اشعار

هـزار نـقـشـه کـشـیـدیـد دام بـگـذاریـد            عـزیـز فـاطـمـه را تـشـنـه‌کـام بگذارید

هـمان عزیز که بعد از نـوشـتن نامـش            مـوظـفـیــد عـلـیــه‌ الـســلام بـگــذاریـد

ای چشمه‌سار بخشش و ایثار و جودها            ای ابــتـدای رشـتــۀ بــود و نـبــودهـا

خلق جهان، به امر خدا شد به خاطرت            سر مـنـشأ کـرامـت و بذلی و جـودها

هستـند کـریـمان دو عـالـم سرخـوانت            یکـبار نـخـورده‌ست گـره کـیـسۀ نانت

اصلا حـرم شـاه خراسان حرم توست            هر صحن که گشتیم در آن بود نشانت

طائر عـرشـم ولى پر بـسته‌ام            یـاد دلـدارم ولـى دلـخـسـتـه‌ام

آسـمانم بى سـتاره مانده است            درد، من را سوى غربت رانده است

به جایی رو نخواهم زد اگر اسمم گدا باشد            اگر رزقم به دستانِ جوادِ إبن رضا باشد

همان آقا که در آشوبِ هر کارِ گره‌خورده            قسم خورده می‌آید بهترین مشکل‌گشا باشد

از من گرفته همسر من خورد و خواب را            زهـر جـفـا ز جـان و دلم برده تاب را

وای از عـناد دختر مأمون که از جـفا            مـسـمـوم کـرد زاده خـیـر الـمـئاب را

ای که در چشـم ملائک نوری            شـجـر طـوری و نـور حـوری

دل شــیــدازدگـان را شـــوری            بس‌که در جود و کرم مشهوری

مرا از بین خواهد برد غم این اضطراب آخر            دعایم می‌شود درباره‌ات کی مستجاب آخر

بگو این دست‌های خسته‌ام از پشت ابرِغم            گره کی می‌خورد بر بارگاه آفتاب آخر؟

وقـتی از داغِ جـوان‌مـرگ خـبر می‌آید            گـاهی از دیـدۀ تـر خـونِ جـگـر می‌آید

دارد از طوس به بغداد گریبان صدچاک            پــدری بــر سـر بـالـیـن پــسـر مـی‌آیـد

جواد آنکه به نزدش سخا و جود گداست            جواد آنکه خدا نیست، خنده‌های خداست

جواد آنکه هم از کودکی امام شده است            شبیه حضرت عیسی و حضرت یحیاست

کارم به لـطـف تو به گـدایی نـمی‌رسد            بی‌تـو گـدا به نـان و نـوایـی نـمی‌رسد

وصف تو در خیال نمی‌گنجد ای بزرگ            تـنهـا مـقـام تـو بـه خـدایـی نـمـی‌رسـد

منم که باب نیازم، تویی که باب مرادی            چه خوش مقام عطایی! چه خوش امام جوادی!

منم نداری مـطلـق، تویی کـرامت بی‌حد            که آنچه خواسته بودم تو جز به لطف ندادی

هـزار نـقـشـه کـشـیـدیـد دام بـگـذارید            عـزیـز فـاطـمـه را تـشنه‌کـام بگذارید

همان عـزیز که بعد از نـوشتن نامش            مـوظـفـیــد عـلـیـه الـسـلام بـگـذاریــد

خـدای جـود بده لـقـمـه‌ای ز نانت را            تـفـضّـلـی بـنــمـا خـاک آسـتـانـت را
بکش به روی سرم دست مهربانت را            اجـازتی بده مـداح روضه‌خـوانت را

افـتـاده بود تـشـنـه‌لـب و آه می‌کـشـید            فـریاد بی‌کـسـیش به جـائی نمی‌رسید

او رحـمت رحـیـم، جـواد الائـمّه بود            می‌داد از کـرامـت خود بر همه امید

مـشـتـاق روی مـاه جــوادالائـمـه‌ایـم            محـتـاج یـک نـگـاه جـوادالائـمـه‌ایـم

باب‌الجـواد شـاهـد این ادعای ماست            عـمـری‌ست در پـنـاه جـوادالائـمه‌ایم

ناگـزیـر است بـال و پـر بزند            یا که بر خاک حجره سر بزند

سوز زهری که کرده بی‌تابش            دائـمـا شـعـلـه بر جـگـر بـزند

همسرش با مهربانی‌هایِ او سازش نداشت            لحظه‌ای حتی میان خانه آرامش نداشت

بُرده بود ارث از پدر یک رأفتِ دلخواه را            حیفِ آن قلبی که ایمن بود و آلایش نداشت

جز عطش جز درد جز آتش بجز ماتم نداشت            آه، زهرِ ام‌فضل از زهرِ جعده کم نداشت

مجتبای دیگری در حجـره‌ای اُفتاده بود            غیر وا اُما خدایا سینه‌اش مرهم نداشت

نُه فلک خیمه زده سمت نگاه تو جواد            می‌درخشد به زمین چهره ماه تو جواد

برکت می‌چکـد از دست کـریـمـانۀ تو            جود و احسان تو گردیده گواه تو جواد