اشعار

پخش سبک  

هستی مثل خورشید؛ بر فراز منبر            جای غـير تو نیست؛ مـنـبر پیـمـبر

خـیره می‌شه همه چشما؛ باز به لبای مطهر

ای اهل دنـیا! بـعـثـت خـون را ببینید            شب‌های ایـرانِ دگـرگـون را ببـیـنید

دیـروز بـا امـروزمـان تـوفـیـر دارد            دیـروز را دیـدیـد اکـنون را بـبـیـنـید

چنان لبریز از علم است لب‌های سخندانش            که انگشت فقاهت می‌مَکد طفل دبستانش

بنازم قـدرت علـمی "قال الصادق" او را            که در دنیا تمام فرقه‌ها هستند خواهانش

فـسـرده‌انـد چـرا جــان‌ پُـر بـهـایـت را            شـکـسـتـه‌انـد چرا حُـرمـت عـبـایت را

سـر نــمـاز تـو نـاگـه، هـجـوم آوردنـد            بـهـم زدنــد هــمـه ذکــرِ رَبَّــنــایـت را

به گِردش اختران و کهکشان تازه‌ای دارد            ببین خورشید حق را آسمان تازه‌ای دارد

خوشا از راه‌های آسمان با او سخن گفتن            بیا بـشنو کـلامش را بـیان تازه‌ای دارد

تنها نسوخـت از شرر زهـر حـنجـرت            آتش رسید بر جـگـر و جـسم لاغـرت

یکبار غرق خون لبت از زهر شد ولی            عـمری چـکـید خـون‌دل از دیـدۀ ترت

در تاب رفت گرچه از آن زهر بی‌امان            تشتی طلب نکرد که ریزد جگر در آن

شـیـخ الائـمه سـاکـت و آرام و بی‌صـدا            در کـنج خانه چشم فـرو بست از جهان

نـه رواقی، نـه گـنـبدی، حـتی            سنگ قبری سرمزار تو نیست!

غـیـر مُـشـتـی کـبـوتـرِ خـسته            خادمی، زائری، کنار تو نیست

کـوچـه‌هـای مـديـنـه تا لبـریز            از شـمـیم محـمـّدی شده است

به تن شهـر باز گـشته حـيات            غرق در رفت و آمدی شده است

انگـار بین نـور نگـاری نـشـسـته است            در پشت پرده آیـنـه‌داری نـشـسته است

بالای طاق عرش، شُعاری نشسته است:            در مکتب تو طفل فـراری نشسته است

شـشـمین سورۀ صحیفۀ عـشق            رزق هـفت آسـمان به دستانت

منبرت بر فـراز نُه فلک است            دانـش بـی‌کـران بـه دسـتـانـت

گرچه در خاک رفت، پیکر تو            دیگـر از تن جـدا نـشـد سر تو

دود آتش ز خـانـه‌ات برخاست            پـشـت در جـان نـداد همسر تو

دوش می‌آمد و از ظلم برافروخته بود            مثل مـادر شده و خانه او سوخته بود

صادق آل محـمد که ز دانـش عـمری            گنج‌ها در دل این جامعه اندوخته بود

حـسرت گـرفته باز حـصار مدینه را            غـم، تـیـره کرده است دیار مدینه را

آثـارِ حـزنِ فـاطـمـه و غـربت عـلـی            پُـر کـرده است گـوشه‌کـنار مدینه را

دلی که با احـادیثِ غـریـبت آشـنـا باشد            چرا دنبال عِلمِ جِـفـر و عِلمِ کـیـمیا باشد

به سِحر و غمزه‌هایش خاک را زر می‌کند آن چشم            که خوب آگاه از فرق مُطَلّا و طلا باشد

خدا جلب مقامت کرده از اول نظرها را            فرود آورده با امر الهی بر تو سرها را

قسم بر آن “هَلِ الدّینت” که “اِلَّا الحُب” علی بود و            خدا آمادۀ بـغـض عـلی کرده شررها را

بر جـبـین آسـمـان، آثـار غـم شد آشکار            اشـک می‌ریـزند نـم‌نـم ابرهای داغـدار

در مـیان سنـگ‌ها، آئـیـنـه‌ای تـنهـا شده            روضۀ تنهایی‌اش هر گوشه‌ای برپا شده

هرچـند دسـتـپـاچـه شـده در بـرابرت            دریا رسانده است خودش را به محضرت

تا اینکـه رود رود بـیـاشـامـد از لـبت            قـدری وسـیـع‌تـر بـشود پـای مـنـبرت

دشمن کشیده است اگر آتش به خانه‌اش            صد شکر کس نسوخته در آشیانه‌اش

می‌شد جسارتی هم اگر بین کـوچه‌ها            دیگر کسی نگـفته که با تازیانه‌اش...

شکوه‌ها می‌کنم از چشم تری بسته شده            مـانـده‌ام اوّل راه و گـذری بـسـته شده
زلف من با غم یارم سحری بسته شده            آمدم گـریه‌کـنان پـشت دری بسته شده