اشعار

بگو به حاکم نجران، مجادله کافی‌ست            بس است! این همه غوغا و قائله کافی‌ست

حقیقتی‌ست که اسلام دین بر حق است            در این میانه سخن‌های باطله کافی‌ست

روز بُـــروز آشــتــیِ پــایــدار بــود            مردی‌ به عزم جزم، چو کوه استوار بود

مثل بـهـار بـود و طـراوت‌تـبـار بود            خورشید دین، سـتارۀ دنـبـاله‌دار بود

به جز مباهـله این غائله علاج نداشت            که اعـتقاد، نصارا به احـتجاج نداشت

به غیر آل عبا، مصطفی به هیچ کسی            در این نبرد نفـس‌گـیر احـتـیاج نداشت

هم جن بیاورید، هم انسان بیاورید            یک لشکر بزرگ به میدان بیاورید

از سنگ‌های سخت که بالای کوه‌هاست            تا ریگ‌های ریـز بـیـابان بـیاورید

پیمبر با خودش آورده برهان‌ عیانش را            ببین آورده بهر حق به میدان خاندانش را

بلی آن خـانـدانی که طُـفـیلِ هـستی آن‌ها            خدا هم خلق فرموده زمینش را، زمانش را

گواهی می‌دهد انجـیل هم آیات قـرآن را            نمی‌فهـمم تقـلای مسیحی‌های نجـران را

محمد، اهل‌بیتش را به همراه خودش آورد            که رو در رو ببینند اهل نجران، اهل ایمان را

بسم ربِّ النّور، رَبِّ مُؤمِنُون و هَل‌أتی            می‌رسند از راه با خـورشید؛ آیاتِ خدا

ابـرهـا بـالا سـرِ آنهـا شـبـیه سـایـه‌بـان            خاکِ نجران می‌شود زیر قدم‌هاشان طلا

شکوفا می‌کند انفاس تو "شن‌زار قحطان" را            که حاصل‌خیز کردی با نگاهی هر بیابان را

همین‌که آمدی با پنج‌تن از اهل‌بیت خویش            مسلمانی مسلّم شد مسیحی‌های نجران را

نظر به گفتۀ "جرداق"، هم‌ نظیرش نیست            دل کدام مسیـحی مگر اسیـرش نیست؟

عـلی مسیح زمـانه‌ست، آن ‌مسیحی که            چهارمین فـلـو اندازۀ حـصیرش نیست

ناگهان صومعه لرزید از آن دقّ‌ الباب            اهل آبـادی تـثـلـیث پـریـدند از خـواب

رجز مأذنه‌ها لـرزه به ناقـوس انداخت            راهبان را همه در ورطۀ کابوس انداخت

محمد آمد و نورٌ علی نور است همراهش            علی یک سمت و آن‌سو حضرتِ زهرای دلخواهش

حسن محکم گرفته مهربان؛ دستِ حسینش را            قدم برداشت و روئید گل‌ها بر سرِ راهش

با نـفی عـشق، مرجع اعـلـم نمی‌شوید            در جهـل خویش مانده و آدم نمی‌شوید

تا آن زمان که دور از این خانـواده‌اید            سُـسـتـید در عـقیده و محکم نمی‌شوید

بعـد از هـزار نقـل حـدیث و مطالـعـه            حـجـت تـمـام، حـل شـده سـِرّ مـعـادله

آمـد نـدا که یـکـسـره ایـمـان بـیـاورید            مـدح عـلـی‌سـت شـأن نـزول مـبـاهـله

میان قـوم مسیـحـا چه ولـولـه پیداست            قسم به «زلزلت الارض»، زلزله پیداست

مراد «لـوکـره الـمـشرکـون» قـرآنـنـد            میان این همه مشرک که هلهله پیداست

به‌جز رحمت پیمبر از دری دیگر نمی‌آمد            ولـو نـجـرانـیـان را تـا ابـد بـاور نـمی‌آمد

از آن لبخند در لبخند، از، آن لطفِ بی‌پایان            از آن احـساسِ ‌بی‌اندازه نـفـرین برنمی‌آمد

میان باطل و حـق، باز هم مجادله شد            گذاشت پا به میان عشق و ختم غائله شد

مـحــمــد آمـد و اهـل کـســاء را آورد            ورق‌ورق کـتب کـفر، برگِ باطله شد

محمّد، با خودش آورد، محبوبش، حبیبش را           حسن، آن باغ حُسنش را، حسین و عطر سیبش را

زنی از راه می‌آید، که دارد آرزو مریم،           به رویش وا کند، یک لحظه چشمان نجیبش را

هیچ مردی در جهان مانند پیغمبر که نیست            هیچ بختی بهتر از پیوند پیغمبر که نیست

همسر دلـبـند پیـغـمـبر شدن سهم تو شد            مثل تو هر همسری دلبند پیغمبر که نیست

خدا قسمت کند با عشق عمری همسفر بودن            شریک روزهای سخت و شب‌‏های خطر بودن

به هم می‌‏ریزی آداب قدیم بی‏‌قراری را            شروع عاشقی کردن، کمی بی‌‏تاب‏‌تر بودن

وضو بگیرم و در حال روزه با تکبیر            کـنم مـبـاهـلـه با دشـمـنـان حـی قـدیـر

زبــان حـق شــوم و آیـۀ مـبـاهــلـه را            به شأن فـاطمه و شوهرش کنم تفـسیر