![](images/menu/doubt_but.png)
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه محرم
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه صفر
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه رجب
-
سایت قرآنی تنـــــزیل
-
سایت مقام معظم رهبری
-
سایت آیت الله مکارم شیرازی
-
سایت آیت الله نوری همدانی
-
سایت آیت الله فاضل لنکرانی
-
سایت آیت الله سیستانی
![](images/menu/software_but.png)
![]() زبانحال حضرت زینب سلاماللهعلیها با برادر در کوفه
مـقـابـل تو نـشـسـتـم هـلال نـیـمـۀ مـن به حال من نظرى، نظـرة الرحیمۀ من ز بیقرارى خواهر، سه روز میگذرد از آن دو بوسه آخر سه روز میگذرد دلـم شـكـست تو را روى نـیـزهها دیدم سه روز میگـذرد كه تو را نبـوسـیـدم زمانه بر دل زینب چقـدر تنگ گرفت محل بوسه من را چگونه سنگ گرفت؟ همان دو آیه كه خواندى دل مرا خوش كرد ولى به روى دهان تو سنگ جا خوش كرد تـو از بـلـنـدى نـیـزه كجـا نـیـفـتـادى؟! بـه روى دامـن زیـنب چـرا نـیـفـتـادى
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال حضرت زینب سلاماللهعلیها با برادر در خروج از کربلا
ای یاس پـرپـرم به خـدا میسـپـارمت زیـبـا بــرادرم بـه خـدا مـیسـپـارمـت رأس تو هـمـسفـر شده با کـل کاروان ای شـاه بـیسـرم به خـدا میسـپارمت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ذکر مصائب شام غریبان سیدالشهدا علیهالسلام
کی دیـده در یم خـون، آیـات بیشماره؟ قـرآنِ سوره سـوره، اوراقِ پـاره پـاره؟ افتاده بر روی خاک یک ماه خون گرفته خوابـیده در کـنارش هـفـتاد و دو ستاره پـاشـیده اشک زهـرا بر حـنجـر بـریـده گه میکـند زیـارت، گه میکـند نـظـاره سر آفتاب نـیـزه، تن لاله زاری از خون کز زخـم سیـنه دارد گـلهای بیشـماره از گوشِ گوشواری دو گـوشواره بردند دارد به گوش خونین خون جای گوشواره یک کودک سه ساله خـفته کنار گـودال تـرسم که شـمر آید، در قـتـلـگه دوبـاره در خـیمه آب بردند، بهـر ربـاب بـردند سینه شده پر از شیر، کو طفل شیرخواره مادرعجب دلی داشت، ذکر علی علی داشت آب فـرات میزد بر حـنـجـرش شـراره چون سینهها نسوزند؟! چون اشکها نریزند؟! جایی که ناله خیزد از قلبِ سنگ خاره یاس سفـید و نیـلی، طفل یتـیـم و سـیلی میثم در این مصیبت، خون گریه کن هماره
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ذکر مصائب شام غریبان سیدالشهدا علیهالسلام
بر خاک کـربـلاست اگر پیکـر حسین امشب رسیده است به کوفه سر حسین امـشب شب زیـارت و شـام عـزا بـود بنشـسـته در محیط غـمش مادر حسین
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ذکر مصائب شام غریبان سیدالشهدا علیهالسلام
وادیِ دشت بلا امشب چه طوفانی شده در سِپِهـر نیـنوا خـورشید قـربانی شده آسمان بر دشتِ طَف ماه و ستاره ریخته کربلایِ لخته لخته خون، چراغانی شده
