اشعار

دری که بین تو و دشمن است خیبر نیست            وگرنه مثـل عـلی هیچ‌کس دلاور نیست

بگـو به آن ‌که به قـصـد تو با تـبـر آمـد            درخت عمر من این‌قـدرها تـناور نیست

زهـرا شـدم که روشـنی خـانه‌ات شوم            بـا افــتـخـار خــادم کـاشـانـه‌ات شــوم

تو شمع عشق باشی و پـروانه‌ات شوم            سـنـگ صـبـور آه غـریـبـانـه‌ات شـوم

سـجـاده‌ام مـعـطر، از بـوی ربّـنـا بود            آنچه شنیده می‌شد، از من فقط "خدا" بود

 یک عمر آه و نفرین، از این و آن شنیدم            تنها به جرم اینکه نفـرین من دعا بود

مـاه چون ليل و نهـارش می‌گذشت            چـرخـۀ غـم در مـدارش می‌گذشت

آن‌که عطرش عرش را پُر کرده بود            زرد و پـائـیزی بهـارش می‌گذشت

پشت در عـشـق را اذان می‌داد            پـرچـم شـیـعـه را تـکان می‌داد

با تـمـام تـوان به مـسـلخ عـشق            راه را بـر هـمـه نـشـان مـی‌داد

منـصورۀ عرشی ولی انـصار نداری            یار همه هـستی و خـودت یار نداری

ناجی خلـیلی و خودت خـاطرۀ خوش            از آتـش و دود و در و دیـوار نداری

گـریه‌هـایش بر سر دنیـایـتـان آوار شد            آن طبیب مهربان، آخر خودش بیمار شد

آفتابی بود و محروم از تماشایش شدید            در شب روشنگری‌ها نور او انکار شد

از این آتش زدن هرگز تن زهرا نمی‌سوزد            که مادر جز برای غربت بابا نمی‌سوزد

زدند آتش در این خانه را اما نفـهـمیـدند            که با آتش زدن هرگز تن دریا نمی‌سوزد

کیست این مادر که از پیغمبران هم برتر است            گوشه‌ای از وصف او، یاسین و نور و کوثر است

مادر امثال ما، نه ! مادر پـیغـمبر است            خوش به حال خانه‌ای که بین آن، این گوهر است

دستی‌که باشد بی‌برابر، دست زهراست            دستی‌که بوسیده پیمبر، دست زهراست

مشکـل‌گـشـای کار عـالـم دسـت حـیـدر            مشکل‌گشای کار حیدر، دست زهراست

حق و ناحق را به شکلی تازه در می‌آورند            جای ایـمان و یـقـین، اما اگر می‌آورند

بوی آتش می‌دود در کـوچه‌باغ نخل‌ها            کیستند اینان که بغضی شعله‌ور می‌آورند؟

شکـوه پـوشیۀ فـاطـمه‌ست پـردۀ ذات            فـقـیر روشنی نـور چـادرش مشکات

غـبار چـادر او تـوتـیـای چـشـم عـلی            به خاک چادر او عرش می‌رسد؟! هیهات!

فـاطـمیه آمد و فـصل عزای فـاطمه‌ست            بهترین حُسن عمل خدمت برای فاطمه‌ست

هرکسی امروز زیر پرچـمش گریه کند            روز رستاخیز هم زیر لـوای فاطمه‌ست

بیابان بود، غرق یاس شد دامانِ گلزارش            زمین تا گفت: یا زهرا! برای اوّلین بارش

زمانِ امتحان‌پس‌دادنِ این زن مشخص نیست            ببین! در رفته از دست دقایق ثبتِ آمارش

هر نسیمی خسته از کویت خبر می‌آورد            چشم تر می‌آورد، خـونِ جگر می‌آورد

خارها در چشم دارد، استخوان‌ها در گلو            هر کسی «دیوار و در» را در نظر می‌آورد

اگر چه غرق خطا هستم و اگرچه بدم            بجز تو سنگ کسی را به سینه‌ام‌ نزدم

سرم به سنگ نخورده است، سر به راهم‌ کن            سر مـرا بـطـلـب تا نخـورده بر لحـدم

ابلـیس حِقد و کینه را بی‌کار نگذاشت            بـیت خـدا را نـیـز بی آزار نگـذاشـت

گـفـتـنـد زهـرا پـشـت این در ایـسـتاده            گفتند او را راحتش بگـذار، نگذاشت*

کیستم من خاک پای حضرت خیرالنساء            می‌شنـاسـندم گـدای حضرت خیر النساء

هرچه دارم از سر لطف و نگاه یافاطمه‌ست            هرچه که دارم فدای حضرت خیرالنساء

نامت همیـشه زمـزمـۀ بی امـان ماست            ما اهل خاک و روضۀ تو آسمان ماست

در زیر سقف روضه‌ات ای صبح بی‌غروب            تنهـاتـرین مجـال تـنـفس، از آن ماست

شرح‌ غمت نمی‌شود این بیت‌های لال            بـایـد نـوشت از غـم تو سـالـیـان سال

آن روز کاش پـشت در خانه مثل قبل            سائل رسیده بود به دنبال عرض حال