![](images/menu/doubt_but.png)
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه محرم
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه صفر
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه رجب
-
سایت قرآنی تنـــــزیل
-
سایت مقام معظم رهبری
-
سایت آیت الله مکارم شیرازی
-
سایت آیت الله نوری همدانی
-
سایت آیت الله فاضل لنکرانی
-
سایت آیت الله سیستانی
![](images/menu/software_but.png)
![]() مصائب شب عاشورای سیدالشهدا علیهالسلام
دل که عاشق بشود واله و سر گردان است چشم هم در پِیِ این عشق فقط گریان است راه تسکین فراق و غم و محنت اشک است دل که خشکید فقط چارۀ آن باران است حـلـقـۀ روضـۀ اربـاب بُـوَد عـرش خـدا هر چه فیض است در این دایرۀ امکان است شاه و رعیت درِ این خانه همه مُحترمند نوکر این حرم عشق خودش سلطان است کـربلا یک کـلـمه هـست ولی در مـعـنا شـرح آن بـاطن آیـات هـمـه قـرآن است شرح بیتابی زینب شب عاشورا چیست که از این مصرعِ غم بر لب عالم جان است باید امشب به سر و سینه زنان دَم بدهیم امشبی را شه دین در حرمش مهمان است ولی افـسـوس قـرار است بـبـیـنـد زینب صبح فـردا بـدنش زیر سُـمِ اسـبان است بدنش هیچ، چه سازد که ببیند به درخت سـر بُبـریـدۀ یـار است که آویـزان است
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با سیدالشهدا علیهالسلام ( مناجات اول جلسه)
خیرهام از بیرقِ سُرخت نگاهم را نگیر جز خودت چیزی نمیخواهم پناهم را نگیر بـاز بـارَم را بـه دیـوارِ حـرم انـداخـتم جانِ من از شانههایم تکیهگاهم را نگیر آمدم مانـنـد حـر بـرخیز راهم را بگیر میروم مانند جُون اینبار راهم را نگیر اشتبـاهم را گنـاهم را گنـاهم را بـبخش هِق هِقم را گریههایم را سلاحم را نگیر من به این شبها به این روضه به این غم دلخوشم بِرکهای غمگینم از من عکسِ ماهم را نگیر بین هیأت مثل تو یا مثل زهرا میشوم هرچه میخواهی بگیر ای عشق آهم را نگیر تو میانِ ما نـشستی حیف خیسِ گریهام آه ای اشک اندکی راهِ نـگاهم را نگیر
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال حضرت سکینه در شهادت حضرت عباس علیهالسلام
خـدا کـند که دگر خـیمهای بنا نشود بـنا اگر شده بیصاحـبش رها نشود خدا کـند که قـد و قامت یلان غـیور کـنار جـسم برادر ز غـصه تا نشود خدا کند که اگر هر که داغ دید و شکست شـبــیـه آیـنـۀ خُــرد کــربـلا نـشــود عموی ساقی من رفـتـه آب بـردارد دعا کنید که دستش ز تن جـدا نشود سـتـون خـیـمه که افـتـاد عـمّهام آمد به معجرم گرۀ کور زد که وا نشود
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت عباس علیهالسلام
به عزم رزم به پا کرده شور محشر را به یکنگاه به هم ریخـتهست لشکـر را ز هر کناره ببین صفکشیده دشمن و دوست که تا نـظـاره کـند مـرتـضای دیگـر را شنـیـدنیست رجـزهای رزمِ دیـدنیاش از او خوش است شنیدن أنا بن حیدر را مجاهدی که چنین نافذالبصیره شدهست به تـیـغ تـیـز دهـد پـاسـخ سـتـمـگـر را گره به ابروی خود زد، گره به کار عدو امــان نـــداد امــان نــامــۀ مــکــرر را پی شـکـسـتـن تـحـریـم دل به دریـا زد مگر که آب دهـد غـنچـههای پـرپـر را بر آتش است دل اهل خیمه چون اسفند و إن یـکــاد بـخــوانــیـد ایـن دلاور را