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال حضرت زینب سلاماللهعلیها با برادر در خروج از کربلا
بستهام بارِ سفـر را پس خداحافظ حسین میبرند این خون جگر را پس خداحافظ حسین در دو زانـویم نمـانـده قـوّتـی، دلـواپـسم میکِشم دردِ کمر را پس خداحافظ حسین کو علمداری که زانو را رکابم مینمود؟ داده ام از کف، قمر را پس خداحافظ حسین بعدِ تو یک نیمهجانی در گلویم مانده است میبرند این محتضر را پس خداحافظ حسین زینب و نامحرمان؟ اصلاً چطوری ممکن است یک نظر کن همسفر را پس خداحافظ حسین چون پرستو میروم زخمی ز کعبِ نیزهها دادهای نا بال و پر را پس خداحافظ حسین اوّلین بار است از مرکـب تمـاشا میکنم بر رویِ سرنیزه، سر را پس خداحافظ حسین میروم تا شهرِ کوفه با زبانی چون علی زنده گردانم پدر را پس خداحافظ حسین کاش می دادند اجازه سایه سازم بر تنت میچشی هُرمِ شرر را پس خدا حافظ حسین
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال حضرت زینب سلاماللهعلیها با برادر در خروج از کربلا
دردل صحرا گلم بیپیروهن افتاده است جسم صد چاک حسینم بیکفن افتاده است زینت دوش نـبی! بـاور نـدارم اینچـنین زیر کوهی تیغ و نیزه پاره تن افتاده است کاش تنها جای تیر و تیغ بود و نیـزهها جـام سم اسبها روی بـدن افـتاده است غیرتی خیز و نگاهی کن به حال خواهرت بعد تو چشم حرامیها به من افتاده است یک طرف شمر و سنان و یک طرف هم حرمله خواهرت گیر دو سه تا بد دهن افتاده است ای زمـین کـربـلا من میروم امـا بدان روی خاکت کشتهای دور از وطن افتاده است
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ترسیم وقایع عصر عاشورا و رزم و شهادت سیدالشهدا علیهالسلام
کم کم غروب روز عطش شد به کربلا هر لحظه شد فزون غم غربت به نینوا یـاران یکی یکی هـمگی پـر کشیـدهاند لب تـشـنه بر وصـال الـهـی رسـیدهاند از داغ هر کدام جگرخون و دل غمین بنـشـسـتـه بود بر دل شه تـیـر آتـشـین هر داغ بر امـام چنان داغ اکـبر است بر هر شهید هم پدر و هم برادر است از داغ جون و حُر و وهب های لشگرش آن گـشـته بر امـام که از داغ اکـبـرش هـفتاد داغ و یـک دل تـنـهـا نـمیشـود این خـیل داغ ها که به دل جا نمیشود از یک طرف این همه داغ کمر شکن از یک طرف اهل حرم غرق در محن لب تشنه و غریب و جگرخون و بیدفاع این حال خیمههاست که باید کند وداع لرزید ناگهان همۀ عرش حق به هوش هَلْ مِنْ مُعِینِ خون خدا میرسد به گوش۱ هَلْ مِنْ مُعِینْ بهـانـۀ آن مـلجـاء حـیات تا همچو حُر، کسان دگر را دهد نجات آیـا کـسـی بـرای ثـوابـی در ایـن مـنـا گــردد مــدافــع حـرم خــتـم الانــبـیـا؟ آیا کسی بود که در این دشت پُـر بلا؟ بهر رضای حق شود این لحظه یار ما؟ هَلْ مِنْ مُـغِـیثِ یَـرْجُـو الَی الله شد بلند تا بلکه عـده ای برهـاند ز جهـل و بـند از این نـدا به خـیـمه رسد داغ دیگری اهـل خــیـام را بـه دل افـکــنـده آذری داغی که بر زمین و زمان لرزه افکند حتی شرر به کـودک گـهـواره میزند با گریـه بر نـدای پـدر می دهد جـواب بـا شـیــوۀ تـلــظی اش از دامـن ربـاب کای جان عالـمین، پدر گرچه اصغرم کـوچکـتـرین مـدافـع دین، ذبـح اکـبرم از خیمه پر کشید و به دست پدر رسید ناگه به تیر حرمله او هم بخـون طپـید شد تازه داغ محسن و هم داغ مادرش پاشید سمت عرش خدا خون اصغرش گفتا به سوز دل که در این محضر خدا آسـان بُـود تـحمـل ایـن داغ پُـر بـهـا۲ شد دفن پشت خیمه، مبادا که مادرش۳ بیند ز طفل تشنه لب خویش حنجـرش هـفـتاد داغ دیـده و این داغ برتر است این داغ اصغرش بخدا زخم اکبر است خاکم به سر چسان کنم این غصه را بیان زیرا که نیست در دل من اینـقدر توان دیگر نمانده چاره، دگر وقت رفتن است تنها حسین مانده و این خیل دشمن است با سوز دل برای وداعـش کند خـطاب زینب، سکینه، فاطمه، کلثوم یا رباب۴ شد لحـظـۀ جـدایی و من هم دگـر روم تـا جـام آخـریـنِ بـلا را بـه سـر کـشـم آمــاده بـلا بـشـویـد؛ وقـت ابـتلاسـت۵ زین پس دفاع دین خـدا در یدِ شماست گـشتند جمـلگی به فـغان با دلی غـمین اما سـکـیـنـه بود وداعـش صد آتـشـین گفت ای غـریب تـشنه لب دشت کربلا تسلـیم مرگ گشته ای از جور اشقـیا؟۶ اصلا پـدر بـیـا بـرویم شـهـر جـدمـان جان سکـینه در دل این دشت غم نمان گـفتا پدر به دخـتر خود با دلی حـزین با اشک خود دلم تو مسوزان بیش از این ای وای مـن رسـیـده زمـان وداع یـار زینب به داغ هـجـر بـرادر شده دچـار آخر چـسـان نـظـاره کـنـد تا بـرادرش تن در دهـد به تـیـغ عـدو در برابرش بر پا شده قـیـامتی از حـال خـواهرش دست حـسـیـن و دامـن امـداد مـادرش تا که شود وداع مـیـسر به صـد محـن زینب صبور باش و دگر بر رخت مزن خون بارد از وداع برادر به هر دو عین صد بار مُرد و زنده شد از غربت حسین زان پس حـسین گـفت بیاور برای من آن یـادگـار مـادرم، آن کهـنه پـیـرهـن بر دست باف مادر خود فکر چاره کرد پیراهنش به خنجر خود پاره پاره کرد تا شایـد از چـپـاول دشـمن شـود امـان اما نشد؛ چسان کنم این غصه را بیان۷ تنهـا امام مـانـده و قـومی حـرامخـوار یک تن غریب و بیکس و این خیل نیزهدار این پـور مرتضی و یـد الله دیگر است دشمن هم آگه اینکه علی را برابر است بنشست بر بُراق که معراج پیش روست هان دل سپار این رجز هاشمی اوست من پـور مـصطـفـیایم و فرزند کـوثرم فخرم همین بس است که فرزند حیدرم جــدّم بـود نـبـی خــدا؛ ایـن سـعــادتــم همچون نـبـی چـراغ و نـشـان هـدایـتم قرآن به شأن ما شده نازل دراین جهان یعـنی منم نـشـان سعـادت به هر زمان من موجـبـات ایـمـنـی از خـشم داورم در روز حشر ساقی آن حوض کوثرم یاران من به روز جزا جمله رسـتگار چونان که دشمنان همگی زار و شرمسار۸ جانم فدای آنکه رجـز خـوانیش چـنین از باب رحمت است و هدایت برای دین میخواست آن خدای کرم، آخرین نفس بیرون کشد ز آتش دوزخ دوباره کس امـا چه سـود پـاسـخ این رحـمـت خـدا شمشیر