اشعار

تـربـتـش عـطـر کـربلا دارد            غـربـتـش روضۀ رضا دارد

گنبدش آسمان؛ طلایش، نور            روزهـــا گــنــبــد طــلا دارد

ای فروزنده ز رخ حُسن خدات            وی همه حُـسن‌فـروشان بـفـدات

جــلــوه‌گــر آیـنــۀ ذوالـمــنــنـی            پـای تا فـرق، حَـسن در حَـسنی

آیت عـظمی علیّ و محشر كبری حسن            عالی و اعلا عـلیّ و والی و والا حـسن

حبل محكم مرتضی و بهترین دم مجتبی            عـروة الوثـقـی عـلیّ و واژۀ زیـبا حسن

دل بی‌شکیب از غـم فصل جدایی است            جان، بی‌قرار لحظهٔ وصل خدایی است

این شامِ هجر نیست، که باشد شب وصال            این روزِ مرگ نیست، که روز رهایی است

دردا که سوخت آتش دل، جسم و جان من            برخاست دود غـم، دگر از دودمان من

شـد آشـیـانه‌ام قـفـس تـنـگ این جـهـان            جغدی در این قـفـس شده هـم‌آشیان من

آتـشی بر جگـر شعـلـه‌ورش بود حسن            شاهـد آتـشِ دل، چـشمِ تـرش بود حسن

داغ او را نه دوا بود به عالم، نه طبیب            که فقط زهر، شفای جگرش بود حسن

جـانـم فـدای آن بـنـایی ... که نداری            قربان آن گل‌دسته‌هایی ... که نداری

هرجا حـرم دیدم سرودم زیر لب از            دلـتـنـگی گـنـبـدطلایی... که نـداری

تار و پودم! حاصلم! معیارِ ایمانم حسن            أمر أمر توست آقا! من به فـرمانم حسن

حیف از عمری که در راهِ گدایی نگذرد            دل به هر کس غیرِ تو دادم، پشیمانم حسن

با من بیا هرچند صبـرش را نداری            یک جا مرا در راه تنهـا می‌گـذاری

بـاشد بـیـا امـا مـپـرس از رازهـایـم            با خـضر باید سـر کـنی با بردباری

سلام می‌دهد به نـام نـامی‌ات سـلام هم            رکـوع می‌شـود به احـتـرام تو قـیام هم

تو کیستی که سَیّدُ الـشـّـباب اهـلِ جـنّتی            و سـبـطِ اکـبـرِ بـهـشـتِ سَـیـّدُالاَنـام هم

اگرچه او حرم و صحن و بارگاه ندارد            به خلوت حرمش هر کسی که راه ندارد

غـبـار راهـم و افـتـاده‌ام بـه دامـن یـارم            اگـر چـه دامـن او گـرد اشـتـبـاه نــدارد

گفت: "دفن پدرم، عمه! چرا طول کشید؟            دفن سخت است مگر؟ کار شما طول کشید

قبر جدم که همین جاست؛ همین نزدیکی            پـدرم را عـمـویم بُـرد کجـا؟ طول کشید

حسـینِ اول طـوفـان کـربـلا حسن است            فقط نه ساحل امن است، ناخدا حسن است

علی‌ترین حسن است و حسن‌ترین علی است            به جنگ و صلح، خداوند ارتضا حسن است

آیۀ نازل شده بر مصحف حـيدر، حـسن            اولین حرف از حروف سورۀ کوثر، حسن

اولـین‌بـار از لب تو نـام مـادر را شـنـید            روشنـای خـانـۀ صدیـقـه اطهر، حـسن!

حرف او شد که شد دلم روشن            در دلم شوق اوست کرده وطن

جـامـۀ کهـنه‌ای به تن، دل من            از در خــانــۀ امـــام حــســـن

به نام جـود، به نام کرم، به نام حسن            پس از کـریم رسـیده قـلم به نام حسن

که گفته ربط ندارد حرم به نام حسن؟!            شده تـمام حــرم‌هـا عـلـم به نام حسن

زخم‌های دست‌های سفـره‌دارش را ببین            غـربتـش در دشمنـستانِ دیارش را ببین

بارها مایَملَکش را داد، دور از چشمِ خلق            گفت ای دنیا! بیا تنها سه بارش را ببین

دم‌به‌دم گـفتم حسین و دم‌به‌دم گفتم حسن            بازدم گـفتم حـسین و باز هم گـفتم حسن

این صدای پای عشق است از نجف تا کربلا            یک‌قدم گفتم حسین و یک‌قدم گفتم حسن

به بازار کرامت سفره‌دار حجره‌داران است            فقط اسمش ندارد حُسن، رسمش نیز احسان است

از الطاف کریمان هر محالی می‌شود ممکن            به دستانش گره وا کردن از هر مشکل، آسان است

بزرگ بی‌بـدل؛ آقـای بی‌قـریـنه؛ حـسن            نمی‌رسد همه عالم به درک " سینِ " حسن

به پای صبر حسن، صبر هم سپر انداخت            تـمام عـمـر شده حـلـمْ شـرمگـین حسن