است            از نورِ کوکبی که سحرگه دمیده است

خـورشـید آرزوی دمیـدن به شب کند            چندان‌که وصف این مه زیبا شنیده است

تو را خبر بُوَد امشب چه دل‌پذیر شبی است؟            بلی بلی؛ شب میلاد دخت دخت نبی است

مه جمادی الاولی و پنجمین شب و روز            چه ماه مهر فروزی! چه روزی و چه شبی است!

خدای من! صدف بحر نور، گوهر زاد            ادب کنید که دخـت رسول، دختر زاد

چه دختری که ز مردان دهر، بهتر زاد            برای حـیـدر کـرار، بـاز، حـیـدر زاد

بـاغ را ای لالـه‌هـا تـزئـین کنید            با شـقـایق‌های خود رنگـین کنید

بـاغ را آذیـن بـبـنـدیـد از بـلـور            بانـوی گل می‌رسد در باغ نـور

بهـتـرین خـواهـر دنـیـا زینب            زهـره حـضرت زهـرا زینب

جـبـل الـصـبـر و معـلا زینب            هـمـه خـاکـنـد و مـطـلا زینب

آنکه راهـش راه و رسـم داور است            بی‌گمان شوقِ وصالش بر سر است

سـالـکِ سـیـر و سـلـوک ِکـوی یـار            در حـقـیـقـت سالکِ پـیـغـمـبر است

مـؤلـف کـتـاب می سـبـو و سـاغـر آمده            مـلـیـکـۀ مـلائکه به صبـح محـشـر آمده

خـدایـگـان دلـبـری به عـشـق دلـبر آمده            عجـیب اینکه زینت جـمـال حـیـدر آمده

دست در عـالـم ایـجـاد تو داری زینب            خبر از مبداء و میعاد، تو داری زینب

کـلـماتی که خـداونـد به قـرآن فـرمـود            آن معـانی همه را یاد، تو داری زینب

گمان کن که با کعبه همسایه‌ای            پی حـفـظ چـنـدین هـزار آیـه‌ای

و حـتی اگر غـرق سـرمـایه‌ای            بدان بی‌علی پست و بی‌مـایه‌ای

تو کیستی؟ که عقل مجنون توست            عشق به تو عاشق و مدیون توست

تـویـی جـگــرگــوشــهٔ آل کــســا            به درک تـو عـقـلِ رسـا، نـارسـا

باز چشمم به دری مانده ز خواب افتاده            دلم از فرط جنون در تب و تاب افتاده
کـاسـه در بـرکـۀ مـواج شـراب افـتاده            کـار من بـاز به یک بـادۀ نـاب افـتـاده

در لقـب، پیـشـتر از زینت مـولا بودن            مفـتخـر بود به صدیـقـۀ صغـری بودن

چون نبی، چله گرفته‌ست علی هم به نظر            تـا قـدم رنـجـه کـنـد اُمِّ ابـیـهــای دگــر

بسکه بر «ألله» با قدرت توکل می‌کند            پیش پایش کوه احساس تزلـزل می‌کند

مـاه کـنـج چادرش آرام می‌گـیـرد پـناه            بر لبش لبخندی از دلدادگی گل می‌کند

سحر است و دمیده دولت عشق            نوبتی باشد است نوبت عشق

کـوه می‌لـرزد از اُبُهَت عشق            می‌نویسم به نام حضرت عشق

امشب از عرشِ خدا بانگِ سعادت آمد            نـورِ چـشـمانِ عـلی، کـوهِ صلابت آمد

زینبِ حـضرتِ زهـراست بدانـید فقـط            جهـتِ بنـدگی و صـبـر و رشـادت آمد