- مناسبتها، وقایع و اعمال ماه محرم
- مناسبتها، وقایع و اعمال ماه صفر
- مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الأول
- مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الثانی
- مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الأول
- مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الثانی
- مناسبتها، وقایع و اعمال ماه رجب
- سایت قرآنی تنـــــزیل
- سایت مقام معظم رهبری
- سایت آیت الله مکارم شیرازی
- سایت آیت الله نوری همدانی
- سایت آیت الله فاضل لنکرانی
- سایت آیت الله سیستانی
زبانحال حضرت زینب سلاماللهعلیها در شهادت محمد و عون
تـا غـربتت زبـانـه مـیـانِ حـرم کِشَد آهِ تـو شـعـلـه بر هـمـۀ پـیـکرم کِـشَد آخـر غـمِ غـریـبـی تو میکُـشـد مـرا بارِ غـریـبی تو دو چـشـمِ تـرم کِـشَد تا که شود عیان تو بیکس نماندهای شمشیر بهـرِ یـاری تو لـشگـرم کِشد این دو زنسلِ حیدر و از خونِ جعفرند خـیـلِ سـپـاهِ مِـنّـت تـو دلـبـرم کـشـد وقتی صدا زدند که«ابـناءِ زینـبـیم» دستِ غرور شانه به بال و پرم کشد من فـاطـمه نـژادم و ناموسِ حـیدرم ای وای اگر که کار، به مویِ سرم کشد مثـلِ مـدیـنه کـربـبـلا، زیر ورو کنم دستـم اگر گِـرِه ز نـخِ معـجـرم کشد یک چشمهای زغیرت حق را ببین حسین صوتِ علی حجاب بر این حنجرم کشد بیـرون نیـامدم که مبادا به یک نگاه خجـلت ز اشک دیدۀ من دلـبرم کشد بیکس شدی ولی تو بزرگِ قبیلهای جـانم فـدایِ تو، تو عـزیزِ عـقـیـلهای حالا که مادرِ دوشهید است خواهرت گردیده رو سپـیـد دگر پیـش مادرت رخصت اگر دهی نگذارم در این دیار کم گردد ای عزیز دلم موئی از سرت بـا نـجـمـه یـادِ نـالـۀ لـیـلا کـنـیـم مـا فـرزنـدهایِ ماهـمـه قـربـانِ اکـبرت اذنِ جهـاد گر بدهی ای امیـرِ عـشق طوفان به بپا کنم چو علمدارِ لشگرت با گوشهای زچادرِ خود پاک میکنم هر قطرهای که میچکد از دیدۀ ترت کـمتر نـیَم به جان تو از مـادرِ وهب شمـشـیر میکشم دمِ خـیـمه برابـرت پـروانه زاده ترس ندارد ز سـوخـتن جاری بُود میانِ رگـم خـون مـادرت امروز من به روی تو این غم نیاورم فردا توهم سراغ نگیری ز دخـترت بیکس شدی ولی تو بزرگِ قبیلهای جـانم فـدایِ تو، تو عـزیزِ عـقـیـلهای
: امتیاز
|
زبانحال حضرت زینب سلاماللهعلیها در شهادت محمد و عون
