اشعار

در هستی ما ذکر علی نبض وجود است            ایوان نجف خوب‌ترین مهدِ شهود است

چون موج به دریای محبت به خروشیم            ما مهر علی را به دو عـالـم نفـروشیم

کتاب خلق را فردا روایت می‌کند حیدر            جماعت ایسـتادند و امامت می‌کند حیدر

حساب دشمن حیدر که روز حشر معلوم است            میان دوستدارانش قضاوت می‌کند حیدر

دخـترم با خـنـده‌ات غـم‌های بابا را ببر            با نمک افطار کردم؛ شیر و خرما را ببر

دیگر از رنج زمانه می‌شود راحت علی            مـژدۀ جـان دادن یک مرد تـنهـا را ببر

سـتـاره، آیـنـه‌گـردانِ ربّـنـایِ عـلـی            درخت، یک ورق شعله از دعایِ علی

کدام سوست هلا شامگـاهِ نخـلستان؟            کجای این شبِ کوفی‌ست جایِ پایِ علی؟

نغـمـۀ مـرغ سحـر از جَـرَیـان افـتـاده            قلب خـورشید مگر از ضربان افتاده؟

آه از این لحظه که ارکان هُدیٰ ریخت به هم            موج از گردش و رود از جَرَیان افتاده

امشب دلم از هر شبی آماده‌تـر شد            سـوی خــدا آمــادۀ پــرواز بــاشـد

من از دل محراب خود معراج دارم            بال عـروجـم با شـهـادت باز باشد

اگرچه زخـم سـرش را تـمام می‌دیدند            ولی ز زخـم عـمـیـق دلش نـپـرسیدند

كسی نخواست بپرسد چرا سرش بشكافت            اگر چه مـردم بی‌درد كـوفه می‌دیـدنـد

تبی افتاده پی در پی به جانِ مسجد کوفه            امـان از نـالـه‌هـایِ بی‌امـانِ مسجد کوفه

دلِ گلدسته دارد لحظه لحظه میشود آشوب            غم انگیز است از امشب اذانِ مسجد کوفه

به مسجد می‌رود یا دیدن خیرالنساء امشب            که در گوش فلک پیچیده، عجّل مرتضا امشب

اگر هرشب صدای ربنّا از کوفه می‌آمد            صدای فزت رب الکعبه می‌آید چرا امشب؟

هیچ کس نشناخت دردا! درد پنهان علی            چون کبوتر ماند در چاه شب افغان علی

چون علی نشناخت خود را در جهان، یک حق‌شناس            مـاند در آئـیـنـه سیـمـای درخشان عـلی

چون گدایان می‌روم امشب به استقبال قدر            می‌روم دنبال قسمت، می‌دوم دنبال قدر

پیکری آغشته در خون مثل محراب علی            خواستم از قدر سال قبل و از امسال قدر

طنیـن بغـض مؤذن به گوش ماه رسید            اذان صبح به «حی علی الفلاح» رسید

 دویـد کـیـنۀ مـکـاره از کـمـین بیـرون            همین که رأس مبارک به سجده‌گاه رسید

در دلت افتاده، امشب آن شب دلخواه توست            آن شب سختی که چشم آسمان در راه توست

مـی‌روی و بـا تـمـام رازهـای در دلـش            چاه غربت بعد از این دلتنگ روی ماه توست

ﺷﯿﺮﺵ ﺣﻼﻝ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﺮﺍ ﺧﺎﮎ ﭘﺎﺵ ﮐﺮﺩ            ﻧﺎﻧـﺶ ﺣـﻼﻝ ﺁﻧﮑﻪ ﻣـﺮﺍ ﻣـﺒـﺘـﻼﺵ ﮐﺮﺩ

ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﯽ‌ﺩﻫـﺪ ﮐـﺮﻣـﺶ ﮐﻢ ﻧﻤﯽ‌ﺷﻮﺩ            ﺑﺎﯾﺪ ﮐـﺮﯾـﻢ ﺑـﻠـﮑﻪ ﮐـﺮﻡ ﺭﺍ ﮔـﺪﺍﺵ ﮐﺮﺩ

ای دل صـدپـاره گُـلِ بـاغ تـو!            تـا ابـدیـت بـه جـگــر داغ تــو

ظـلـم‌کُـشِ از همه مـظـلـوم‌تـر!            رهـبـر از فـاطـمـه مظـلـوم‌تر!

بشنوید ای عاشقان! احمد روایت می‌کند            هر که می‌گوید علی، دارد عبادت می‌کند

یا علی! شد بر تو نازل روح همراه ملک            مطـلـع فجـر از جـبین تو روایت می‌کند

گاهِ جنگ است، به مرکب همه زین بگذارید            آب در دست اگر هست، زمین بگذارید

وقت تنگ است و حرام است تعلّل کردن            صحبت از مزرعه و گلّه و آغل کردن

شهر را تا خبر لطف کـریمان برداشت            همۀ مـیـکـده را دیـدۀ گـریـان بـرداشت

گریه کردیم و خدا بر سر ما دست کشید            باری از شانۀ هر عبدِ پریشان برداشت

بنـا شده‌ست زمین و زمان به نام علی            گرفته است قوام این جهان به نام علی

برای اینکه مُشخّص شود عـیار دقـیق            شدند خَـلق خـدا، امـتحـان به نام عـلی

اذان شیر حق در کوفه با خود یک خبر دارد            که مولا با دلی خون، در جهان عزم سفر دارد

دو دستش بر دو گوش است و دو چشمش بر سما آری            به هر الله اکبر در گلو بغضی دگر دارد