بود و تیر و کمان بود و نیزهها ناچار حمله کرد بر آن جـمع بیشـمار گردد عدو ز رزم علی وار؛ تار و مار یاد عـلی و خـنـدق و عَـمْـرِبْنِ عَـبْد وَد با حملهاش به دشمن خونخوار زنده کرد خـیـبـر دوبـاره یـاد هـمه آمـد و عـلـی مرحب به زیر تیغ حسین میرود بلی دشتی که پُر شده ز کماندار و نیزهدار چون تیر جان خود زده در چلۀ فرار۹ نــاگــاه ابـن سـعــد زنــا زاده زد نــدا این است آن یـلی که بود پور مرتضی تنها نمیتوان که به رزمش دمی روید باید که جمله مـتحد و حملهور شوید۱۰ باران تیـر و نیزه و شمـشیر شد روان جایی نمانده سالم از آن جسم نیمهجان میدید از عـطش چـو مـه آلـود آسمان چون چوب خشک گشته زبانش در آن میان ناگاه جـمـع دیگـری از خـیـل ناکـسان با قصد حمله گشته سوی خیمهها روان او غـیرت الله است؛ نباشد در او توان بیـنـد چـنین جـفـای بزرگی ز دشـمنان در شط خون نشست و بر آن قوم بیحیا با صوت مرتضایی خود زد چنین نـدا کای کافـران بزدل؛ اگر نیست دیـنتان آزادگی کـنـیـد و نـجـنگـیـد بـا زنان۱۱ در این مـیان حـریف شما یک تـنه منم هر چـند سـی هـزار بود خـیـل دشـمنم تنها غریب و تشنه و مجروح زخم کین در رزم سـی هـزار نفـر دشـمن لعـین با تیغ و تیر و نیزه و شمشیر و سنگ و چوب کردند حمله بر شه خوبان در آن غروب تنهاتر از همیشه و عطشانتر از کویر بی شک قتیل روز سقیفه است یا غدیر زخم تن مطـهـرش از حـد شده فـزون خاکم به سر که قتلگهش گشته شط خون زخمیّ تیر و نیزه و شمشیر و سنگها هر کس ز ره رسیده زده ضربه از جفا ناگاه عـرش حـق ز جـفا بر زمین فتاد از روی اسب خـون خدا بر زمین فتاد با زین واژگون و سر و یال خون نشان اسبش به سوی خیمه شده با فغان روان تـا آتـشـی دوبـاره به قـلـب حــرم زنـد اهـل خـیـام را خـبـر از حـال شه کـند از خـیمه زینب آمد و در قـتـلـگاه دیـد تیر سه شعـبه قلب امامش ز هم دریـد راهـی نـمـانـده تا که کـنـد یـاری امـام ناچار رو به سوی به عدو با غمی تمام کای ابن سعد این بودت دین؟ کنی نگاه؟ اینگـونه ظالـمانه کـنند قـتـل جـان شاه با سوز دل صدا زده بر خـیل دشمنان نَبْوَد یکی منصف و مسلم به جمعتان؟ اما جـواب زیـنب کـبـری در آن مـیان دادی به تیر و نیزه و شمشیر با سنان۱۲ شـد قـتـلـگـاه؛ مـذبـح آن رحـمـت خـدا خنجـر به دست میرود ابلـیس در منا شد هـول رستخـیز؛ اذ الـشّـمس کوّرت بـایـد شـود جــبـال ز داغ تـو سـیـّـرت دریا پُـر تـلاطم از این داغ و سجّـرت جـان هـای عـالـمـین ز داغ تو زوّجـت زین غـم تـمام عـالم هـستی دریـده شد بـادی سیاه و سـرخ به دنـیا وزیـده شد شد آسمان تیره و تار و بخـون نشست گویی تمام عرش الهی ز هم گسست۱۳ جبریل صیحه میزند از این غم عظیم مـادر ز عرش آمد و شد در مـنا مقـیم زین داغ بس گران کمر مصطفی شکست قـلب ملائک و کـمر مرتضی شکست تنها، غریب، بیکس و عطشان و جان نثار دشمن پی جنایت و او مست وصل یار خورشید دین به روی زمین پاره پاره شد حـتـی دل خـدا، بـخـدا پُــر شـراره شد خاکم به سر چگونه دهم شرح قتل شاه قرآن ورق ورق شده در عـمق قـتلگاه سائل بس است شرح غمش هان خموش باش والشمر جالس ... ز امامت به گوش باش
