![](images/menu/doubt_but.png)
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه محرم
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه صفر
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه رجب
-
سایت قرآنی تنـــــزیل
-
سایت مقام معظم رهبری
-
سایت آیت الله مکارم شیرازی
-
سایت آیت الله نوری همدانی
-
سایت آیت الله فاضل لنکرانی
-
سایت آیت الله سیستانی
![](images/menu/software_but.png)
![]() مدح و مناجات با امام هادی علیهالسلام
باز هم سجده به پای سنگها و چوبها باراله ها پـس کجـا رفـتـنـد آدم خـوبها إهدِنـا را قوم أنـعـمـتَ عـلـیهـم گـفـتهاند منکر هادی وَلا الضّالینتر از مغضوبها ای مـیــان دفـتــر آشــفـتـۀ تــاریـخ گــم سالها در جستجویت ابن شهرآشوبها یک مرید آستانبوس تو شاه عبدالعظیم عاشـقـان دیگـرت ایّـوبهـا یـعـقـوبها باز هم بزم شراب است و تعارف میکنند سوی دریای طهارت جامی از مشروبها وای بر ما که امام خویش را نشناختیم ورنه این آبی است در دستان هاونکوبها بعد از این صحن تو و مژگان چشمان ترم خاک کفش زائران عشق است و این جاروبها
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت امام هادی علیهالسلام
آمده تا سخـن از چشم خود آغـاز کند دهـمـین پنجـره را سمت خدا باز کند تا که یک پرده، خدا را به من ابراز کند جـگـر شـیـر بیـاریـد که اعـجـاز کـند دهـمـین مرتـبـه امـروز، قـیـامت آمد عــلـی آخـــر دنــیــای امــامـت آمــد رد پـایش هـمه جا قـبـلهنـما میسـازد خطی از جامعهاش جامعه را میسازد خادم خانهاش از خاک، طلا میسازد کرمش نیـز به شدت به گـدا میسازد بیسبب نیست اگر عادتش احسان شده است نـوۀ ارشـد آقـای خـراسـان شده است گوشۀ صحن عجب حال و هوایی دارم بـر سـرم سـایـۀ ایـوان طـلایـی دارم از سـر سـفـرۀ او نـان و نـوایی دارم سـامـرائـیـم و عـادت به گـدایـی دارم سامرا، کـرب و بلایی به نظر میآید این دو شش گوشه به دنیا چقدر میآید
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با امام هادی علیهالسلام
دهـمـیـن چـشـمۀ جـوشـنـدۀ این آبـادی آیـۀ نــورٌ عـلـی نــور، حـدیـث شـادی چارمین نام علی، صبر و وقار علوی خلق و خوی رضوی، معرفت سجادی هرکه گمراه شد از عشق، «فلا هادی له» هرکه دنبال شما بود، « و انت الهادی» کیشـود مـژدۀ قـد قـامت فـرزند تو را جـبـرئـیـل آرد و آیـد بـه مـبـارکـبـادی ای که بـاران به اشارات شما میبـارد تشنه لب چشم به راهند هزاران وادی
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با امام هادی علیهالسلام
ای دهـم حـجّـت خدای ودود هـادی مـلکِ خـالـق مـعـبـود آفــریـنـش یــم عــنــایـت تـو هــادیـان بـنــدۀ هــدایـت تـو حـلـمها لالـهای ز گـلـشن تو علمها خوشهای ز خرمن تو منجـلی در تو نـور کل علوم هـمۀ حُـسـن چارده معـصوم چشم دشمن به لطف و رحمت تو مـتـوکّـل حـقــیـر عــزّت تـو ابرِ بـارنده فـیضی از جامت شیـرِ درّنـده در قـفـس رامت جامعه سطری از عبارت تو انــبــیـا عـاشـق زیــارت تـو در خـراسان، مدیـنه، سامـرّا نجف و کاظمین و کرب و بلا زائـرین هرکجا که مهـمـانند جـامـعه با دم تو میخـوانـنـد ای تو ابـن الـرّضـای دوّم ما در امـامـان عـلـیّ چـارم مـا بـه مـزار مـطـهّـر تـو سـلام به عروس و به خواهر تو سلام زده بر سـر هـوای سامـرهام خـاک پــای گـدای سـامـرهام ســامـره آفـتـاب ســیـنـۀ مـن کـربـلای مـن و مـدیـنـۀ مـن سامره شهر نور، شهر شرف سامره باغی از بهشت نجف سامره در زمـین بـهـشت اله آسـمان دو آفـتـاب و دو مـاه تو عـلـیّ عـلـیّ و فـاطـمهای تـو چـراغ هــدایـت هـمـهای به دعـای تو سنـگ گـل آرد بـه ولای تـو ابــر مـیبــارد ذکر حق چیست؟ ذکر خیر شما کیست میزان حق به غیر شما؟ بـی دمـت آدمـی نـمـیمــانـد بـه خـدا عـالـمـی نـمـیمـانـد طایر وحی از تو دانه گرفت در ریاض تو آشـیـانه گرفت یــم جــود و فــتــوّتـیـد شـمـا اهـل بـیـت نــبــوّتـیــد شــمـا چشم دل بیچراغتان کور است شاهد من «کلامُکم نور» است
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت امام هادی علیهالسلام
سپاس و حمد خدا را که ناز و نعمت داد به نسلهای بشر ذات پاکِ فـطرت داد زبان برای تـشکـر، دهـان برای بـیان نفس برای حـیات و بدن به قـدرت داد به عالَم از درِ توحید لطفِ بیحـد کرد به آدم از رهِ تکـریم، حکـمِ طاعت داد هــدایـتِ هــمــه بـا آیــههـای قــرآنـش به خـالـصـانِ درش هـدیـۀ نـبــوّت داد ز حُـبِّ آل مـحــمـد مـحـبّـتـش جـاری بـه شیـعـیـان عـلـی نـعـمـت ولایت داد کمالِ عصمت خود را به فاطمه بخشید تمام هستی خود را به آل عـصمت داد به افـتخـار نـبی و علی به معـصومین و نـسـل کـوثـریِ فـاطـمـه امـامـت داد پس از حسین و حسن تا عـلیٍّ الهـادی عـلیِ چـارمِ خود را به آل عـتـرت داد سخن ز حضرت ابنُ الجـواد میگـویم همانکه حضرت حق، بیرقش ز نصرت داد ز لطف خاصِ خداوندیاَش در این دوران به دست هـادیِ دین پـرچـم هـدایت داد پس از جـواد به ابنُ الـرضای دوم نیز هزار ویک سخنِ نغز و بحرِ حکمت داد ولادتـش شـده بـابُ الـغــدیــر ایـن آقـا چقدر حضرت هادی به شیعه عزّت داد ز هـشت سالگیاَش شد امامـتَـش آغاز قـیام او به هـمه عـاشـقـان کـرامت داد قـیام کرب و بلا را دوبـاره احـیـا کرد بهـای تازهای از شـوقِ بر زیـارت داد زیارتی ز غـدیـریه، جامـعه، مـبـسوط ز نَـصِّ خـویش به دست تمام امت داد مــبـارزات فــراوانِ او هـمـه تـعــلـیـم به شیعه با عملِ خیر، درس غیرت داد چو از مدیـنه به تبـعـیـدِ سـامـرا بُردند به شیعیان، همه طرحی دراز مدت داد شیوعِ نهضتِ نامه نگاریاَش زیباست قـیامِ نرم، به یاران عجـیب وحدت داد مـنافـقـان به غـیـابش سعـایـتَـش کردند هـزیـنههای زیادی از این سعـایت داد حـرامیان حـرمش را محـاصره کردند ولی خدا به ولیاَش دوباره شوکت داد هـزار نـقـشـه عـلـیـهِ امـام مـا چـیـدنـد ولی مـقـاومتِ او به مـا بـصـیـرت داد دگر ز دشمنیِ دشـمنان هَـراسی نیست زمامداریِ هـادی به شیعه شوکـت داد هـنـوز هـم حـرم او دفـاع مـیخـواهـد مـدافـعِ حـرمـش درس اسـتـقـامـت داد دلِ امــام زمـــان را بـه دسـت آوردنـد به پیر و مرشد ما، حضرتش بشارت داد به رغمِ خصم، که آینده را برَد در بیم امـــام مــژدۀ آیــنـــده را بـه امــت داد فریب و فتنه و تحریم و خدعه و تهدید به لطفِ حق به شما ابتکار و همّت داد لباسِ جنگ به هر رنگ در بیاید، باز لباسِ رزم به تن کن که جنگ عزّت داد اسیـرِ سامـرۀ او همـیشه در رزم است به آن امـیـد که