من، دیـده جـز به سـوی بـرادر، نداشتم آئـیــنـه جـر حـسـیـن، بــرابـر نـداشـتـم وقتی صدای غـربت «یاسین» بلـند شد در خاطرم، به جز غمِ «کوثر» نداشتم در خـلـوت خـیال خـودم، اشک ریخـتم امـا بـه هـیـچ رو، مـژهای تـر نـداشـتـم اینقـدر بـیوفـایـی و، اینقـدر بیکـسی در نـیــمروز واقــعــه، بــاور نـداشــتـم دریـای بیکـرانِ شهـادت، که مـوج زد من در صدف، به غیر دو گوهر نداشتم تـا جـامـۀ شهـادتـشـان را، به تن کـنـند چـشـم از جـمـال روشـنـشان بـرنـداشتم ای بـاغـبـان عـاطـفـه! از من قـبول کن غـیـر از دو ارغـوانِ مـعـطّـر نـداشـتـم سهم من، از تمام چمن، شد همین دو گل شـرمـنـدهام کـه هـدیـۀ دیـگـر نـداشـتـم! تا در رکاب عـشـق، نگـفـتـند ترک سر از زانــوی مـشـاهـده، سـر بـرنـداشـتـم در سایهسار خیمه، نشستم پس از وداع تـاب نـــگــاههــای بـــرادر نــداشــتـــم پـرواز تا حـضـور بـرادر، مـحـال بود میسـوخـتـم ز هـجـر، ولی پـر نداشـتم چشم و دلم به باغ گل امروز روشن است شکر خدا «دو لالۀ پرپر» هم از من است
: امتیاز
|
مدح و شهادت محمد و عون بن عبدالله ( فرزند حضرت زینب)
پـای در ره که نهـادیـد افـق تـاری بود شب در اندیـشۀ تثـبـیت سـیـهکاری بود خواب خوش باد شما را که در آن هنگامه خـواب خـونـین شـما آیت بـیـداری بود جایتان سبز که با خون خود امضا کردید پـای آن نامه که منـشور وفـاداری بود قصهای بیش نبود آنچه سرودید از عشق لیک هر یک به زبانی که نه تکراری بود ای شمایان، که خـروشانِ کـفنپوشـانید ای که بر فرق ستم تیغ شما کاری بود در رگ ما، که خـموشان سیهپـوشانـیم کاشکی قطرهای از خون شما جاری بود
: امتیاز
|
زبانحال حضرت زینب سلاماللهعلیها در شهادت محمد و عون
عـاشـق شـدهام دیـدۀ تـر داشـتـه بـاشـم هر لحـظه فقـط از تو خبر داشته باشم عاشق ندهد هدیه به معشوق عجیب است پـروانه شـدم تا که هـنـر داشـتـه باشـم من این دو پسر را بخـدا نـذر تو کردم تـا روز مـبـادا دو سـپـر داشـتـه بـاشـم جــان پــسـر من بـه فــدای پــســر تـو راضی نشو من بیتو پـسر داشته باشم خورشید توئی ماه اباالفـضل پس اینجا بـاید که دو تا شـمع سحـر داشـته باشم من عاشق آنم که در این شور بلا خیز در کـولـۀ خـود بـار سفـر داشـته باشـم داغ دلـم این اسـت بـمـانـند پـس از تـو نگـذار که داغـی به جگـر داشـته باشم تنهـا تو فقـط در نظـرم بـوده و هـستی عـاشـق شـدهام دیـدۀ تـر داشـتـه بـاشـم
: امتیاز
|
زبانحال حضرت زینب سلاماللهعلیها در شهادت محمد و عون
با تو خورشید شدم، بیتو شبِ تار شدم غــمِ تـنهـایی تـو دیــدم و بــیـمـار شـدم سایه رویِ سـرم! زیـنبِ تو آشـفـتـه ست یار کـم داری و از دلهـره سـرشار شدم پیش من بغض خودت را به گلویت نسپار جانِ من حرف بزن! از غم تو زار شدم نـگـرانـم شـدهای! دل نـگــرانـت شـدهام عاشقت هستم و عمریست وفادار شدم گـریه میکردم از اوّل که فـدایت بـشوم دل به من دادی و یک عمر بدهکار شدم مادر از غربتِ امروزِ تو آنقدر گریست که به والله به عـشـقِ تو پـسـردار شـدم نذر تو خون گـلـویِ پـسر من! بپـذیر… سجده کردم که به این رتبه سزاوار شدم!