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ذکر مصائب غروب عاشورا و شام غریبان سیدالشهدا علیهالسلام
تنها به روی خاک مانده، سر نمانده چیزی به غیر از خاک و خاکستر نمانده جسم جوانان بنی هاشم به خاک است لشکـر نمـانـده، سـاقی لـشکـر نمانده بـا احــتـسـاب آتـش خـیـمــه یـقــیـنـاً چـیزی بـرای دفـن از اکـبـر نـمـانده زیبـاتـرین پـروانه در گـودال مـانـده پـروانـهای که در تن او پـر نـمـانـده مـادر کـنار پیـکـرش روضه گـرفـته نـایی برای گـریـهاش دیـگـر نمـانـده تـقـصیر قـلب سـنگ نـیـزهدارهـا شد حـالا کـنـار او اگـر خـواهـر نمـانـده آقا رسـیـد و دیـد از نـزدیک انـگـار انگـشت آقـا نیست، انگـشـتر نمـانده! گـفـتـند با گـریه که آقا جز حـصیری چیزی برای دفـن این بیسـر نمـانده پـیـچـیـد پـیـکـر را مـیـان بــوریــا و فـرمود آقا: چـیزی از پـیکـر نمـانـده با احـتـساب ضـربههـای آخـر شـمـر حتما دگر چیزی از این حنجر نمانده
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ذکر مصائب غروب عاشورا و شهادت سیدالشهدا علیهالسلام
قطعه قطعه شد تمامِ پیکـرت با تیغها مانده رویِ خاک جسمِ اطهرت با تیغها تا که بوسیدم گلویت را به خود گفتم چرا بد بریده شد سرت از پیکرت با تیغها با غضب گویا فرو کردند نیزه در تنت ماندهام با این تنِ غم پرورت با تیغها بـیـنِ گـودالِ بـلا افـتادهای بیسایـبان چارهای اصلأ ندارد خواهرت با تیغها نیزهها را از تنت بیرون کشیده تک به تک نـا نـدارد دستهایِ مـادرت با تـیغها یـادم آمـد از جـفـایِ بـدترِ شـمشـیرها اربـاً اربا شد تـمـامِ اکـبرت با تـیـغها یا که آمد خاطرم از علقمه، جانانِ من از بهـم پـاشـیـدنِ آب آورت با تـیـغها
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ذکر مصائب غروب عاشورا و شهادت سیدالشهدا علیهالسلام
هزار و نهصد و پنجاه زخم روی تنش چقدر نیزه شکـسـته نشـسـته بر بدنش نیاز نیست بگـوئـیم دیگر از غـسـلش نیاز نیست بگـوئـیـم دیگـر از کـفـنش بـسـاط گـریـۀ مـا مـیشـود فـراهـم با خیالِ روضۀ سنگین زیرو رو شدنش به پایِ دشمن دین رفت کفشهای امام به دستِ دشمن دین رفت خاتم یَمنـش غلامِ شمر سرش را به روی نیزه گذاشت رها شدهست ولی روی خاکها بدنش هنوز نغمۀ هَل مِن مُعـین او بر پاست به گوش عاشق دلداده میرسد سخنش
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال حضرت سکینه با سیدالشهدا علیهالسلام در غروب روز عاشورا