شـاید بـما شـهـادت داد غریبِ سامـره بود و عزیز زهـرا بود هـزار راه نـشان در مـیـان غـربت داد اهـانـتـی که به بـزم شـراب بـر او شد پـیـام تـازه بـمـا در دلِ مـصـیـبـت داد ز شعر خواندنِ خود، کاخ ظلم را لرزاند شبـیهِ خـطبۀ زینب، به خـصم ذلّت داد گـریزِ روضۀ ما مجـلس شـرابِ یـزید چگونه بود که دشمن به خویش جرأت داد شکستنِ لب و دندان به جای خود، اما به دخـترِ شهِ خـوبان چگونه تهمت داد ز بوسهای که رباب از سرِ بریده گرفت بـرای گـریه به آل حـسـیـن مهـلـت داد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با امام هادی علیهالسلام
ای آنکه هـسـتیام شـدهای از قـدیمها ای عاشقِ تو حـضرتِ عـبدالعـظیمها تـاریـکـیِ جـهـانِ مـرا نـورِ مُـطـلـقی ای جان فـدایِ رویِ تو یا ایهـا النـقی در گوشه گـوشۀ همه عـالَـم نوشتهاند بنگَر که در متونِ کُهـن هم نوشتهاند : ازبس که سبکِ بَخشش و لطفَش جوادی است گاهی تـوکلِ مُـتـوکِـل به هـادی است بیشک همیشه بخششِ تو عاری از چِراست ثروت همیشه نزدِ گدایانِ سامـراست ای خاکِ پـات سُـرمۀ چـشـمِ امـیـرها سَـر مینـهـنـد پـای قـدومِ تو شـیـرها بعد از تو بس که دل به تو حسِ نیاز کرد صوفی نهاد دام و سَـرِ حُـقّه باز کرد یک عده با تو گرچه کمی هم قبیلهاند در پُشتِ دین و اسمِ شما غرقِ حیلهاند بـیـزارم از تـمـامیِ اربـابهای شهر دلخـسـتهام ز جعـفـرِ کـذابهای شهر با سیبِ سرخِ حیله همه ناتـوان شدیم ننگـا به ما که آدمکِ این و آن شـدیم از بس که خیری از همه عالم ندیده است این جامعه به جامعه خواندن رسیده است آقـا؛ پـدر بـزرگِ گُـلِ آخـریـن تـویی یعنی برای خـواندنِ او بهـترین تویی تا از قـفـس تمامِ جـهـان را رهـا کنی باید خودت برای ظهورش دعـا کنی با یک دعای خود غم ما را مَحار کن با یک دعای خود دلِ ما را بهار کن بیتو بـهـار قـسـمـتِ مـردم نـمیشود هادی اگر تویی که کسی گُم نمیشود هادی شدی که بر همگان سَر شویم ما هادی شدی که از همه برتر شویم ما هادی شدی که جَلدِ غـمِ سامـرا شویم هـادی شدی شما که کـبـوتر شویم ما گمراه شد هرآنکه از این طایفه جداست هادی شدی که پیـروِ حـیـدر شویم ما هادی شدی که که فاتحِ دلها شوی و بعد از عاشـقـانِ فـاتـحِ خـیـبـر شـویـم مـا هـرکس غـلامِ خانِ شما شد امـیر شد هادی شدی که خود همه دلبر شویم ما هادی شدی که در همۀ کوچههای شهر از بـانـیـانِ روضـۀ مــادر شـویـم مـا زخمِ زبان زدن به تو جور است دائماً وقتی که هم علی شدهای هم ابالحـسن آه ای امـامِ شاعـرِ ما شـاعران سـلام ای چارمینِ علی! گُلِ حیدر نشان سلام ای نــامِ دلــبــرانـۀ تـو ذکـرِ نـابِ مـا یک قطره از غدیریهات شد شرابِ ما گفتم شراب و ذهنِ من انگار پَر کشید هی جرعهجرعه روضۀ سَر بسته سَرکشید دنیای شعر و شاعـریام بیشراب باد بَـزمِ شـرابِ دفـتـرِ شعـرم خـراب باد شعرم به سَر رسید و به پای تو اشک ریخت وقتِ گریز شد به کجا میتوان گریخت؟ دندان گرفتهام به جگر! روضهخوان بَس است تنها برای کشتنِ ما خیزران بس است ای کـشـتۀ حـسـادت دنـیا حـسین جان ای تشنۀ مُـقـطَع الاعـضا حسین جان
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ترجمه موزون چهار حدیث از امام هادی علیهالسلام
