اشعار

امـیـد دل طـاهـا یـا فـاطـمـة الـزهـرا            ای ذکـر لب مـولا یا فـاطـمة الزهرا

ای دختر پیـغـمـبر ای تاج سر حیدر            کن یک نظری بر ما یا فاطمة الزهرا

زنـدگی با مـن مـظـلـوم مـدارا نـکـنـد            مرگ هم عقده‌ای از مشکل من وا نکند

ای امید دل من تا که تو رفـتی ز برم            دل مـاتـم‌زده‌ام جـز تـو تـمــنّــا نـکـنـد

یار من رفت و به من شکوه ز اغیار نکرد            با من سـوخـتـه‌دل درد دل ابـراز نکـرد

تا نفس داشت مرا از دل و جان یاری کرد            گرچه کس یاری او جز من بی‌یار نکرد

دوست دارم از غمت یا فاطمه تنها بگریم            از یتیمان تو پنهان، در دل شب‌ها بگریم

دوست دارم بنگـرم بر آسمان پُر ستاره            تا سحر با یاد تو، ای زهرۀ زهرا بگریم

گهواره نیست کودکی‌ات را فلک؟ که هست            فرمانبر تو نیست سما تا سمک؟ که هست

وقتی به خواب می‌روی ای کـوثر کثیر            لالایی خـدیجـه نـبـاشد، مـلک که هست

ای خوش آن‌روزی که ما، در خانه مادر داشتیم            دیده از دیـدار رخسارش، مـنـوّر داشتیم

هر کسی جسم عزیزش روز بردارد، ولی،            ما که جسم مادر خود را به شب برداشتیم!

بی‌تو یا فـاطـمه با محـنت دنـیا چه کنم؟            وای، با این‌همه غم، بی‌کس و تنها چه کنم

بی‌تو دنیاست مرا، هم‌چو کویری سوزان            دور، از سایه‌ات ای شاخۀ طوبی چه کنم؟

این غریبی که ز دنیا رفته دنیای من است            اینکه خوابیده‌است زیر خاک، زهرای من است

بعد از این راحت بخوابید آی مردم! پر کشید            اینکه خاموش است دیگر شمع شب‌های من است

قـفـس وبالِ بال بود، جای آسـمان نبود            زمینِ مُرده مـقـصدِ مسافـر زمان نبود

دَمی که صاحبِ بهشت، روی خاکْ پا گذاشت            قرار بر بهار بود، حرفی از خزان نبود

روی عـدم نـدیـد وجـودی که داشتی            امـکـان نـما نـبود نـمـودی که داشتی

در خاک هم به دیدن افـلاک رفته‌ای            عـین فـراز بـود فـرودی که داشـتـی

دست من و عنایت و، لطف و عطای فاطمه            قلب من و محبت و، مهر و ولای فاطمه

طبع من و قـصیدۀ، مدح و ثـنای فاطمه            جرم من و شفاعتِ، روز جزای فاطمه

با رفـتـنت زهـرا دل حـیـدر گـرفـتـه            داغ تـو خـون از دیـدگـانِ تَـر گرفـته

ای سـورۀ کـوثـر! بـبین قـرآن ناطـق            احـیــا کـنـار تـربـت کـوثــر گـرفـتـه

مدیـنـه! شهـر نـبی! تربت چـهـار امام!            به نقطه نقطۀ خاکـت ز ما سلام، سلام!

اگر چه ساکت و آرام می‌رسی به نظر            دلی نـمـانـده که گـیـرد بـه یـاد تـو آرام

کیست این حـنجـرۀ زخـمیِ تنها مانده؟            آن که با چاه در این برهه هم آوا مانده

از پی کیست؟ که چشمان یتیمش این‌سان            کم فـروغ آمده در غـربت خود وامانده

چرا زهرای اطهر امشب از جا برنمی‌خیزد؟            برای راز دل با حق‌تعـالی برنمی‌خیزد

به محراب دعا هر شب هم‌آهنگِ علی بوده            علی تنهاست امشب، از چه زهرا برنمی‌خیزد؟

مـرا به خـانۀ زهـرای مهـربـان ببرید            به خاكـبوسی آن قـبـر بی‌نـشان ببرید

اگـر نـشـانـی شـهـر مـدیـنـه را بلـدید            كــبـوتـر دل مـا را به آشـیـان بـبـریـد

چنان‌ که دست گـدایی شـبانه می‌لرزد            دلـم برای تو با هر بـهـانه می‌لرزد...

چه رفته است به دیوار و در که تا امروز            به نـام تو در و دیـوار خـانه می‌لرزد

من که از سایۀ انـدوه، حـذر می‌کردم            رنگ غم داشت به هرجا كه نظر مى‌كردم

شوق دیدار پدر بود، پس از هجرت او            آرزویى كه من سـوخـتـه‌پـر مى‌كـردم

فضای خانۀ تو رنگ و بوی ریحان داشت            صدای زمزمه‌هایت شمیم قـرآن داشت

هوای دشت قـنـوتت هـمیشه ابـری بود            قنات اشک زلالت همیشه جریان داشت

آتشی داغ تو در سینۀ من روشن کرد            باید از شعـلۀ‌ آن تا به ابد شیون کرد

قامت صبر مرا داغ تو در کوچه شکست            ماجرای در و دیوار چه‌ها با من کرد