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال سیدالشهدا علیهالسلام در شهادت حضرت عباس علیهالسلام
زمین میلرزد از سنگینی باری که من دارم شبیه شانۀ از داغ، سرشاری که من دارم خسوفِ صورتت خورشید را خاموش خواهد کرد بتاب ای ماهِ زخمی در شبِ تاری که من دارم به گوشِ شیرخوارم گفتم: آری زنده میمانی فقط با آب میآید؛ علمداری که من دارم بیا برگرد، جان خواهرم؛ برگرد، جان من! ببین ناموسِ خود را پشتِ اصراری که من دارم نترس از آبروی آب، پیش دخـتران من بترس از دشمنانِ دخترآزاری که من دارم طلب دارند، جانم را؛ ولی بعدش چه؟ میدانی؟! به «جان» راضی نخواهد شد طلبکاری که من دارم بـمـان تا دخـترم ایمن بـماند در کنار تو بمان؛ ثابت بکن کذب است، اخباری که من دارم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت عباس علیهالسلام
چشمهایش جلوۀ روزِ قیامت داشته است تا خدا هم رفته از بس شأن و رفعت داشته است آمده یک روز بعد از روزِ میلادِ حسین ماه بر خورشیدِ خود خیلی ارادت داشته است این قیاسِ چهرهاش با ماه، بیانصافی است ماه هم بر چهرۀ ماهش حِسادت داشته است »حاتمِ طایی» گدایِ خانه زادش بوده است معدنِ جود و سخا از بس سِخاوت داشته است خوش به حالِ «مالکِ اشتر» سعادتمند شد چون که با عبّاس فرزندش رفاقت داشته است ساقی و سرلشکر و سردار و سالارِ سپاه این پسر خیلی به یاسین هم شباهت داشته است میتوان فهمید از جنگاوریهایش که او گاه گاهی با خودِ حیدر رقابت داشته است پهلوانـان و مشـاهـیرِ شـجاعت گفـتهاند: در شجاعت حضرتِ عبّاس شُهرت داشته است صورِ اسرافیل دارد نعرههایش در نَبَرد آن قَدَر که در رجزهایش ابُهّت داشته است میتوان از جایگـاهِ خـیمـهاش فهمید که رویِ ناموسِ حَرَم بدجور غیرت داشته است تشنۀ جنگ است امّا کودکان تـشنه ترند هرکسی یک جور از عبّاس حاجت داشته است در مـیـانِ التـمـاسِ مَـشکها و اشکهـا کودکِ شیرخواره کمتر صبر و طاقت داشته است رفت تا دریا کُند دشتِ پُر از تشویش را دشت هم از دشتِ لبهایش شکایت داشته است دل به دریا زد ولی هرگز به دریا رو نَزَد ساقی از مَشکِ پُر از خالی خجالت داشته است آه؛ حتّی تیرها را هم در آغوشش گرفت سرزمینِ سینهاش از بس که وسعت داشته است دستش افـتاده ولی از پـا نـیـفـتاده هـنوز مَشک را با سینهاش تحتِ حمایت داشته است در هیـاهـویِ هُـجـومِ تـیـرهــا و نیـزهها تیرهایِ حرمله انگار سبقت داشته است دستها را داد امّا دسـت با دشـمن نـداد دشمنیکه دست خطّی از خیانت داشته است رویِ خاک افتاد امّا هیچکس سمتش نرفت آنقَدَر که ماهِ در خون خفته شوکت داشته است کـاملا پیـداسـت از شــرمِ نـگـاهِ واژهها شاه بیتِ کربلا شوقِ شهادت داشته است یا بُنَیَّ این صدایِ کیست سردارِ غریب؟ این غریبِ آشنا با تو چه نسبت داشته است خوش به حالِ چشمهایت در میانِ خون ندید مادری را که نگاهش بویِ غُربت داشته است اشکهایت مـوج مـیزد آبـرویِ آب را اشکهایت مثلِ مروارید قیمت داشته است دشت را لبریـز کرده غنچههای پیکرت دسته گُل را پیشِ هم چیدن مشقّت داشته است قُرصِ ماهت طاقتِ یلدا نشینی را نداشت شاعر این افتادنِ سر هم حکایت داشته است تـا تـمامِ شهـر مجـنـونِ نگـاهِ تــو شـوند سنگ با پیشانیات عقدِ اخُوّت داشته است پیشِ رویت حضرتِ خورشید قامت بسته است پشتِ سر اینبار هفتاد و دو رکعت داشته است زیرِ پایِ خطبههایت کعبه «بیت الله» شد کعبه از شأنِ قدمهایِ تو حُرمت داشته است پنج تن معـصوم دستانِ تو را بوسیدهاند دستبوسی تو هم انگار نوبت داشته است شک ندارم حضرتِ عیسی مُحب قدر توست چونکه حتی ارمنی هم از تو حاجت داشته است خـاکِ پایِ زائرانت «شاه اسماعیل ها« شاه هم در این حَرَم حُکمِ رعییّت داشته است آبِ زمزم تشنۀ بوسـیدنِ سردابِ توست آسمان هم آرزویِ خاکِ تُربت داشته است خوش به حالِ آن گـلیمِ زیرِ پایِ زائرت بیشتر از چشمهایِ من لیاقت داشته است حضرتِ بابالحوائج چند سالی میشود شاعرِ بیذوق هم ذوقِ زیارت داشته است
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت عباس علیهالسلام
در هیأت دل نقش تو چون روز عیان است «زیر علمت امنترین جای جهان است» در کـالـبـد عـاشـق مـا مـهـر ابـالـفـضل ماننـد نفـس لازم و مثـل ضـربـان است ای حضرت معـصوم ستایـشگر فضلت تعـریف سجـایـای تو مـافـوق بیان است تـقـدیر تو مـأنـوس به سجـاده و شمشیر در جان تو روح علوی در جریان است سـوگـنـد به کـعـبه که به هـنـگـام بـلایـا یا رب به ابالفضل فقـط ورد زبان است هر جا که دل آشـوب شـدیم از غـم دنـیا رؤیای دل انگیز حرم راحت جان است
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال سیدالشهدا علیهالسلام در شهادت حضرت عباس علیهالسلام
آماده باش مقـصد ما در سفـر یکیست سرهایمان جداست ولی بال و پر یکیست اینها برای کـشـتن ما صف کـشـیدهاند از هر کجای دشت بپرسی خبر یکیست دار و ندارمان همه در بین خیمههاست آتش که شعلهور بشود خشک وتر یکیست حـتـی به روی اکـبـر من تـیغ میکـشند با اینکه با پیامـبر از هر نظر یکیست تـنها به این گـنـاه که فـرزنـد حـیـدریـم تنها به این دلیل که ما را پدر یکیست آیـا کـسـی نـمـانـده که یـاری کـنـد مـرا این جا میان این همه لشگر اگر یکیست عـبـاس من بـرادر مـن نـور چـشـم من طرز مصاف کردن تو با پدر یکیست تـنهـا رجز بخـوان و بگـو یا عـلی مدد در چشم شیر یک نفر وصد نفر یکیست چـشـم انـتـظـار آمـدنت از شـریـعـهانـد حالا دعای اهـل حـرم بیـشـتر یکیست شمـشـیرها به دور تنت حلـقـه میزنـند چون جمع تیغها همگی ضربدر یکیست بعـد از من و تو زینب اگر نشـنود بدان خونین بدن زیاد ولی خون جگر یکیست از بس حروف پیکـر پاکت مقـطعهست پائـین پـای مرقـد و بالای سر یکیست غـرق سـتـاره است تن من ولی هـنـوز در آسـمان بیکـسی من قـمـر یکیست
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت عباس علیهالسلام