از لطف نسـیم، گـل شود گـلگـونتر زیـبــاتـر و دلــربـاتـر و مـوزونتـر قَالَ الهَادِی علیهالسلام: اُلْقُوا النِّعَمَ بِحُسْنِ مُجَاوَرَتِهَا، وَ الْتَمِسُوا الزِّيَادَةَ مِنْهَا بِالشُّكْرِ عَلَيْهَا. امام هادی علیهالسلام فرمودند: برای نعمتها، همسایۀ خوبی باشید و با شکرگزاری، خواستار افزایش آن باشید .نزهة الناظر ص۱۴۳ ******************* جانـا! به فـروتـنی، گر ایـمـان داری یـا مـیـل بـه رفـتـار کـریـمـان داری قَالَ الهَادِی علیهالسلام: اَلتَّوَاضُعُ أَنْ تُعْطِيَ النَّاسَ مَا تُحِبُّ أَنْ تُعْطَاهُ. امام هادی علیهالسلام فرمودند: فروتنی در آن است که با مردم چنان باشی که دوست داری با تو چنان باشند .الكافی، ج۲، ص۱۲۴ ******************* از مرکب سرکش، تو سواری مَطَلب یعنی: ز هـوایِ نـفـس، یـاری مطلب قَالَ الهَادِی علیهالسلام: رَاكِبُ الْحَرُونِ أَسِيرُ نَفْسِهِ وَ الْجَاهِلُ أَسِيرُ لِسَانِهِ. امام هادی علیهالسلام فرمودند: کسی که سوار بر مرکب چموشِ هوی و هوس باشد (انسان دنیاطلب) اسیر نَفْس خود است و فرد نادان، اسیر زبان خود. نزهة الناظر، ص۱۳۹؛ أعلام الدين، ص۳۱۱ ******************* تا دل به سپاس میسپاری ای دوست از نعمت و ناز، بهره داری ای دوست قَالَ الهَادِی علیهالسلام: اَلشَّاكِرُ أَسْعَدُ بِالشُّكْرِ مِنْهُ بِالنِّعْمَةِ الَّتِي أَوْجَبَتِ الشُّكْرَ لِأَنَّ النِّعَمَ مَتَاعٌ وَ الشُّكْرَ نِعَمٌ وَ عُقْبَى. امام هادی(علیهالسلام) شخص شکرگزار به سبب شکر، سعادتمندتر است تا به سبب نعمتی که باعث شکر شده است؛ زیرا نعمت، کالای دنیا است و شکرگزاری، نعمت دنیا و آخرت است.تحف العقول، ص۵۱۲
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با امام هادی علیهالسلام
تو از تبـار بهـاران، تو از سلالۀ رودی تویی که شعر شکفتن به گوش غنچه سرودی تویی شکوه بهـار و به پیـشگـاه تو دارد جوانه عرض سلامی، شکوفه عرض درودی به صدر «جامعه» خود به اَلسّلامُ علیکی تـمام پنجـرهها را به سوی بـاغ گـشودی کسی که در قفس شیر رفت و آهوی چشمش به یک اشاره دل از هرچه شیر بُرد تو بودی اگرچه سامرهات را حصار کرده شب اما میآید از سوی کعبه نسیم صبح به زودی
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح امام هادی علیهالسلام
بـر پـایـه اصـول را بـنـا بـایـد کرد بـر هــادی راه اقــتــدا بــایـد کــرد پیش از نجف و قدم به وادی غدیر تـعـظیم به سوی سـامـرا بـایـد کرد ***** قاسم نعمتی ***** ای صاحبجامعه، کـبـیرت خواندم در هر دو سرا شاه و امیرت خواندم ***** مرتضی محمد پور ***** زیبنده ترین سخن کلام هادی است حیرت زده خلقت از مقام هادی است امـضـاء بـرات ســامــرا در گـروه ذکر صلـوات بر امـام هـادی اسـت ***** سید مهدی حجازی *****
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت امام هادی علیهالسلام
