اشعار

با عـناد و ناجـوانمردی و با تحـریم ما            دشمنت هرگز نخواهد دید ترس و بیم ما

“تا شهادت با ولایت” راه و رسم کوثری‌ست            مادر سادات فرمود این روش تعلیم ما

غـرق دردیـم، بگـو داغ مکـرّر برسد!            که مقرّب شده را رنج، فزون تر برسد!

دلمان کاسه خون است و به آغوش وطن            هر دم از مشهدِ مرغانِ حرم، پَر برسد!

مـائـیم و پی حـادثـه‌ای دربه دری‌ها            هر لحظه خبر می‌رسد از بی‌خبری‌ها

دل طاقت این داغ جگـرسـوز ندارد            برگرد و رهامان کن از این خون‌جگری‌ها

چهل روز است خوابیده در آغوش زمین، جانم            سرود غم برای دخـترم آهسته می‌خوانم

چهل روز است در هجر رخش آتش به جان دارم            فغان دارم، فغان دارم، فغان دارم، فغان دارم

این راه برای کفر، سنگستان است            این تنگه برای خصم، قبرستان است

کـشـتـند اگرچه تنـگـسـیـری‌ها را            این خطه پُر از دلیر تنگستان است

آرزوی موج چیزی نیست جز فانی شدن            هست این فانی شدن، آغاز عرفانی شدن

موج، کی یکجا نشستن را تحمل می‌کند؟            عشق اقیانوس آرام است، طوفانی شدن

بـبـین که با غـم و انـدوه بعد رفتن تو            میان معـرکه مائیم و راه روشن تو...

چگونه زیسته بودی مگر؟ که از دنیا            نبـود گـرد تعـلـق به روی دامن تو...

در نگاهت دیده‌ایم این وصف بی‌مانند را            پاکـی الـونــد را، بـی‌بــاکـی ارونــد را

در شب خوف و خطر اعجاز تکبیرت شکست            هم سکوت شهر را، هم میله‌های بند را

حرم دارد مقامی برتر از بیت‌الحرام اینجا            که ابـراهـیـم‌ها یابـند ترفـیع مـقـام اینجا

«فَمِنهُم مَن قَضیٰ نَحبَه»، فدای آن‌که در این ره            سر تـسلیم دارد پـای پـیـمـان امـام اینجا

دنیا به چشم زاهـد تو، دارِ محـنت بود            دلجویی از مردم برایت عین نعمت بود

وقتی به روی کارگرها می‌زدی لبخند            شادی خریدن بهترین نوع تجارت بود

آن شب که ابر و بارشِ باران بود            آن شب که در دل همه طوفان بود

آن شب که دیده‌ها همه گریان بود            او میهمان حضرت سلطان بود

از امامِ خود شهادت خواست، حاجت را ببین            حاجتش هم داده شد، راه شهادت را ببین
خاکِ مردمدار بودن بر عبایش می‌نشست            شال سبزش سهم جنگل شد، سیادت را ببین

به تن کردی عبای مشکی و شال سیادت را            ردای خدمت و تن‌پوش اخلاص و عبادت را
تمام عمر خود را وقف دین و مردمت کردی            کجا دیده است دنیا این‌همه عشق و ارادت را؟

دل که یکپارچه امّید و سراسر بیم است            منجـنیـقی‌ست که گهوارۀ ابراهـیم است
زندگی عطر خوشی بود که از شیشه پرید            شاهدم آن گل سرخی‌ست که در تقویم است

ای نسل تو فـاطمی، تبارت عـلـوی            این شـرط وفـا نـبـود، بی ما بـروی

مهـمـان رضـا شدی! مـبـارک باشد            ای خـادم آسـتــان قــدس رضــوی!

جز ردّ قـدم‌هـای تو اینـجا اثـری نیست            این قلّه که جولانگه هر رهگذری نیست

یک لحظه در این معرکه از پا ننشستی            گفتی سفر عشق به جز دربه‌دری نیست

نامت همیشه ورد زبان است قهرمان            داغت هنوز در دل و جان است قهرمان

دارد غــم تـو شـهـرۀ آفــاق مـی‌شـود            ابلیس از همین نگـران است قهرمان

خادم شاه خراسان مزد خدمت را گرفت           وقتی از آقایش امضای شهادت را گرفت

هرکسی عیدی گرفت از محضر شمس الشموس           او هم از مولای خود قول شفاعت را گرفت

ای مرد! در میانه میدان چه می‌کنی؟!            در لابلای جنگل و باران چه می‌کنی؟!
میز ریـاست تو چه کم داشت از رفـاه            در ورزقان و در مه و بوران چه می‌کنی؟!

ایران شده یک دست، بیـائـید و ببـینید            این اوج وفـاق است، بیـائـید و ببـیـنید

آن می که زلال و علویّ و رضوی بود            کـرده همه را مـست، بیائـید و ببـیـنید