اســتـخـاره زده شـد آیــۀ بـــاران آمــد ناگهان حضرتِ عبّاس به میــدان آمــد رُخصتِ جنگ اگر داشت که غوغا میشد داشت سقّـایِ حَـرَم، عازمِ دریـا میشد داشت با صوتِ جـلی پـورِ ولی میآمد هـمـه دیدند که عبّــاسِ عـلـی مـیآمــد مَشک بر دوش و رجزخوان شده ساقی سرمست پیرهَن چاک و غزلخوان و صُراحی در دست جنگ با حضرتِ سردار جگر میخواهد چشم در چشمِ علـمدار جگر میخواهد اینچـنین بود که بر فکـرِ کمین افـتـادند نعره زد چند تن از ترس زمین افتادند چـهـرۀ مــاه بـر آئـیـنــۀ دریـــا افــتــاد آب زانـو زد و بر زانـویِ سـقّــا افـتـاد دست بر آب زد و آب به دستش بیتاب آب بر آب زد و آب شـد از خجلت آب مَشک پُر کرد ولی تیر و سنان در راهاست بارشِ تـیر ز دامانِ کمان در راه است آنطرف در پسِ هر نخل کمین خواهد بود دستهایی قـلم افـتاده زمین خواهد بود آخر این مَشک از او قوّتِ جان میگیرد حرملــه باز نـشـسـته و نشـان میگیرد تیر بر جـسمِ علمــدار نـشـیـند ایکاش مَشک را پـاره و بیآب نبـیـند ایکاش کاش ایکاش ولی حیف که او پرپر شد عـلقـمـه شـاهدِ شقّ الـقـمری دیگـر شد اشک از گوشۀ چشمانِ گُـلِ یـاس افتاد مادر آغوش گشودهست که عبّاس افتاد دستش افتاده ولی باز علـمدار است او شیرِ زخمی شده در گلّۀ کفتار است او از نـفـس هـای دَمِ آخـرِ او میتـرســند روی نِی رفته ولی از سرِ او میترسند بعد از او غربتِ این قوم رقم خواهد خورد تازیانه به تنِ اهــلِ حَـرَم خواهد خورد بعد از او قافله را زود به غارت بردند وای نامـوسِ خـدا را به اسـارت بردند
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت عباس علیهالسلام
قطره قطره اشک و خون چشم تو را پوشیدهاند پیکـرت را با لباس تـیـرها پـوشـیـدهاند علـقمه با پـارههای پیـکـرت تزئین شده خاک میدان را به خونت تا کجا پوشیدهاند اسبها بی دستیات را چون غنیمت یافتند زخـمهایت را به مـوج رد پا پوشـیدهاند در کنار عـلـقـمه رعناییات تکـثـیر شد نیزهها هر یک لباسی از تو را پوشیدهاند حرملهها بعد تو یک خواب راحت میکنند از غمت خلخال ها رخت عزا پوشیدهاند بعد تو از سـوز سنگـینی دست شـمرها صورت طفلانمان رنگ حنا پوشیدهاند
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال سیدالشهدا علیهالسلام در شهادت حضرت عباس علیهالسلام
تو زمین خوردی و خوردند زمین اهل حرم شانه خالی مکن از بار سفـر، همسفرم آنقدر تیر به تو خورده که پاشیده شدی شده اعـضای تو پاشـیده شـبیه جـگـرم حال من مثل غـریبیست برادر مُـرده مثل فـرق تو شکستهست برادر، کمرم به خـداوند که غـارت زدهام بعد از تو سـرم آمـادۀ ذبـح اسـت، فـتـاده سـپــرم آسـمـان بر سـرم آوار شـده میبـیـنی؟ تکّهتکّه به زمین ریخـتهای، ای قــمرم دوش تو جای رقیهست پُر از تیر شده رحم بر چشم تر او کن و بر چشم ترم با جـوانـان بـنی هـاشـم عـلی را بُـردم دستْتـنهـا تن پـاک تـو چـگـونه بـبـرم سفـت کـردند خـواتـین گـره معجـر را هـمه دلـشوره گرفـتـند ز طـرز خـبرم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت عباس علیهالسلام
عطش نشانه گرفته است آبروی تو را که بر زمین بزند شوکـت سبوی تو را جلالت تو زمین خورد و کودکان هر شب به روی خاک کـشیدند ماه روی تو را فـرات لایـق سـیـراب کـردن تـو نـبـود مگر که تر بکـند نیـزهای گـلوی تو را تو دست از همه شستی، صدا زدی که حسین به عـالـمی نـفـروشـیم تـار موی تو را بگو به دختر خورشید، ضربههای عمود گرفـته از سـر تو سـایـۀ عـموی تو را کنار علقمه یک گوشواره گم شده است حسن به عهده گرفته است جستجوی تو را غــبـار چــادر خـاکـی مـــادر ســادات چـقــدر ســاده بـرآورده آرزوی تـو را نـسـیـمهـای بـهـاری جـلـوتـر از نـیـزه به صحن شاه نجف میبرند بوی تو را