برای عـشق دوبـاره بهـانه پیـدا شد بـهـانه غـزلی عـاشـقـانـه پـیـدا شـد طنین آمدن کیست اینکه از طربش قـلم به شور رسید و تـرانه پیدا شد الا که گـمـشدگـان هـدایـتـیـد هـنوز پی نشـانه نگـردیـد، خـانـه پـیدا شد برای مـرغ دل چـند بام و چند هوا هم آشـیانه و هـم آب و دانه پیدا شد میان باغچه، یاسی شکفت وقتی که گـل جـواد به دست سـمانه پیـدا شد رسید چشمه کـوثر رسید آب حیات به مقدم دهمین مصحف خدا صلوات بـبـین محـمـد سـوم! عـلی چـارم را میان صـورت او با نبی تـفـاهـم را چه صورتی که شراب لبان نوشینش به نیم جرعۀ خود مست میکند خم را ببین که پشت در خانهات همه جمعند ببین گدایی خورشید و ماه و انجم را برای مـردم ری از تـنـور احسانت عطا نما دو سه تا لقمه نان گندم را نثار این همه تبریک را ز ما بپذیر حـوالهایست اهـالی مشهد و قـم را بیا که شب شب شادیست فاطمه تبریک شب ولادت هادیست فاطمه تبریک غزل به پای تو برده خیالهای مرا در آسـمان تو وا کرده بالهای مرا نگاه نغـز تو بر بیتهای پر نقـصم چه خوش به بار رسانده نهالهای مرا بگو اگر که خدا نیستی که هستی تو؟ بیا و کـفـر نـبـیـن احـتـمالهای مرا الا که خط به خط جامعه کـبیرۀ تو جـواب داده تــمـام سـوالهـای مـرا وصال چشم من و خاک پات ناشدنیست ولی بـیا شـدنی کن محـالهـای مرا من آشـنـای سـرای قـدیـمتان هـستم گدای حضرت عبدالعـظیم تان هستم تـمام دغـدغۀ تو خـدا شناختن است تمام خواهش من هم تو را شناختن است بدون اذن تو دردی دوا نخواهد شد که راه اصلی درمان دوا شناختن است تو آشـنـای تـمام غـریـبها هـسـتی وگرنه کار همه آشنا شناخـتن است دو دست خالی ما را یقین تو میبینی مرام و مشی کریمان گدا شناختن است اگر که خورده مسیرت شبی به بزم شراب بدون شک هدفت کربلا شناختن است چه کـربلا که دلم دارد آرزویش را خدا کند که ببـیـنم دوباره کویش را
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مناجات عرفه ای با صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه
نظـر به رویِ تو شد قـبـلـگـاهِ آمـالـم تَـرَحُـمی بـنـما کـن نـظـر به احـوالـم نـوشـته رویِ جـبـیـنم فـراق تا به ابد بــنـالـم از غــمِ دل یـا بـدیِ اقــبــالــم من آن کـبـوترِ بامـم که هرکجا رفـتم به سنگِ تهمتِ مردم شکسته شد بالم فـقـط ضمانت تو گشته مُهـرِ تمـدیدی به تـوبـه نـامـۀ بیاعـتـبـارِ هر سـالَـم نه پایِ رفتنی هست و نه رویِ آمدنی بگـو چه چاره کنم من زدستِ اعمالم گـناهکـارم و تـوبه شکـسـتۀ رمضان خودت بیا عرفه گریه کن به این حالم صدایِ پـایِ مُـحـرَم به گـوش مـیآید شـبـانـه روز به یـاد حـسـین مینـالـم قسم به مـویِ پریشان عـمه جانِ شما به گریه دلـنگـرانِ حـسـین و گـودالم صدا زد از تَهِ گودال خواهرم برگرد مگر نـگـفـتـم عـزیـزم نیـا به دنـبـالم برو به خـیـمه نـبـیـنی بریـدنِ سر را وگـرنه پـیر شوی پایِ جـسمِ پـامـالـم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با حضرت سیدالشهدا علیهالسلام
مینـویسم ایدل و دلـدار، ممـنونم حسین اینکه بر سوگ توام بیمار، ممنونم حسین من غباری بودم و مهر تو دستم را گرفت پـر کـشـیدم تا حـریم یـار، ممـنونم حسین شک نـدارم در هـوای تو اگر دارم زنـند نعره خواهم زد به روی دار، ممنونم حسین عشقتو هر عاشقی را منصبی دادهست و من نوکرت هـستم، هزارانبار ممنونم حسین من از اینکه نـوکـرم دائم خـدا را شاکرم پادشاهی میکـنم انگـار، مـمـنونم حـسین روضهخوانم، چایریزم، شاعرم یا کفشدار در بساطـت بابت هرکار، مـمنونم حسین در بساطت اشک را یکجور دیگر میخرند ای امـان بنـدگـان از نـار، مـمنونم حسین وقت مرگم، لطف کن من را در آغوشت بگیر پرده از روی خودت بردار، ممنونم حسین محشر من! محشری در روز محشر کن بپا رحم کن بر نوکری سربار، ممنونم حسین