نه از لباس کهنهات نه از سرت شناختم تو را به بـوی آشـنـای مـادرت شـناخـتم تو را نه از صدای دلنشین روزهای قبل که از سکوت غصهدار حنجرت شناختم قیام در قـعـود را، رکـوع در سجـود را من از نـماز لحـظههای آخـرت شناخـتم غروب بود و تازه من طلـوع آفـتاب را به روی نـیـزه، از سـر منـوّرت شناختم شکست عهد کوفه این گـناه بیشمار را به زخـمهای بیشمار پیـکـرت شناخـتـم تو را به حس بیبدیل خواهر و برادری به چـشمهای بیقـرار خواهرت شناخـتم اگرچه روی نیـزهای ولی نگـاه کن مرا نگاه کن؛ منم سکینه دخترت... شناخـتم؟
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ذکر مصائب عصر عاشورا و شهادت سیدالشهدا علیهالسلام
این بغض و کینه از طمع سکّه و زر است یا زخمهای کهنه صفین و خیبر است؟ بـاور نـمـیکـنـم کـه نـوشـتـنـد راویـان زینب میان لشکر بیگانه مضطر است ماهش خسوف کرده در آنسوی نخلها ماهی که چشم خورده و در خون شناور است پـاشـیـده دانـه دانـه تـسـبـیـح بر زمـین هر جا نگـاه میکند اعضای اکبر است مانـدم چگونه خـیره به گـودال میشود آن خواهری که دار و ندارش برادر است مردی غـریب مـانـده، بـمـاند ادامـهاش کمتر سخن بگویم از این لحظه بهتر است دستور میرسد که «عـلیکـن بالـفـرار» تنهـا تلاش اهل حرم حفظ معجـر است عطـر گـلاب کرب و بلا را فرا گرفت بیـچـارهایم اگر سُـم اسبان معـطر است خون گریه کرد سنگ، ولی هیچکس ندید چـشم عـقـیـله عرب از ماجرا تر است هـمـواره بـوتـراب بـنـازد به دخـتـرش کوهی که در صلابت خود حیرت آور است کـوتـاه میکـنـم سـخـنـم را که شـأن او از درک کـائنات و خلایق فـراتر است شاعر عجیب نیست که حیران کربلاست با چند واژه در پی توصیف محشر است
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ذکر مصائب قتلگاه و شهادت سیدالشهدا علیهالسلام
سوخت از داغِ تو و غرق حرارت شده بود پیشِ مادر به گلویِ تو جسارت شده بود آسمان تیره شد و سخت زمین لرزه گرفت شمر آن ثانیه که دست به کارَت شده بود عرشِ حق را چه به هم ریخت «بُنیّ قَتلوک« چونکه مکشوفترین متن و عبارت شده بود غرقِ خون! در دل گودال! غریب و تنها خاکِ صحرا نگرانِ تو و یارت شده بود سر و انگشتر و پیراهن و دستار و کفن دست و پا میزدی و لحظۀ غارت شده بود حرمله در پیِ گهـواره لـبِ خـیمه رسید خیمهها سوخت و هنگام شرارت شده بود خیره شد سمتِ سرت زینبِ مضطر! ای وای صحبت از بستنِ دستان و اسارت شده بود
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ذکر مصائب قتلگاه و شهادت سیدالشهدا علیهالسلام
همچـنان دانهٔ اسـپـند که از جـوش افتاد دخترت بیرمق و سوخته، خاموش افتاد بسکه از صبح ز عطر شهدا مست شدی پیکرت تنگ غروب است که مدهوش افتاد ما نـدیـدیـم ولی عـمّـه پـیـاپـی میگـفـت با سرِ زانوی خود، شمر به پهلوش افتاد پشت پاخوردی و از پشت زمین افتادی خواهرت چند قـدم آمد و بیهـوش افتاد جگرت سوخت، دلم سوخت، حرم رفت به باد یادگـاریِ تو در واقـعـه از گـوش افـتاد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ذکر مصائب قتلگاه و شهادت سیدالشهدا علیهالسلام
