اشعار

خوش آن‌روزی که با اذن خداوند            به دل‌خـواه پـیـمـبـر یافـت پیـوند

جهـان رحـمت و عـلم و کرامت            به دنیای جمال و عشق و عصمت

آسمان می‌خواند امشب، قدسیان دف می‌زنند            حوریان کِل می‌کشند و خاکیان کف می‌زنند

آسـمـانی بی کـرانی، عـاشـق دریـا شدی            آمــدی آئــیــنــۀ انــســـیــۀ حــورا شـدی

سحـر روی پلکِ تماشا نشـسته            سـرِشب به امـیـد فـردا نـشـسته

به امـیـد فـردا کـه دنـیـا بـبـیـنـد            خـدا پای وصل دو دریا نشسته

دلخـوشی یعنی خـدا را داشتن            در بهـشت لطف او جا داشتن

بـین سـیـنه حـبّ مـولا داشـتن            مـادری مـانـنـد زهـرا داشـتن

هزاران سال نوری قبلِ خلقت خلق شد زهرا            هزاران سال قبل از مریم و آسیه و حوّا
نفـهمـیدیم انـسـان است یا انسـیـة الحـورا            علی شد «باءِ» بسم اللهُ و زهرا «نونِ» اعطینا

کـلـبۀ عـاطـفـه‌ها داشت مـصفّـا می‌شد            همۀ ارض و سـمـا داشت مُهـیا می‌شد

حضرتِ خاکیِ محرابِ عـباداتِ سحر            راهـیِ سـاحـل آرامــش دریــا مـی‌شـد

عشق لبخـند است لبخـندی بدون واهمه            قـطرۀ اشک است آرام و بدون زمـزمه

در تـمـامی جـهـان از ابـتـدا تا خـاتـمـه            عشق تصویری ندارد جز علی و فاطمه

سحـر روی پـلکِ تماشا نشسته            سرِ شب به امـیـد فـردا نشـسته

به امـیـد فـردا که دنـیـا بـبـیـنـد            خدا پای وصل دو دریا نشـسته

کـلبـۀ عـاطـفـه‌ها داشت مصفا می‌شد            همۀ ارض و سما داشت مُهـیـا می‌شد

حضرتِ خاکیِ محرابِ عباداتِ سحر            راهـیِ سـاحـل آرامـش دریـا مـی‌شـد

گُلشهـرِ مدینه  نـورباران شده است            از وصلتِ هور و ماه، تابان شده است

در جشنِ پُراز صفای زهرا و علی            خندیده خدا، شَعَف نمایان شده است

گـفـت پیـغـمـبـر خـدا: زهـرا!            بوسه زن بر سر عـلی و ببین

که هـزاران ملک به یاری او            آمدند از بهشت و عرش برین

امشب شب ساغر زدن با ساقی کوثر شده           امشب عروس آسمان خاک در حیدر شده

امشب علی محو رخ صدیـقۀ اطهـر شده           امشب به بیت فاطمه غلمان ثنا گستر شده

مـاه ربـیع کـرده تـجـلاّ مـبـارک است            مـاه سـرور اهـل تـولاّ مـبـارک اسـت

جشن وصال حیدر و زهرا مبارک است            این جشن ازدواج به مولا مبارک است

تـبـریک وصـالـشـان ز دادار رسـید            از سـفـرۀ شـان به خـلـق بسیار رسید

بر عـالـمـیـان مـلـک عـلـی می‌بـاشد            امـروز مـلـیـکـه‌اش به دربـار رسـید

جلوۀ خورشید و روی ماه و اختر دیدنی‌ست           رقص نور کهکشان‌ها بار دیگر دیدنی‌ست

در میان آسمان رنگین کمانی بسته عشق           جلوۀ نورانی خـورشید انـور دیدنی‌ست

دیده‌ام جـلـوه‌ای از روشنی محـشر را            سحـری نـور دل فـاطـمـه و حـیدر را

ببـرید آیـنـه و جام و می و سـاغـر را            ریخت ساقی به کفم جرعه‌ای از کوثر را

عرش را با ماه و با خورشید روشن کرده‌اند            آسمـانی‌ها لـبـاس نـور بـر تن کـرده‌اند
عالم افـلاک را گلزار و گلشن کرده‌اند            با حـریـرِ ابـرها راهی معـیّن کـرده‌اند

وحی در هفت آسمان تا می‌زند ناقوس را           می‌برد از خواب عالم وحشت کابوس را

پا به پای ناخدای خویش می‌خـواند خدا           مـحـرمـیت‌نـامـۀ بـین دو اقـیـانـوس را

یاعلی گفت با تمام وجود تا همه‌عمر با علی باشد           با علی باشد و طنین دلش دم‌به‌دم ذکر یاعلی باشد

آمد و چشم خانه روشن شد از حضورش، تلألؤ نورش           آمد و جلوه کرد تا با عشق، محو نور خدا، علی باشد

می‌رسد قصه به آن جا که علی دل تنگ است            می‌فروشد زرهی را که رفیق جنگ است

چه نیازی دگر این مرد به جوشن دارد            »إن یکاد» از نفس فاطمه بر تن دارد