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با حضرت سیدالشهدا علیهالسلام
غـمخـوارِ کـربلا غم عالم نمیخورد دنـیایِ بیحـسین به دردم نمیخـورد هرکس که خورد نان تو جایی نمیرود هرکس که خورد داغِ تو را غم نمیخورد شأنِ دو چشمِ خیسِ عزادار عرشی است این حرفها به چشمۀ زمزم نمیخورد آنکه به زیر سایۀ زهرا نشسته است غـمهای روزِ حـشر مسـلم نمیخورد آنکس که جای بستر بیماری، از غمت آتش گرفت حسرت عزیزم نمیخورد من با محـرم تو نـفَـس میزنم هـنوز هرچند طعنه نوکـرتان کم نمیخورد من حـتم دارم از نفـسِ گـرمِ مـادرت این سیـنه بـاز داغِ محـرم نمیخورد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال مسلم بن عقیل علیهالسلام قبل از شهادت
کوفه امـشب به پـریـشانی من میگـرید به شب بیسـر و سـامـانی من میگرید دوسـتانم همه یک پـارچه دشمن شدهاند سکهها برق زدند و همه روشن شدهاند ای تو، تنهـا نـفـس دین خـدا مـولا جان دین فروشی شده در کوفه نیا مولا جان چونکه صد رنگترین مردم دنیا باشند هر کجا سفـرۀ نان است همان جا باشند نه نگـاهی نه پـنـاهی که شود تسـکـینی میفـروشـنـد مرا در عـوض بـیدیـنـی رسم جنگ آوری کوفه فقط نامردیست خنده بر گریۀ مهمان عوض هم دردیست طوعه امشب کمکم کرد شبیه یک مرد کوفه اشـبـاح رجـال است بیا و برگـرد دست این طایـفه آمادۀ سیـلی زدن است شاهد این قضیه گونۀ مجروح من است تا که بر نیزه سرت خطبه نخواند برگرد تا که انگـشـتر و انگـشت بمـاند برگرد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال مسلم بن عقیل علیهالسلام قبل از شهادت
به شهـر کوفه غـریـبم من و پناه ندارم به غـیـر دربـهدریها پـنـاهـگـاه ندارم شب گذشته به هر خانه جای بود مرا، لیک به هیچ خانه در این شام تیره راه ندارم ز خستگیست به دیوار طوعه تکیه زدم من و گرنه جـز به خـداوند تکـیهگاه ندارم کِـشَـند جانب دارالامـاره با چه گـنـاهم عزیز فاطـمه جز عـشق تو گناه ندارم به زیر تیغـم و بالای بام وقت شهـادت حسین از تو جز امـید یک نگـاه ندارم به راه عشق تو سر میدهم که وای به حالم اگر که حرمت عشق تو را نگاه ندارم به اشتباه سوی کوفه خواندمت که بیایی دریـغ مـهـلـت جـبـران اشـتـبـاه نـدارم غم تو کرده سیه روز من که در همه عمرم قـسم به خال تو یک نقـطۀ سـیاه ندارم سـلام بر تو دهم لـیک با زبان اشارت نگـاه من به تـو و طاقـت نـگـاه نـدارم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال مسلم بن عقیل علیهالسلام قبل از شهادت
یقـیناً آنچـنانکه زخـم دارد التهاب از پی دم آخر رسید و میرسد روز حساب از پی به زیر تـیغ میخـندم ولیکن گریه بارانم که دارد خندۀ گل گریۀ تلخ گلاب از پی بتاب از مکـه بر من آفـتاب عالم آرا که شب ظـلـمانی کـوفه نـدارد آفـتاب از پی اگر چه در به رویم بست کوفه با خودم گفتم که هر در بستنی بیشبهه دارد فتح باب از پی به یاد روزگاری که کنارت روز شب کردم محیطم کرد دلتنگی وآمد اضطراب از پی شدم تا سنگ باران امتداد سنگ را دیدم پس از پیشانیام پیشانی عالیجناب از پی به دست بـاد دادم الـسلامم راکه میدانـم یقینا خواهد آمد جانب کوفه جواب از پی لب خونین من نگذاشت