: امتیاز
|
مدح حضرت زینب سلاماللهعلیها و شهادت محمد و عون
جامـعُالاَسـرارِ خـدا زینب است مـنـبـعُ الانـوارِ خـدا زینب است کـاشـفُ الآیــاتِ کـتـابُ لله و... اعـظـمِ اذکـارِ خـدا زیـنب اسـت مُــنــتــهَ لآمــالِ هـــمـه انــبــیــا کـعـبـۀ اَبـرارِ خـدا زیـنب اسـت مـعـنـیِ نـورُالـثَـقَـلـیـن اسـت او هـسـت اگـر بـارِ دگـر فـاطـمــه بـارِ دگـر هـسـت اگـر فــاطـمـه اوست که خاتـونِ دو عـالم شود چـادرِ او از جـبـروت آمدهاست مقـنعهاش از مـلکـوت آمدهاست شیـرتـرین حـیدرِ بعد از حـسین ای همه وصفِ تو صفاتِ عـلی ای کـلـمـاتـت کــلـمـاتِ عـــلــی در هـمـه اوقـات سـلامُ عـلـیـک قامتِ تو قـامتِ غـم را شکـست دختِ علی را نتوان دست بست خواست که غم دستِ تو بندَد ولی بـا دو پـسـر آمـده یـا ذوالـفـقـار یـا که عـلـی آمـده بـا ذوالـفـقـار بـیـرقِ تو بـیـرقِ زهـرایی است بـا کَـمـری خُـرد غـمـم را ببـین دار و نــدارِ حــرمـم را بـبــیـن هـیـچ نـگـفـتـی و بـه سـر آمـدم آه جوانمُرده سه جان با من است شکرِ خدا این دو جوان با من است آمــده هــنــگــامِ جــدایــیشــان داغِ جـوان دیدهای ای مو سـپـید آمـدهام تـا کـه شــوم رو سـپــیـد عـون و محـمـد به فـدای سـرت آب اگر نیست دو دریا که هست نیست کسی زینبِ کبری که هست اِذن گـرفـتـند و به مـیـدان زدنـد مــوقــعِ رزمِ دو بــرادر رسـیـد نـیـزه ولـیـکـن دو بـرابـر رسید لشکر دشمن چقـدر نـیزه داشت تـاکه خـجـالـت نکـشـد آه، شـاه مادرشان مانده در این خـیمهگاه مادری از بیپسری سوخت سوخت
: امتیاز
|
مدح و شهادت زهیر بن قین علیهالسلام
سـلام مـا به زهـیـر و دلاورىهـایـش! که بود شاهـد عـشق حسین و مولایش هر آنچه خواست که سر پیچد از کمند حسین نشد که داشـت به دل، جـذبـۀ تـولّایـش گـذشت از ره عـثـمانى و حـسـینى شد چنان که از دل و جان سر سپرد در پایش کـسى که در ره قـرآن و یـارى اسـلام هــزار بـار شـهــادت بُـدى تــمـنّـایـش شهادتش به جـبین، داغ سرفـرازى زد چو دید آن همه ایثار و فضل و تقوایش سعـادت ابد از فـیض جاننـثارى یافت که قطـره بود ولى عـشق کرد دریایش گـرفت اوج به افـلاک با دعـاى حسین که ریخت خون شریفش به کربلاى حسین
: امتیاز
|
زبانحال سعید بن عبدالله حنفی با سیدالشهدا علیهالسلام
پیکرم چشم انتظار تیزی شمشیرهاست در رکابت جان سپردن افتخار شیرهاست بر زبان عشق بوده در شب قدر این سخن: پیش چشم یار مردن بهترین تقدیرهاست پیش از این تیر نگاهت بُرده جان را از تنم پس چه خوش از اینکه حالا سجدهگاه تیرهاست من سپـر بودم برای لحـظۀ مـعـراج تو این نماز آخر من در خور تکبیرهاست پیکر خونین؛ تبسم؛ دامن تو؛ اشک من چشم دنیا تا ابد مبهوت این تصویرهاست
: امتیاز
|
زبانحال عابس ابن ابی شبیب با سیدالشهدا علیهالسلام