آن تنـدبـاد تـیـر، بگـو با تنت چه کرد؟ با قـلبِ مثـل آیـنـۀ روشـنـت، چه کرد؟ وقتی که عرش را به تلاطم کشیده است با ما، ببین که روضۀ افتادنت چه کرد میگفت روضهخوان: که تنت غرق تیر بود هر تیر، واژگون که شدی، با تنت چه کرد؟ افـتـادی و سه سـالـه خـبر دارد و خـدا بر خاک، سنگ، با رخِ بیجوشنت چه کرد انداخت این سه شعبه تو را، باغبان! ببین با حلق نازکِ گل در گـلشنت، چه کرد جان داد خواهرت، به خدا! تا که دید، شمر با چکمه، در کشاکشِ جان دادنت چه کرد ای بوسـهگـاه مـادر دریـا، گـلـوی تـو! آن تیغ کُند، با رگ و با گردنت چه کرد از حال رفت و بیرمق افتاد روضهخوان دیگر نگفت از اینکه پس از کشتنت چه کرد یا ایها العزیز! پس انگشترت کجاست؟ آن گله گرگ، با تن و پیراهنت چه کرد؟ لـرزیـد آسـمـان، چـو دویـدنـد اسـبها بر سینه زد رسول، مگر دشمنت چه کرد؟
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ذکر مصائب قتلگاه و شهادت سیدالشهدا علیهالسلام
زمـیـن یک آهِ شـعـلـهور درآورد غـمِ تـو اشـکِ پـیـغـمـبـر درآورد تـنـت را تـیـربـاران کـرد و دیـدم دوبــاره نــیــزهای دیـگــر درآود بـمــیـرد حـرمـلـه کـه بـا تـبـسّـم؛ سه شعبه زد به سمتت! پر درآورد رسید و پیکرت را غرقِ خون دید دلِ مـادر سر از محـشـر درآورد یـکـی آورد بـا خـود نــعـلِ تــازه یکـی پیـراهـن از پیـکـر در آورد نشست و با غضب از دستت ای وای هم انگشت و هم انگـشتر درآورد نـمیدانم چه شد که خـنجـرِ شـمر زد و از حـنجـرِ تو سـر درآورد!
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ذکر مصائب قتلگاه و شهادت سیدالشهدا علیهالسلام
نـگـاهـش جـانـبِ گـودال بـرگـشت پـرسـتـو بـیپـر و بیبـال برگـشت نـــدارد فـــایــده، پــشــتِ بــــرادر هر آنچـه میرود دنـبـال، برگـشـت هـمـه بـا گـریـه از گـودال رفــتـنـد ولی شمرِ لعین، خوشحال برگشت و با یک تیغِ برّان، داشت میرفت و خون میریخت از چنگال، برگشت نــمـیبُــرّد خــدا، بــا دسـتِ قــاتـل سـرِ پـاکـش، زبـانـم لال بـرگـشـت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ذکر مصائب رزم و شهادت سیدالشهدا علیهالسلام ( قتلگاه)
روی جسمَش نیزه وتیر و سِنان افتاده بود زیر خـنجر سرپـنـاه کـاروان افتاده بود شمر، با چَکمه به روی سینهاش میایستاد در کنارش مادری قامت کمان افتاده بود یـادگـار مـادر او را به غـارت بـردهانـد جامۀ شاهی به دست این و آن افتاده بود شمر از گودال بیرون آمد و از بخت بد برق انگـشتر به چشم دشمنان افتاده بود نعلها طوری عمل کردند که از پیکرش گوشۀ گودال قـدری استخوان افتاده بود در نـگـاه تار او اهل حـرم میسوخـتـند قـرعـۀ آتش به نـام کـودکـان افـتاده بود روی نیـزه بـستـن سَر، کار آسانی نبود از قضا این کار، دست کاردان افتاده بود بارش ظلمت بیابان را به خون آغشته کرد بر زمـیـن آیـات ناب آسـمـان افتاده بود دخـترش کنج خـرابه ناگهـان تبخـال زد چون که یاد ضربههای خیزران افتاده بود