تا لب تر کنم از آب جگر آهی کشید و خونجگر گردید آب از پی مرا خجلت ز زهرا میکشد زیرا که با دستم نوشتم نامهای که بیگمان دارد عذاب از پی حنا نایاب شد در کوفه وخون جبینم ریخت سپیدی محاسن بیگمان دارد خضاب از پی ز کوفه بیحیایی دیدم و آتش به جانم زد غم جانسوز بیبی زینب و بیبی رباب از پی به یاد اصغرت افتادم و گوش مرا پُر کرد صدای گریه طفلانه و لالای خواب از پی تمام ترسم از زیر گلوی شیرخوار توست کمان هر چه کشیده تر شود دارد شتاب از پی کمر بر قتل من بسته است فکر و ذکر ناموست که پیش روست هتک حرمت و بزم شراب از پی جسارت کار مرسوم است در کوفه چه باید کرد که خلخال آنکه برده میبرد قطعا نقاب از پی کـنـیز دخـترانت دخـترم شاید به کار آید که در لفافه دارد هر کنیزی انتخاب از پی سخن کـوتاه باید کرد آقـاجان حـلالم کن که قطعا روضههای باز دارد پیچ و تاب از پی
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت مسلم بن عقیل علیهالسلام
فـروغ دیـده و دلهـاست مـسـلم سـفـیر یـوسـف زهـراست مسلم عبادت را به اشکـش داده زینت شهادت را به خونآراست مسلم مـه ذیحـجه بر لبهای خشکـش پیـام ظـهـر عـاشـوراست مسلـم امـیــر بـیســپـاه شــهــر کـوفـه چو مولایش عـلی تنهاست مسلم به یـاد حـنـجـر خـشـک امامـش روان از دیـدهاش دریاست مسلم فـدا گشت و به قـاتـل داد مهـلت خـدا را تا چه حد آقـاست مسلـم شرف، آورده پیشانی به خاکـش سـلام انــبـیـا، بــر روح پـاکـش سر و جان و تنش بود و امامش قـیـامـت بـود پــیـدا در قـیـامـش دهان خـشکـیده، دل کانون آتش دهان خونین به لب عرض سلامش به بام کـوفـه، از اطراف کـعـبه وزد عطـر حسیـنی بر مـشامش به هر کوچه که رو کرد آتش و سنگ به سر میریخت از بالای بامش خـداونـدا که دیـده مـیـهـمـان را دو دست بسته، خون ریزد به کامش؟ سـفــیــر رهـــبـــر آزادگــان را عجـب کردند مـردم احـتـرامش نه تنها کوفـیان پیـمان شکسـتـند از او پیـشانی و دندان شکـستـند دریـغـا! پـردۀ حـرمـت دریـدنـد به دامن نـنـگ عالم را خـریـدند تنی که بهـتر از جان جهان بود سـوی بـازار قـصابـان کـشـیدند هـمانهایی که با او دست دادنـد از او با دست بسته سر بـریـدند ز تیر و خنجر و شمشیر و نیزه به جسمش باغی از گل آفـریدند ز هر زخـم بـدن کوچهبه کوچه صـدای غـربـت او را شـنـیـدنـد خدا داند که در یک شهر دشمن از آن مـظـلـوم، تـنهـاتـر ندیـدند جـدا کـردنـد ســر از پـیـکـر او ز بـام افـتـاد هـم تن هـم سـر او امیـر شهـر، هرسو دربهدر بود ز احوال دو طـفـلش بیخبر بود دو چشم اشکبارش چون دو دریا لب خشکش ز اشک دیده، تر بود خـدا دانـد کـه هـنـگـام شـهـادت دل از پیشانیاش بشکستهتر بود مجـسّـم پـیـش چـشم اشکـبـارش فراز نیـزه هـفـتاد و دو سر بود گـمانم در نگـاهش لحـظهلحـظه تنـور خـولی و قـرص قـمر بود دعـا مـیکـرد بـر سـقـای بیآب که از چشمش روان خونجگر بود نگـاهـش بود در مـقـتـل هـماره بـه رگهـای گـلــوی پـاره پـاره
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مصائب خروج سیدالشهدا علیهالسلام از مکه