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت عباس علیهالسلام
سلام حـضرت دریـا سـلام یا عـباس سـلام مـا به تـو ای بامـرام یا عـباس نگـاه مـرحـمـتت مـهـر میکـند نازل سـلامِ اُمِّ بـنـیـن بـر تـو یا ابـوفـاضـل به آبروی تو بـسـتهست آبـروی حرم دخیل بستهام امشب به تو عموی حرم به شوق دیدن رقص کـتیبه روی علم دوباره در به در روضههای خانگیام نشسته لـذت عشقـت به جان خلق الله برای عـرض ارادت ارامـنـه در راه بهشت میچـکـد از خـوشـۀ تـبـسم تو تـمـام اهـل زمـیـن تـشـنـۀ تـرحـم تـو مگر نه اینکه ز عیسی، مسیح میسازی به دست خویش ز یحیی، ذبیح میسازی یـکـی یـکـی هـمـۀ انـبـیـا گـرفـتارت نه بـنـدههـای خـدا که خـدا گرفـتارت غـلام دربه در گـوشهگـیر یـعـنی من اسیـر حـلـقه به گوش فـقـیر یعنی من کریم، حضرت رازق، مراد یعنی تو کسی که روزی هرساله داد یعنی تو به دسـتـههای عـزا با امـیـد رو کرده کسی که نزد تو امشب مریض آورده بزرگ قـافـلۀ فـتـح بـاب کـرده تـویی امید هرچه مریض جواب کرده تویی گره گشا گـره از کار نـوکـرت وا کن اشـارهای کـن و درد مـرا مـداوا کـن به یـاد تـعـزیه خـوانی ظهـر تاسـوعا بـه یـاد زمــزمـۀ کـل یــوم عـاشـورا تـمام ثـانـیـهها را به گـریه سر بکـنم مـیـان روضهمـان نـیـت سـفـر بکـنم به پای دل برسم محضر تو رمز حیات دوباره پَر بکـشم تا کـنار شط فـرات به غیر پرچم تو بیرقی که بالا نیست کسی به غیر تو ای نبض آب! سقا نیست عموی خوش قـد و بالای بچه سیدها عــزیـز اُمِّ بـنـیـن مــیــوۀ دل زهـــرا اگر به دوش رفیـعـانهات عـلم بـزنی مـیان کـربـبلا مـحـشـری رقـم بـزنی به حملهای علوی گرد و خاک خواهی کرد تمام حرمـلهها را هلاک خواهی کرد برای اینکه ببـیـنـند حـضرت سردار زره ببـنـد به تـن ذوالـفـقـاررا بـردار به یک انا بن علی باز قصد طوفان کن رجز بخوان همۀ دشت را پریشان کن برای دشمن یاغی کشیده کافی نیست برای منـقـبت تو قـصیده کافی نیست برای مدح تو از این قـبـیل باید گـفت برای رزم تو بحـر طـویل باید گـفت چه لذتیست که زهرا نگاه کرده مرا محـبـتت همـه جا روبه راه کرده مرا شبی که نام تو باشد وسط شب روضهست حرارتم همه زیر سر تب روضهست به اذن صادره از سـوی فاطـمه گویم مـرا بـبـخـش اگـر بـیمـقـدمـه گـویـم شـبـیه ابـر بـهـاری چـقـدر میبـاری به جـای آب دو دست قـلـم شده داری چـقـدر آب نه اربـاب را صدا زدهای به روی خاک غریبانه دست و پا زدهای تـمـام اهـل حـرم از غـم تـو افـتـادنـد پس از تو فاتحۀ گوشواره را خواندند چه شد کنار شریعه چرا زمین خوردی چه شد که آخر سر باوفا زمین خوردی بدون شک پس از این سرفراز خواهی شد مگر نه اینکه برای خدا زمین خوردی شبیه مـادر پهـلـو شـکـسـتهات زهـرا ز روی مرکب خود بیهوا زمین خوردی چقـدر زخم نشـسـته به روی سینۀ تو گمان کنم وسط نیزهها زمین خوردی تمام کـربـبـلا پُـر شده ست از تن تـو عزیز اهل حرم در کجا زمین خوردی
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با حضرت عباس علیهالسلام