بـگـو فــرود بـیـایـنـد تــیـغهـا بـه تـنـم که من رها شده از بـند بـند خویـشـتـنم از ابتدای جهان قصد من همین بودهست که در هوای تو همواره بال و پر بزنم به غیر عشق تو فکری نبوده در ذهنم به غـیر نـام تو حـرفی نبوده در سخنم بـرای ایـنـکـه سـبـکـبـال تر شـوم بـاید جـدا شـود ز تن مـن حـجـاب پـیـرهـنم تو مقتدای منی پس مرا هراسی نیست که گرد و خاک همین دشت میشود کفنم
: امتیاز
|
مدح و شهادت حُر بن یزید ریاحی
غرقۀ شک! غرق باور شو که چندان دیر نیست در شط باور شناور شو، که چندان دیر نیست این کـدورتها زلال روشنت را بردهاند بعد از این آئینهمنظر شو که چندان دیر نیست میوزد آمین هنوز از خیمههای بیکسی زیر باران دعا تر شو که چندان دیر نیست فرصتی تا هست باقی، در فضای خیمهها بال خود وا کن، کبوتر شو که چندان دیر نیست آخرین «لبّیک» را باید در این میدان سرود شعرِ خون را بیت آخر شو که چندان دیر نیست برگریزان است و پاییزان، در این فصل عطش مثل نخلی سایهپرور شو که چندان دیر نیست مرد میدان خطر را از خطر کردن چه باک؟ دل به دریا زن، دلاور شو که چندان دیر نیست جان خود را میدهی و جان عالم میشوی با همه هستی برابر شو که چندان دیر نیست میتوان غـرّید مثل رعـد و تـندر آفـرید نعـرۀ اللهاکـبر شو که چـندان دیر نیست میزنـد لبخـنـد بر رویت امـام عاشـقـان کای دلاور! حرِّ دیگر شو که چندان دیر نیست
: امتیاز
|
مدح و شهادت حُر بن یزید ریاحی
فرمـانده بودی آمـدی سربـاز دین باشی دُر باشی و حُر باشی و مردآفرین باشی از حضرت زهرا شفاعت را طلب داری باید بگـویم هر چه داری از ادب داری چون در حقیقت حضرت زهرا نگاهت کرد با یک نظـر فـرمـاندۀ کـل سپـاهت کرد مـعـنی حُـر کـربـلا ایـنـطـور شـد سـاده هرکس که زهرا شد خریدارش، شد آزاده نعـلـین را در کـربـلا انداخـتی بر دوش یعـنی به فـرمانت شدم آقا سـراپا گـوش سربـاز اربـابی و حـکـم آمـد از آن بالا فـرمــانـدهـی لـشـکــر صـدیـقــۀ کـبــرا تو در حقیقت چون که بر ارباب پیوستی روز نخستین راه را روی خودت بستی روز نخستین صحبت ارباب پاکت کرد روز دهم تاثـیر کرد و سیـنهچاکت کرد پیـوسـتـنت تاریخ را یکـدفـعه برگرداند بیش ازهمه این بازگشتن شمر را سوزاند یک بار با برگشتـنت یک بار با جنگت یعنی دودفعه شمر افتادهست در چنگـت فـرمـانـدۀ مـحـض سـپـاه تـوبـه کـارانی ازاین جهـت درد مرا هم خوب مـیدانی یک آیت از مجـموع اعجاز حسـینی تو چون اولـین سـردارِ سـرباز حـسینی تو در کربلا ازاین جهت مثل عـلی هـستی که بر سـر خود دستـمال زرد را بسـتی آن دستـمالی که حسین از مـادرش دارد حُر مثل سربندی همان را بر سرش دارد پـیـداست بر انگـشـتر کـرب و بلا دُرّی زهرا خریدار تو شد از این جهت حُرّی یعنی گـریز روضۀ حُـر میشود کـوچه یعنی از آن نامـردها پُـر میشود کوچه
: امتیاز
|
مدح و شهادت حضرت رقیه سلاماللهعلیها