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ذکر مصائب رزم و شهادت سیدالشهدا علیهالسلام ( قتلگاه)
به هم زد لشکری را گرچه تنها بود و بییاور ولی داغ دل ایـتام امـانش را بـرید آخر برادر میرسد گودال و خواهر میرود از حال چه میگویم زبانم لال، شاید بشنود مادر جدا افتادهاند اما یکی هـستند، میبیـنی؟ دمی غافل نمیمانند ز احوالات یکدیگر به جان ذرههـای کـائـنات افـتاده آشوبی نمیمیرد چرا شاعر، نمیخکشد چرا جوهر؟ حسین افتاده و دارد خودش جان میدهد کم کم چه اصراری ست اینگونه بتازد بر تنش لشکر؟ پدر انگشترش را در رکوعش داده بود؛ آری پسر در سجده هم انگشت میبخشد هم انگشتر یکی دنبال پیراهن، یکی سوی کلاخودش یکی با دست لرزان آمده در جستجوی سر نه عیبی دارد آن دِشنه، نه جانی دارد این تشنه ولی از مادرش زهرا خجالت میکشد خنجر دوان برگشت سمت خیمهها خواهر سراسیمه که میآیند سوی خیمههایش قوم غارتگر فراری میدهد ایتام را در غربت صحرا مبادا گُر بگیرد چادری، سوزد دل دختر چه با زحمت خودش را میرساند باز تا گودال چه بی صبرانه میآید به بالای سرش خواهر نمیدانم چه شد اما زمین افتاد با صورت نمیدانم چه دید اما نکرد این صحنه را باور که این سو تیر ماند و نیزه ماند و پیکری صدچاک که در آنسو نماند از خیمهها جز خاک و خاکستر ستون آسمانها را تکان داد آه آن محزون که یا جداه در خون نور چشم خویش را بنگر منم زینب، بگو این دم چه سازم بین نامحرم؟ کجا دیدی در این عالم، کسی از من پریشان تر؟ کجا رفت آن محبتها، کجا شد جای آن بوسه؟ که حتی نقطهای سالم نمییابم در این پیکر به خود لرزید عرش آنجا که زینب ناله زد یا رب برای چون تو معبودی چه قربانی از این بهتر؟ کسی که پاسخ هل من معینش را نداد امروز نمیدانم چه پاسخ میدهد فردا به پیغمبر سری اینک شکستند و سری بالای نی بستند زمین غوغا، زمان غوغا، جهان غوغاست سرتاسر زمان از دست رفت و سرخ شد خورشید عاشورا مهـیای سفـر هستم ولی بیقـاسم و اکبر لگد روزی به در خورد و به پیکر میخورد امروز بماند اهل دنیا را جهانی بیدر و پیکـر
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ذکر مصائب رزم و شهادت سیدالشهدا علیهالسلام ( قتلگاه)
شمـشـیر میزنی و سپـاهی برابرت طـوفـان شده به بـرقِ نگـاهِ دلاورت چـندین هزار نامه نوشتـند و عاقـبت نـا مـردمـانِ کوفه نـبـودنـد یـاورت! نـامِ حـسـین وردِ زبـانهـایـشان ولی در قلبِ کورِ خویش، نکردند باورت در ازدحـام نـیـزه و بـاران سنگهـا صد زخم اضافه شد به جراحاتِ پیکرت انگار که گلویِ پُر از لَختِههای خون بدجـور بـسته راهِ نـفـسهایِ آخَـرَت خوردی زمین، به وقتِ هجومِ حرامیان در پیش چشمهای پُر از اشکِ خواهرت زینب، دوباره زینبِ سابق نمیشود! تا اینکه دید، پیکرِ در خون شناورت بیتــابـی رقــیـه امــانـش نـمـیدهـد وقتی که میرود به سَرِ نیزهها، سَرَت
: امتیاز
|