با تو نسبت داشتن دارد غـرور دیگری در کنارت عشقها دارند شور دیگری چهارده معصوم یک نورند، اما ماه تو سرزده از شـانههای کوه نـور دیگری یا هـوای مـسـتی تو فـرق دارد با همه یا شرابت هست از جام طهـور دیگری ای خـداوند وفـا! مـوسی بـرای دیـدنت دست وپا باید کند این بار طور دیگری پای دستان تو وقتی درمیان باشد، خـدا مطمئنم میدهـد فـرمانِ صـور دیگری گرچه عالم را گرفتار خودت کردی ولی ارمـنی ها دوسـتت دارند جـور دیگری باوجـود تو برای سـیـنۀ تـنـگ حـسـین احتیاجی نیست به سنگ صبور دیگری
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت عباس علیهالسلام
علیُ مـعالـحـق و حق با عـلیست که ماکـو ولی، بعدش الا علیست محمد علی است و زهرا علیست که کارِ خـدا دستِ مـولا عـلیست عــلـی گــویـم و گـفــتــهام بـارهـا چه کـم بـاشـد اینـگـونـه بـسـیارها عـلـی جـلـوهای کرد و تکـرار شد عــلـی عــازمِ قـلـبِ پـیــکــار شـد عــلـی بـارِ دیـگـر کـه کــرّار شـد عـلـی شـد جـوان و عـلـمـدار شـد ابـالـفـضل یـعـنی کـه مـولا عـلـی صد و سی و سه مـرتـبـه یـاعـلـی بـدان اوسـت تـیــغّ دو دَم مـیزنـد و مـانــنــدِ حـیــدر عَـلــم مـیزنـد هـمـیـن که به مـیـدان قـدم میزنـد چپ و راست را هِـی بهـم میزند به پیـشـانیـش نقـشِ زردِ عـلیست که ایـن دسـتـمـالِ نـبـرد عـلیست اگر ایـنـچـنـیـن عـزمِ مـیـدان کُـنَـد پـیـشـمـان شـوند و پـریـشـان کُـنَـد حرم را پِیِ خود رجز خـوان کُـنَد زَنَـد ضـربـه و یا حـسن جان کُـنَد زَنَـد بـا حـسـیـن و زَنَـد بـا حـسـن کِشد یا حـسـین و کِـشـد یـا حـسـن مــیــانِ حــرم مـرکـبِ کــودکــان بـه مـیـدان ولـی کـوهِ آتــشـفـشـان مـــیـــانِ حــرم خـــادم ایــن و آن به مـیدان ولی مَـردِ تـیـغ و کـمان رقـیـه از این دوش سـر برنداشت که از دوشِ او جـایِ بهـتر نداشت امـیـر است و آوارۀ زیـنـب اسـت کـفـیل است و بیـچارۀ زینب است ولـی او فـقـط چـارۀ زیـنـب اسـت بـگـو که هـمـه کـارۀ زیـنـب است هـمـیـشـه حــرم را بـهــم مـیزنـد کـه دل مـیبــرد تـا قــدم مـیزنـد اگـر خـیـلِ مــژگــانِ گـیــرا نـبـود اگـر بــرقِ چـشـمــانِ آقــا نــبــود و ایـنـقـدر خـوش قـدّ و بـالا نـبود چه میشُـد که اینـقـدر زیـبـا نـبود ببـیـن آخـر از دور چـشـمش زدند خـدایا چه بـدجـور چـشـمـش زدند نشان داد چـشـمـانِ خود را به آب لبِ خشک و سوزانِ خود را به آب و نـوزادِ بـیجـانِ خـود را بـه آب فـرو کـرد دسـتـانِ خـود را به آب پُــر از آب شـد مَـشـکِ آب آورش خـجـالت کـشیـد از دو دستِ تَرَش به سـویِ حرم راه طـفـلان گرفت که از بـارشِ تـیـر بـاران گـرفـت دو بـازویِ او تـیـغِ بُــران گـرفـت ولی مَشک را او به دندان گـرفت نَـفَـس زد به تـاب آمـدم صبـر کن که خـانـم رُبـاب آمـدم صـبـر کـن شـد از تـیــرهـا خــریــدار پـشـت که خَم شد به مَشک و پدیدار پشت شده زیـرِ رگـبـار خـونـبـار پـشت به مـقـتل نـوشـتـند شـد خـار پشت ولی حیف تیری به مَشکش نشست زمین ریخت چون آب قلبش شکست چه شد حرمله روی زانـو نشـست عـمـودی مـیـانِ دو اَبـرو نـشـست نوکِ نـیزهای سمتِ پهـلـو نشـست عمودی به سر خورد و بر او نشست عمو از سرِ زین زمین ریخت ریخت سپاهی سرش از کمین ریخت ریخت سـر و وضـعِ او را