اصلا رقـیه جـنـس غمش فرق میکند حـتی کـتـیـبـه و عـلـمـش فـرق میکند دردانهای که روی ضریحش عروسک است با اهـل بیت هم حـرمـش فـرق میکند در بارگـاه او که زند طعـنه بر بهشت دربـان و خـادم و خـدمش فرق میکند دریای اهل بیت پر از دُرّ و گوهر است امـا حـسـیـن دُرِّ یـمـش فـرق مـیکـنـد بـاب الحـوائجـیست که اندر مـقـام او فـرمـودهانـد او کـرمـش فـرق میکـنـد غمخانهای که گشته به پا در عزای او بـانی مـجـد و محـتـرمش فـرق میکند هرگز عجیب نیست که حیران شود مسیح بـیـند که با مـسـیح دمـش فـرق میکند با فـاطـمه مقـایـسه شد بـین روضـهها اما سه سـالـه قـد خـمـش فـرق میکـند زهراست کـوه صبـر ولیکن رقـیهاش کم طاقت است، سن کمش فرق میکند دقت بکن به گونۀ خود وقت روضهاش حس میکنی که اشک نمش فرق میکند شد پاره گوش او و عـدو گفت حرمله این گـوشواره هر گرمش فرق میکند روی سه ساله، دست عدو، آه بگذریم اصلا رقـیه جنس غـمش فـرق میکند
: امتیاز
|
زبانحال حضرت رقیه سلاماللهعلیها با سر مطهر پدر
فارغ از خود کی کند ساز پریـشانی مرا بس بود جمعـیتم کز خویش میدانی مرا در بساط وصل، چشم و لب ندارند اختلاف گـر بـگـریـانی دلـم را یا بـخـنـدانی مـرا خیزران از حرمتم برخاست اما بد نشست کاش ای بابا نـمیبـردی به مهـمانی مرا چند شب بیبوسه خوابیدم دهانم تلـخ شد نیستی دخـتر مـرنج از من نمیدانی مرا دخـتــران شـام مـیگـردنـد هـمـراه پــدر کاش میشد تا تو هم با خود بگردانی مرا دخترت نازکتر از گل هیچ گه نشنیده بود گوش من چون چشم شد اسباب حیرانی مرا تخت و بختی داشتم از سلطنت در ملک خویش کاش میشد باز بر زانـوت بنـشانی مرا انتظاری مانـده روی گـونهای پـژمردهام میتوان برداشت با بوسی به آسانی مرا شبنم صبحم، خیالم، خاطـرم، شوقم، دلم ارتباطی نیست هرگز با گرانجانی مرا چشم تو هستم، ز غیر من بیا بگـذر پدر چـشمپـوشی کن کـفـن باید بپـوشانی مرا
: امتیاز
|
مدح و شهادت حضرت رقیه سلاماللهعلیها
دنیا برای درک مقـامش محـقـر است او بـارگـاه جـلـوه آیـات کــوثـر اسـت مـریـمتـرین کـنـیز خـدا در خـرابـهها گریان ذبح تشنۀ خود مثل هاجر است ممسوس ذات حضرت پروردگار شد مستغـرق صفات جمالی این سر است با مـد آه او هـمــه مـعــراج مـیرونـد سیر و سلوک فاطمهها، اشک محور است سیلی که خورد نرگس چشمش شهید شد اما هنوز چـشم ترش نـاز پـرور است چشم و چراغ قافـله گم شد میان دشت شرح مصیـبتـش چقدر زجرآور است عمه بنفشههای تنش را شمرد و گفت با لالـههـای پیـکـر بـابـا بـرابـر است بابا که گوشوارۀ عـرشی فاطمه است گریان گـوشـوارۀ خـونین دخـتر است بـانی قـتـل حـوریـه، بــازار شـام شـد بانی قـتل حوریه، چوب ستمگر است حـتـی برای دفـن تـنـش بـوریـا نـبـود تـشیـیع پیکـرش ز پدر بیریا تر است
: امتیاز
|
زبانحال حضرت رقیه سلاماللهعلیها با سر مطهر پدر
