اشعار

مژده یـاران بهـار آمده است            نخل طوبی به بار آمده است

هـمه گـویـنـد یـار آمـده است            عـشـق پـروردگار آمده است

گـلـشنِ وحـی اگـر جـلـوهٔ دیگر دارد            باغِ سـرسـبـزِ نـبـی مـیـوهٔ نوبر دارد

تا نهد سر به غبارِ قدمِ حضرتِ عشق            تا مـدیـنه دلـم احـساسِ کـبـوتـر دارد

ابـر و باد و مه و خورشید خبر آوردند            در بهـشـتِ ابـدی شیر و شکـر آوردند

آسمان داده خبر؛ ماهِ رجب کرده حلول            گل تبسّم زده، بارانِ شعف کرده نزول

ای رجـب بـا عـطـر تو آمیـخـته            ای به اذنـت بـاز بـاران ریـخـتـه

ای به پـیـشت عـلـم‌هـا زانـو زده            شمس پیـش نـور تو، سوسو زده

شبی بزرگ که رازی بزرگ در بر داشت            رسید و پرده ز رازی چنان، خدا برداشت

شبی خجسته که فردای آن، به دامن باز            ز هر چه داشت جهان، گوهری گرانتر داشت

باید شـروع کـنـیم به نـام خـدای علم            چون می‌رسد به گوش دوعالم صدای علم

غیر از یقین به ظن کسی اعتماد نیست            ظن و گمان و حدس تمامش فدای علم

هـلال مـاه رجـب مـقـدمت مـبارکـباد            دوباره پـرتـو رویت به شهر ما افتاد

سلام ماه خـدا مـاه عـفـو و بخـشایش            ز یـمـن تو شـده بـیت گـلـین دل آبـاد

دلها به هم شانه به هم سرها به هم خوردند            خیل ملک از قسمت پرها به هم خوردند

بـر دیـدن مـاهـی که نـور فـاطـمـه دارد            در کهکشان انگار اخترها به هم خوردند

روی بـال فـرشـتــه‌هـای خــدا            هـم‌صـدا بـا دعـای مـاه رجـب

بـفـرسـتـیـد بـا مـلائـک عـرش            صـلـواتـی به وسـعـت امـشـب

چـشـم‌هـا در پـی دیـدار بـه گــردش آیـد            ذرّه چون گـشـت پـدیـدار به گـردش آید

دیـده‌هـا در طـلـب یــار بـه گـردش آیــد            آسـمـان گـشـتـه چو دوّار به گـردش آید

وقت عشق است چشم تر بدهید            شـمـع‌هـا مـژدۀ سـحـر بـدهـید

كار دل گیر یك نگـاه شماست            بـر مـنـاجـات من اثـر بـدهـیـد

آنکه بر چشمان ما پیـراهـنی گـلفام داد            ذره تا خورشید گردد شبـنمی انعـام داد

اشک را از بـاده سـاقـی کـوثـر آفـریـد            در ضیافت‌خانه‌اش هر دیده‌ای را جام داد

گل، گلاب آورده و عالَم میانِ گل؛ گم است            اولِ مـاهِ رجـب میلادِ مـاهِ پـنـجم است

تا قیامت خط به خطّ ِعلم، با آن گستره            در میانِ فقه و عرفانِ احادیثَش گم است

از دامن دو فـاطمه و دو عـلی رسید            جان‌ها به لب رسید به شوقش، ولی رسید

اصلا نه پنجمین که همان اولی رسید            تا دومـین محـمـدِ نـوری جـلـی رسید

امشب دوباره در زمین شور و نشاط دیگر است           در آسمان دین حق ماهی دگر جلوه‌گر است

در شادی و شور و شعف اندر جنان پیغمبر است           این جلوۀ ایزدنما از نسل پاک حیدر است

عرش غوغا شد رسیده شهریار مصطفی            در زمـسـتان آمده اصل بهـار مصطفی
در حقیقت اوست پنجم لاله‌زار مصطفی            می شود بعد پـدر او افـتخـار مصطـفی

چـو اشک، پـرده‌نـشـین جـمـال دلـدارم            به شوق نیـمـه‌نـگـاهش، هزار دل دارم

اگرچه در صف عشاق، نیست مقـدارم            "بهای وصل، اگر جان بود خـریـدارم"

دنـیـا سـیـاه بـود کـه نـوری بـلـنـد شـد            خـورشـیـد از کـرانـۀ دوری بـلـنـد شد

در بین شـهـر نـغـمـۀ شـوری بلـند شد            در دشت جهـل، سرو شعوری بلند شد

ای‌که از عطرِ نگاهت سازِ باران می‌چکد            یمنِ هرچه مقدمت خیرِ فراوان می‌چکد

بس‌که از چشمِ تو بسمِ اللهِ رحمن می‌چکد            هر زمان لب تَر کنی آیاتِ قرآن می‌چکد

مـدیـنـه بـار دگـر، جـلـوه‌ای دگر دارد            شمیم عـاطـفـت از پـیـش، بیـشتر دارد

به کوچه باغ مدیـنه، گـلاب می‌پـاشـند            نسیم عشق، از آن رهگذر، گـذر دارد