بِـهَـم ریخـتـند به نـیـزه عـمـو را بِـهَـم ریـخـتـنـد به تـیـغـی گـلـو را بِـهَـم ریـخـتـنـد کـشـیـدنـد و مـو را بِهَـم ریـخـتـنـد حـرامـی هــمـه پـشـتِ هـم آمـدنـد پـس از او ارازل حـــرم آمـــدنــد پس از او دلِ زارِ خواهر شکست یتیمی زمین خورد و از پَر شکست و سیلی چنان خورد که سر شکست که دنـدان شـیـریِ دخـتـر شکـست یـتـیـمـی عـمـو گـفـت او را زدنـد چه کج رویِ نـیـزه عـمو را زدنـد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت عباس علیهالسلام
مست و موّاج اگر غرق تمناست فرات با شکوه آمدهای، محـو تماشاست فرات چشم در چشم تو انداخت خودش را گم کرد خوب حس کرد که در محضر دریاست فرات داشـت از بدو ورود تو تلاطـم میکـرد با ادب بود به پای تو به پا خاست فرات از تپشهای دلش عشق به صحرا میریخت جار میزد نفـسـش تشنۀ سقاست فرات تو از این آب نخوردی جگر علقمه سوخت خجل از خم شدن قامت مولاست فرات به دلش حسرت بوسـیدن لبهای تو ماند دست رد خوردهترین سائل دنیاست فرات
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت عباس علیهالسلام
به دوشت میکِشی بار امانت را تک و تنها به دامانت پناه آوردهام یا عـروة الوثـقی جهان جامِ میاش را پیش تو میآورد بالا «الا یا ایها السـاقی ادر کـاساً و نـاولها» شگفتا! شرح و توصیف مقامت کار انسان نیست به شأنت هر کسی ایمان نیاورده مسلمان نیست به جرأت مینویسم با خدایت هم نشینی تو علم بر دوشی و دست خدا در آستینی تو بنـازم هـیـبتت را تک یـل اُمُّ البـنـینی تو به حقْ فـرزند بیباک امیرالمومنینی تو یقـین دارم که دنیا در کف اقـبـال من باشد اگر مُهـر تو در پـرونـدۀ اعـمـال من باشد ملائک بوسه میچینند از خاک کف پایت دل از ارباب ما برده ست لبخند دل آرایت به وقت جنگ زینب میشود محو تماشایت جهان پیش تو و تو سر به زیری پیش مولایت بـدون دست، آری دسـتگـیـر عـالـمیـنی تو چه باید گفت در مدحت؟ علمدار حسینی تو شبیه کوهها ثـابت قـدم میایـستی عباس هزاران سال قبل از خلق ما میزیستی عباس گرفتار کسی غیر از حسینت نیستی عباس خودت باید بیایی و بگویی کیستی عباس به درک جایگاهت هیچکس نائل نخواهد شد که دین هیچکس بیعشق تو کامل نخواهد شد دل از اهل زمین و آسمان بردهست گیسویت به میدان میروی و میشود زینب دعاگویت ولی ایکاش غرق خون نمیشد چشم و ابرویت نمیزد هیچکس در علقمه نیزه به پهلویت علی اصغر برای آب بیتاب است یا عباس تمام فکر و ذکرت قحطی آب است یا عباس
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال حضرت ام البنین در مدح حضرت عباس علیهالسلام
اهل عالم، هنر، خصلت عباس من است عشق در سایۀ شخصیت عباس من است منم آن یـار امـیـن حـامی دین، اُمِّ بـنـین هرچه دارم همه از دولت عباس من است همسرم شیر خـدا و پـسـرانم هـمه شیـر شیر مردان وله از صولت عباس من است در شب چاردهم، ماه که پُر نورتر است عکسی از نیم رخ صورت عباس من است هنر آن نیست که لب تشنه بمیری به کویر هنر آن است که در طینت عباس من است تشنه لب داخل دریا شد و عطشان برگشت این همان قطرهای از همت عباس من است غیرت الله عـلی بیبـدل است، اما گفت بدل غـیرت من غـیرت عباس من است نه فقط یثرب و شامات