بابا پناهـگـاه جـهـان گـسـترت کجاست تـنهـا به شـام آمدهای لشکـرت کجاست مـشـتاق دسـتـبـوسـی بـاب الـحـوائـجـم عـبـاس، آن بـرادر نـام آورت کجاست دیـدم بـه کـربـلا بـدنت پـاره پـاره بـود نالان ز پا فتادم و گـفـتم سرت کجاست امشب ولی به عکس شده صحنه وصال بینم سرت میان طبق، پیکرت کجاست ای قـائـم الـصلـوة بـبـین صبـح میدمـد وقت اذان رسیده علی اکـبرت کجاست مشکن دل رباب که او دل شکسته است بشکن سکوت را و بگو اصغرت کجاست روی کـبـود شاهد مـظـلـومی من است ای کان عـدل محکـمه داورت کجاست از در مران «کلامی» هجران کشیده را ما را پـناهگـاه بغـیـر از درت کجاست
: امتیاز
|
زبانحال حضرت رقیه سلاماللهعلیها با سر مطهر پدر
آمدم ویران کنم این کاخها را بر سرش شام را میکوبم این شامِ بلا را بر سرش من به زیرِ پای زینب میکـشانم شام را مثل این خـاکِ خـرابه میتکـانم شام را شعله دیدم لیک از عشق تو تب کردم خودم مردمان نانـجـیـبش را ادب کردم خودم سِـیـرِ معـراجـی جـمالی را جلالی آمدم تا در آغـوشت کشم با دست خـالی آمدم رأس نی دیدم سرت را زخمِ رویم خشک شد مثل خشکیِ گـلویِ تو گـلویم خشک شد چند شب بیبوسه خوابیدم دهانم تلخ شد زجر زد روی لـبم شیرین زبانم تلخ شد عـمـهام میگـفـت با او راه میآیـد نـزن نالـهاش خامـوش شد کـوتاه میآید نـزن بچه است از داد میترسد نزن اما زدند دختر از فـریاد میتـرسد نـزن اما زدند فرش راهت میشود این موی درهَم ریخته بوسه میگیرم زِ تو ای روی درهَم ریخته عمه جان حس میکنم مژگان بابا کم شده خیـزران ای داد یک دندان بابا کـم شده
: امتیاز
|
مدح و شهادت حضرت رقیه سلاماللهعلیها
مِنَّت ویرانهاش را خِیلِ مُژگان میکِشند گنجها را غالباً شاهان به ویران میکِشند زحـمتِ زائرِ نـوازیهایِ او را از قدیم جبرئیل و آدم و نوح و سلیمان میکِشند او شبیهِ زینب و فرمان پذیرش عالم است بارِ او را آسـمـانیها به قـرآن میکِـشند در خـرابه ماند اما کاخ را ویـرانه کرد اَمرِ او را آفتاب و باد و طوفان میکِشند گریه را از فاطمه آموخت تا زهرا شود از دو چشمانش خجالت اَبر و باران میکِشند آنکه دختر دارد این را زودتر حس میکند دخـتران نازِ پدر را با پدرجان میکِشند پایِ او عـادت ندارد بر زمین باشد اگر عمهها جایِ عمو او را به دامان میکِشند موقعِ خوابش فرشتههای غـمگینی فقـط بالِشان را رویِ تاول های سوزان میکِشند عمههایش نیمهشب وقتی که خوابش میبَرد یک به یک از پایِ او خارِ مغیلان میکِشند دیگر از بازی بدش میآید از وقتی که دید چادرش را هر طرف با دستِ طفلان میکِشند با طنابی که به دستش داشت مشکل میرود با طنابی که به گردن داشت آسان میکِشند سنگ بود و چنگ بود و شعله اما هیچ یک طفـل را دنبـالِ بابا نـیـزهداران میکِشند گفت دیگر عمه دندان های شیریام نماند وای با سیلی چرا در شام دندان میکِشند
: امتیاز
|
زبانحال حضرت رقیه سلاماللهعلیها با سر مطهر پدر
