اشعار

کـنج زنـدانم و مبـهـوت تـمـاشای توأم            اینک اینـجـا به مناجـات و تمنای توأم

در سـیـه‌چـالـم و ذکـر تـو شـده آوایــم            به سکـوت آمده‌ام طالب غـوغـای توأم

در این زندان كه ره بسته است پرواز صدایم را            نمی‌بینم كسی را جز خودم را و خدایم را

سرم را می‌گذارم روی زانوهای لرزانم            یكایك می‌شمارم غصه‌های زخـم‌هایم را

شـمـیم زلـف تو را بـادها كجا بردند؟!            مـقـام قـدِّ تو را خـاك‌هـا چرا بـردنـد؟!

چگونه باب حوائج نخـوانـمت ای پـیر            كه حمله بر تو چنان باب، حلقه‌ها بردند

هر پاره سنگی در دِلِ دریا که گوهر نیست            بیچاره آن چشمی که از داغ شما تر نیست

زندان عـقـول ناقـص این اهل دنـیا بود            زندان مکانی هست که موسی‌آبن جعفر نیست

خیز بر گـلشن سرسـبـز ولا سـر بزنیم            ساغر از چـشمۀ جـوشندۀ کـوثـر بزنیم

خیز تا آن که به پای دل غمدیدۀ خویش            قـدمی در حـرم مـوسـی‌جـعـفـر بـزنـیم

خـواهم از آزاده‌ای گـویم سخـن            شمعِ غـم روشن کـنم در انجمن

نــامِ او را زیـنـتِ دفــتــر کــنـم            قـصّۀ مـوسی‌بن جعـفـر سر کنم

کنج زندان شده روشن به دعای سحرم            گرچه تاریکی محض است همه دور و برم

 خواستم خلوت و سِیر و سفرِ عرش و کنون            چند سالی‌ست که سجده‌ست انیس سفرم

زنـدان صبـر بود و هـوای رضای او            شوقش کشیده بود به خلوت سرای او

زندان نبود! چاه پُر از کینه بود و بس            زنـده‌بـه‌گـور کـردن آئـیـنه بود و بس

جـایی بـرایـش مـعـنی زنـدان نـمی‌داد            جز سجده بغضش را کسی پایان نمی‌داد

باب الحـوائـج بـود، و ابر تـشـنه حتی            بی‌أذن او یک قطره هم بـاران نمی‌داد

ندارد كس در این عالم دل زاری كه من دارم            ندارد سینه‏‌ای آه شـررباری كه من دارم

ندیده هیچ مظلومی چنین ظلمی كه من دیدم            ندارد چشم گردون چشم خونباری كه من دارم

خـدایـا آرزو دارم بـبـیـنـم بچـه‌هـایـم را            در این‌ خلوت اجابت‌‌ کن دوباره‌ ربّنایم را

ندارد فرق چندانی‌ برایم روز و شب دیگر            از این رو که نمی‌بینم رُخ ماهِ رضایم را

چون کمانداری رها کرد‌ه‌ست چشمت تیر را            تا که در چنگ آورَد این "صیدِ از جان سیر" را

در هوای پای‌بـوسیِ تو باید رشک برد            از ازل تا صبح محشر بوسۀ زنجیر را

چشم هر شاه و گدا با تو مقابل شده است            بر درِ خانۀ پُر مِهرِ تو سائل شده است

چشمت اعجازِ بهار است که هر رهگذری            با اشارات نگـاهـت مـتحـول شده است

مرد زندان‌بان اسیر چشم‌هایت بوده است            با خبر از کم و کیف ماجرایت بوده است

با تو طی‌ُّالارض کرد و از بلندی‌ها گذشت            هرکه روزی زیر باران دعایت بوده است

درون سینۀ من سرزمینی رو به ویرانی‌ست            دلی دارم که «فِی قَعرِ السُّجُون» عمری‌ست زندانی‌ست

نه خورشیدی نه ماهی؛ روز و شب در چشم من یکسان            جهان زندان، اتاق کوچکم همواره ظلمانی‌ست

بپرس از آسمان ما کمی احوال باران را            نگـاه تو دگرگون می‌کـند حال بیابان را

بیـا آرام کن دریـای درهـم برهـم دل را            فرو بنشان در امواج دعایت خشم طوفان را

امشب به شوق جان جـانان می‌نویسم            یعـنی به جای درد، درمـان می‌نویسم

یابن الشموس الطالعه، شمس الضحایی            خورشید را نزد تو حـیران می‌نویسم

مردی که نام دیگر او «آفتاب» است            بین غل و زنجیر هم عالی‌جناب است

حـبل‌الـمـتین ماست یک تار عـبایش            این مرد از نسل شریف بوتراب است

«الـهی سـیـنه‌ای ده آتـش افروز            در آن سینه دلی وان دل همه سوز

هر آن دل را که سوزی نیست دل نیست            دل افسرده غیر از آب و گل نیست»

بی‌جانم و جان می‌شود موسی‌بن جعفر            در جانم ایـمان می‌شود موسی‌بن جعفر

تا بـر لـبـم گـل می‌کـنـد "باب الحوائج"            بـانـی احـسـان می‌شود موسی‌بن جعفر