و نه ایران و عراق کرده کاری همه جا صحبت عباس من است هر کسی را نـتـوان بـاب حـوائج گـفـتن به حقیقت قسم این شهرت عباس من است کـوههـا شـد مـتـحـیـر به ثـبـات قـدمـش سروها در عجب از قامت عباس من است جثهاش گر چه ز شمشیر جفا کوچک شد این بزرگیست، که از عزّت عباس من است قدرت آن نیست به یک حمله سپاهی بکشی قدرت لَـم یـزلی قـدرت عباس من است یا علی گفت و امان نامه ز دشمن نگرفت دین فروشی بری از ساحت عباس من است هی نـگـوئـیـد چـرا اُمِّ بـنـیـن پـیـر شـده سبب حالـت من حـالت عـباس من است دستهای پـسـرم گـشـته قـلم در لب آب صفحۀ سینه پر از محنت عباس من است این شـنـیـدم زده فـریـاد، غـریـبـم مـولا غصه قلب حسین غربت عباس من است
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با حضرت عباس علیهالسلام
گـفـتم توسـلی کـنـم امـشـب بـنـام تو ای عبد صالحی که بُوَد حق کلام تو همراه فطرس است همیشه سلام من دارم امـیـدهـا به عـلـیک الـسـلام تو داری نصب ز نور وشجاعت همین بس است بابت عـلـی و اُمّ بـنـین هـست مام تو غـبـطه خـور تـوأند شهـیدان راه حق یعنی که شامخ است به عالم مقام تو جور دگر معـامله با من نموده عشق هـنگـامهای که زنـدگیام شد بـنام تو مست میِ دگر نشوم تا به روز حشر یک لحظه گر زنم لب خود را به جام تو بر تـخـت پـادشـاهیِ عالم نـشـسـتهام از آن زمان که جان و دلم شد غلام تو در لحـظـه لحـظـۀ گـذر زنـدگـانـیام بر من رسیده لطف هـمیشه مـدام تو حـتی ارامـنه به تو هـستـند مـلـتـمس باب الحـوائـجی و کـنـند احـتـرام تو دارد برای خـلـقِ هـمه اهل روزگار آزادگـی و درس مــروّت پــیــام تـو جای دو دست هدیه نمـوده دوبال را آنهم به پاس کوشـش و آن اهتمام تو محشر تمام قـد شده در روز حشر تا با چـشم خود نـظاره کنـد بر قـیام تو تـشنه لـبی تو بر لب دریـا هـنوز هم آبم کـشد خجـالت از حُـسن مـرام تو
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت عباس علیهالسلام
شیر افتاد و هزاران گرگ در دور و برش هر که آمد نیزهای میکاشت روی پیکرش کار دنیا را ببین کارش به مشک افتاده است او که اقیانوس هم زانو زده در محضرش مشک را تا خیمهها هر طور میشد میرساند حرمله نگذاشت با تیری که زد بر ساغرش زینب کبری، همان کوه حیا، مجبور بود بعد سقا بیشتر باشد به فکر رهبرش روضه یعنی از کنار خیمه میبیند حسین در کنار علقمه میپاشد از هم لشکرش غیرت الله است، یعنی میرود بر نیزهها تا که باشد چند روزی سایه بان خواهرش
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با حضرت عباس علیهالسلام
ماه در کـنج شبـستان تو سوسو میکند باد دور پرچـمت یاحـق و یاهو میکند روح با دیگر ملائک هر سحر در صحن تو زیر پای زائرت را آب و جارو میکند آنچه را یک عالم از انجام دادن عاجزند خـادم تـو با اشـارتهـای ابـرو میکند ساعتی پیش از زیارت لال مادرزاد بود این که بین جمعیت دارد هیاهو میکند وزنه سنگین است و مردافکن ولی در معرکه پهـلـوان با نـام تو انگـار جـادو میکند لاجرم ای شـاه بیت بیمـثـال معـرفت! لطف تو این کمترین را هم غزل گو میکند این همه یک ذره از فضل اباالفضل علیست روز محشر تازه دست خویش را رو میکند
: امتیاز
|