آسمان ابری شد آخر پا به پای صورتم آفـتابی نیست بعـد از تو هـوای صورتم شد سپید از داغ و برعکس مصیبت دیدهها رخت نو پوشیده مویم در عزای صورتم از دو چشم خود فرات و دجله آخر ساختم تا کمی لب تر کنی در کربلای صورتم بسکه دنبال سرت افـتان و خـیزان آمدم مانده روی خاک صحرا رد پای صورتم با عمو حرفی نزن از بسکه سیلی خوردهام مانده روی دست های زجر جای صورتم مردم از دلتنگی ات بابا مرا محکم ببوس بوسه با اینکه ضرر دارد برای صورتم صورت زخمی اگرکه باب میل بوسه نیست گیسوانم را نوازش کن به جای صورتم آه بگـذارم پـدر این بار با این وضعـیت دست هایی که نداری را کجای صورتم
: امتیاز
|
مدح و شهادت حضرت رقیه سلاماللهعلیها
ماهِ بعد از چارده یک روزهاش هم کامل است گاه طفلی در زمان کودکی اش عاقل است میرسد وقتی که تا ترقوه جان، بین عرب گـفـتن یک یا رقیه راه حل مشکل است در عرب با اینکه نامت شد رقیه، آخرش پیش بابایت نشان دادی که جان ناقابل است گاه میمیرد کسی در لفظ از دوری یار گاه مانند تو هم میگوید و هم عامل است ذکر تو زیر زبانم هست و تربت در کَفم آب وقتی هست در واقع تیمم باطل است هم که بابا را به یک لبخند جان تازهای هم برایش بوسۀ از راه دورت قاتل است تا بگیرد بوسه خم شد نیزه سوی گونهات قبله از آن روز نزد اهل معنا مایل است شد دخـیل دامنت دستم که کـشتی نجات هرکجایی که توقف کرد آن جا ساحل است گوش پـاره جای خود، اما دلیل گـریهام از شـنـیدن های الفاظی شبیه سائل است
: امتیاز
|
مدح و شهادت حضرت رقیه سلاماللهعلیها
یقیناً دارد از مولا و از زهرا نشان این طفل که میآید به دست بسته و قد کمان این طفل اگر مادربزرگش را چهل تن میزدند آن روز چهل منزل کتک خوردهست از یک کاروان این طفل محک خوردهست با هرسنگ بین راه صبر او که پس دادهست مثل عمۀ خود امتحان این طفل نبین سر میگذارد روی خاک سرد ویرانه که جایش بوده در آغوش بابا یک زمان این طفل نمیدانم چه رخ داده ست بین راه که حالا قدش طعنه زده بر قامت پیرزنان این طفل نبین حالا به این لکنت زبانش شهر میخندد که بوده روزگاری دختری شیرین زبان این طفل دو پای خالی از خلخال دارد، در عوض حالا دلی پُر دارد از دست سنان و ساربان این طفل
: امتیاز
|
زبانحال حضرت رقیه سلاماللهعلیها با سر مطهر پدر
دسـتی به چـشم های ترم خـورد بیهوا سر نیزهای به بال و پرم خورد بیهوا از جانب یـهـود بـبـین پـارههای سـنگ از چـند زاویـه به سـرم خـورد بیهـوا بابا هنوز خون تو بر نعـل اسب هاست این مُهـر سرخ بر کـمرم خورد بیهوا پهلـوی من شکـسته شد و عمه پـیر شد بسکه لـگـد به اهل حـرم خـورد بیهوا وقتی که خیزران به لب خشک تو نشست انـگـار تـیـر بر جـگـرم خـورد بیهـوا عمه گرفته چشم مرا، فکر کرده است! بابا به تـشت زر نـظـرم خـورد بیهوا قصد زدن نداشت، فقط ناز کرده است! مردی که چکمهاش به سرم خورد بیهوا
: امتیاز
|