اشعار

"آب زنید راه را هین که نگار می‌رسد"            دختر مرتضی علی، فاطمه‌وار می‌رسد

زانوی شاهزاده‌ها هست ركاب محملش            با چه شكوه و شوکتی کوه وقار می‌رسد

بیابان با وجود تو برای ما بیـابان نیست            کسی که با تو می‌آید سفر، دیگر پریشان نیست

کنار تو کسی دلواپس خار مغیلان نیست            بیابان گردمان کردی، ولی زینب پشیمان نیست

مـی‌رسـد دیـگـر بـه امّـیــد خــدا            مـیـهـمـان کـوفـه سـمـت کـربـلا

کـاروان مـاه و کـوکـب می‌رسـد            عـمـۀ ســادات زیـنـب مـی‌رســد

در بیابانی از عـطش لبـریز            کــاروانــی غــریـب مـی‌آیـد

از لـب هـر کـجـاوه‌ای بـا آه            نــالــۀ یــا مـجــیـب مـی‌آیــد

کربلا، کاروان گـلـشن نـور            عـطـر شهـر مـدیـنه آوردنـد

نـکـهـت بـوسـتـان زهـرا را            با ربـاب و سـکـیـنـه آوردند

خـیـر را من بـهـر نـابـودی شر آورده‌ام            خــانــدانـم را بـه امــداد بــشــر آورده‌ام

بــا بــروز آشـکـار وجــه ثــارالـلـهـی‌ام            کــربـــلا را از دل تـــاریــخ درآورده‌ام

چـه بـلایـی قــراره ســرم بـیـاد؟            نـمی‌خـوام اشـک بــرادرم بـیـاد!

چــرا بــایـد وسـط خـیــمــه زدن            صــدای نـــالــۀ مـــادرم بــیــاد؟

كوی امید و كعـبۀ احـرار، كربلاست            معراج عشق و مطلع انوار، كربلاست

باد صبا ز من به كـلـیم این خـبر بـبر            با او بگو كه موقـف دیدار كـربلاست

لحظۀ پـر زدن ما به نظر نزدیک است            راه عرش از دل صحرا چقَدَر نزدیک است

در دل خـیـمه بـیـائـیـد همه جـمع شـوید            همه را سیر ببینم که سفر نزدیک است

در سرم پیچیده باری، های و هوی کربلا            می‌روم وادی به وادی رو به سوی کربلا

می‌روم افتان و خیزان، از دل بن‌بست‌ها            جاده‌ای پـیدا کنم تا جـست‌‌و جـوی کربلا

من ذبـیح اعـظـمم را در مـنـا آورده‌ام            هـستی‌ام را در مـنای کـربـلا آورده‌ام

یک ذبیح آورد ابراهیم با خود در مـنا            من که هفتاد و دو قربان در منا آورده‌ام

عـالم به گوش، گـرم سرود حسین بود            عـالـم تـمـام مـحـو وجـود حـسـین بود

هم هرچه هست، بسته به هست حسین شد            هم هرچه بود، بود و نبـود حسین بود

دشت بود و نیزه و شمشیر، تا می‌خواستیم            عشق اردو زد همانجایی که ما می‌خواستیم

هفت شهـر عـشق را گشـتـیم اما آخرش            ما بلای عشق را در کـربلا می‌خواستیم

یا غیاث المسـتغـیـثین آه از کرب‌و بلا            از فـلـک آمــد نــدا: واویـلـتـا واویـلـتـا

تا ابد لعنت به هرچه کینه هست از مرتضی            کوفه زد بر طبلِ جنگ و عرش بر طبل عزا

من به پای دوست در این سرزمین سر می‌دهم            در ره یار آنچه دارم خشک یا تر می‌دهم
همره من سالخورد و شیرخوارست و جوان            پاکـبـازم در وفـا هستی سراسر می‌دهم

بسوز ای دل که مضطر گردم اینجا            شـکـوه نـخـل بـاور گـردم اینجا
در این صحرا مکن منزل برادر            که تـرسم بـی‌بـرادر گردم اینجا

دلـشـوره‌ای افـتـاده در جـانم برادر            غـمگـیـنم و سر در گـریـبانم برادر
یك دشت مرد اجنبی دور و بر ماست            این‌جا مزن خـیمه، هـراسانم برادر

تــشـنـگـان قــبــیــلــۀ زهــرا            قبضه کردند دشت و صحرا را
می‌روند عاشقانه سر بر کف            تـا بـنـوشـنـد شـهـد عــاشـورا

چقدر ریخته هر گوشه و کنار، غم این‌جا            نشسته روی دو زانو امام، هر قدم این‌جا

ندا رسید که باز این چه شورش است در عالم            خبر رسید: به آل عـلی شده سـتم این‌جا

چشمه‌چشمه می‌جوشد خون اطهرت این‌جا            کور می‌کند شب را، برق خنجرت این‌جا

چشمه‌چشمه می‌جوشد، از دل زمین هر شب            خون اصغرت آن‌جا، خون اکبرت این‌جا