اشعار

تشبیه و وصف روی تو کار خیال نیست            آئـیــنـۀ وجـود خــدا را مـثـال نـیـسـت

بر هــرچه هــست، نام محمّد نوشته‌اند            آری که اسم‌و رسم خدا را زوال نیست

زمزمی می‌جوشد از چشمانِ من بی‌اختیار            خـسته‌ام دلـواپـسم جـانـانِ من بی‌اختیار

دیده وا کن تا ببینی هر طرف بزمی بپاست            موجِ بـارانـند این طفـلانِ من بی‌اختیار

من که این‌گونه پدر محو تماشای توأم            دخترت فاطمه‌ام، غـم‌زده زهرای توأم

گـریـه‌ام را بنـگر خـنده بزن بر رویم            باغـبـانا نـه مگـر من گل زیـبـای توأم

آسمان از فرط گریه بر زمین افتاده است            در جهان یک اتفاق سهمگین افتاده است

نیست دیگر صاف و روشن آسمان روزگار            چون که بر پیشانی خورشید، چین افتاده است

هر عاشقی‌ست در طلبت أیها الرّسول            اَلـجَـنَــةُ لَـهُ وَجَــبَـت أیــهــا الــرّسـول

عالم هنوز تشنهٔ درک حضـور توست            اَرض و سماست در طلبت أیها الرّسول

بهشتِ عَدْن که غرقِ عبادتش شده است            عبـایِ سـبـزِ بلـنـدِ سـیـادتـش شده است

جهان به گفتۀ لولاک اگر که خلـق شده            فقـط به یُـمن شکـوهِ ولادتـش شده است

هنوز ای پدرجان تنت بر زمین است            میان سـقـیـفـه سخـن اینچنین است
که از قـومِ ما رهبرِ مسلمین است            نه از خـانـۀ وحـی رهـبر گـزیـنیم

ای مهربان نبی! که تو را زهر داده است؟            دستش شکسته باد که قلب تو را شکست

از آن دو زن نصیب تو جز شوکران نبود            آن جام زهـر، رشـتۀ اسلام را گستت

آمـدی بـا تـجـلّـی تــوحــیـد            به زمین آوری شرافـت را

بـبـری از مـیان ایـن مـردم            غفـلت و ظلم و جاهلیت را

نشـسـته بود تنهـا گریه می‌کرد            غـریـبـانه خـدایا گـریه می‌کرد

کـنــار بـسـتــر پـاک پـیـمــبــر            چه مظلومانه زهرا گریه می‌کرد

ای مقتدایِ مرتضی و حضرتِ زهـرا            باید چگـونه گـفـت از تو سید بطـحاء؟
صحرا شده مجنونِ تو، دلداداه‌ات دریا            بالاتر از تو نیـست اصلا در همه دنیا

از جـهـلِ مــادرزادیِ أعــرابِ نـا آگـاه            یک عمر هر لحظه کشید از عمق جانش آه

مکـرِ ابـوسـفـیـانِ لاکردار پـیرش کرد            مکری که ریشه داشت در مال و مقام و جاه

ای کـوکـب نــورانی اقــبــال زهــرا            بعد از تو بابا وای بر احـوال زهـرا

درد یـتـیـمـی مـرا فی‌الـفـور حل کن            مثل گـذشـته دخـتـر خود را بغـل کن

ای‌که جز نامت ندارد حُسن‌مطلع کارها            خـتم شد با مُهـر مِهـر تو همه طومارها

در بـیـانـت بـنـد مـی‌آیـد زبـان نـاطـقـان            قـامـت مـدحـت کجا و خـلعـت گـفـتارها

شَصت وسه سال زندگی‌ات، مهربان گذشت            با کیسه‌های وَصله‌ایِ آب و نان گذشت

شَصت وسه سال زندگی‌ات بین کوچه‌ها            در بـنـدۀ خـدا شـدن این و آن گـذشـت

خـورشـید بـستری شده و در برابرش            مهـتاب آمـده‌ست کـنارش دو اخـترش

آن دلربا نسیم که رد شد ز کوی عشق            جان‌ها فـدای بغـض نفـس‌های آخرش

یـا رسـولَ الله مـمـنـونم ز الـطـاف شـما            اینکه هستم روز و شب اطراف و اکناف شما

نیستم از زمرۀ اصحابِ ناب و راستـین            هـستـم اما از سرِ تـوفـیـق اطـراف شما

برخـیـز از بـسـتر بیا پیغـمبری کن            برخیز و زهرا را بجایت بستری کن

برخـیز از بـسـتر که غم با ما نماند            برخـیـز بـابـا جان عـلی تنهـا نمـاند

زهرا که از داغ پیـمـبر شد عـزادار            اشکش چکید از چشم و حیدر شد عزادار

اسلام از این لحظه در سیلِ غم افتاد            آیاتِ قـرآن تا به محـشر شد عـزادار

نـبی به تـارک ما تاج افـتـخار گذاشت            برای امت خود فخـر و اقـتدار گذاشت

نخواست اجر رسالت ولی دو گوهر پاک            میان مـا دو امـانت به یـادگـار گذاشت