بـیـدار و خـواب بـود کـه افـتـاد اتـفـاق از جدِّ خود شنید که اُخرُج اِلی العِراق پیـغـام دادش از طرف حَـیّ ذُوالـمِـنَـن قَـدْ شـاءَ أَنْ یَـراکَ قَـتـیـلا حُـسـیـن من أُخْرُج إلی العِراق، سفر پیش روی توست یکدشت داغ و خوف و خطر پیش روی توست أُخْرُج إلی العِراق، که چشم انتظار توست قومی که فکر غارت دار و ندار توست أُخْـرُج إلی العِـراق، که بـاید فـدا شوی بـشـتاب تا که ذبـح عـظـیـم خـدا شـوی أُخْرُج إلی العِـراق، که مهمانیات کنند در پیـش چـشم فـاطمه قـربانیات کنند هر چند خیل پـردهنـشـینان عـصمـتـنـد با تـو مُـخـدّرات بـه این بـزم دعـوتـنـد وقتی پس از فراق جوان، پیر میشوی وقتی که بین دشت زمینگـیر میشوی وقتی کـنار علـقـمه با قـلب ریش ریش تیر آنقَدَر درآوری از جـسم ماه خویش وقـتی که دور از نظـر زینب و ربـاب از خون شیرخواره محاسن کنی خضاب وقتی به سجده در دل گـودال میروی وقتیکه نیزه میخوری از حال میروی یعنی چه حکمتیست که مَسلوب میشوی؟ در زیـر سُـمّ اسب لگـدکـوب میشـوی سر را بباز و سروریات را نشان بده از روی نیـزه دلـبریات را نـشان بـده در کوفهای که لب به لب از بغض حیدر است قرآن شنیدن از سر بر نیزه خوشتر است از خون زخم وا شدهات رنگ هم بخور گفته خدا به خاطر من سنگ هم بخور آرامـش عــقــیـلـه در آن ازدحـام بـاش یک جـمـله با رقـیّـۀ خود همکـلام باش
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مصائب خروج سیدالشهدا علیهالسلام از مکه
قـصـد کـجا کـرده یـل بـوتـراب؟ خُـود و سـپر بـسـته چرا آفـتـاب؟ کوفه پُر از سـایۀ کین است امام! شومترین شهر زمین است، امام! زخـم جـفـا بر جگـرت، کوفه زد تــیـغ بـه فــرق پـدرت کـوفـه زد کو همه آنها که تو را خواندهاند؟ چـند نـفـر پـشت سـرت ماندهاند؟ نـامـه نـوشـتـنـد، ولـی بـیاسـاس اسـم تـو بُـردنـد، ولـی بـا هـراس لایـق پــیـغــمـبـر خـود نـیـسـتـنـد فکـر سری جز سر خود نیـسـتـند خــاطــر آســوده مــکــدّر مـکـن جـامـۀ احـرام به خـون تـر مکـن خـیـمـه بـچـین از گـذر ایـن بـلا، مـوسـم حـج اسـت چـرا کـربـلا؟ تـیــغ بـرائـت ز کــمــر بـاز کـن فـکـر سـرانجـام و سـرآغـاز کـن اُمّـت خــود را بـه دعــا واگــذار کــار خــدا را بـه خـــدا واگــذار دین تـو سـجّـادۀ بـاز است و بس مرد خـدا، مرد نـماز است و بس شهـر پُر از شـمر، پُر از حـرمله رحــم نــدارنـد بـر ایـن قــافــلــه مصلحت آن است که جان در بری عــذر بـه درگــاه پــیـمـبـر بـری کـوه خـروشـیـد و دهـان باز کرد بــال زد آئـیـنــه و پــرواز کــرد ولـولـه شد، نـورٌ عَـلـی نـور شـد دشت پُر از عطر، پُر از شور شد گــفـت بـبــنــدیــد خـــیـــام مـــرا نـیــزه و شـمـشـیــر و نـیـام مـرا خــمشـدۀ بــار نـفــس نــیــســتــم مـرغ زمـیـنگـیـر قـفـس نیستم... گـرچه سـرم را به سـر نی کـنـند نـامـۀ تـقــدیــر مــرا طـی کـنـنـد جـان من از غـم بـه لـب آیـد اگر لـشـکــر شـام و حـلـب آیــد اگـر گـر بـنــشـانـم بـه دل ایـن داغ را یـکـسـره پـرپـر کـنـم این بـاغ را این هـمـه ارزانی لبـخـنـد دوست خیمه و خیل و زن و فرزندم اوست اوست که در خون من افتاده است در دل مـجـنـون من افـتـاده است روز و شـبم، مِهر و مَـهَم او شده مـاه شـب چـهـاردهـم او شــده... میروم این راه که بیراهه نیست غصّهام این کودک شیرخواره نیست داغ کـبــود دل زهــراســت ایــن فـرق ترک خـوردۀ مـولاست این لحـظـۀ قـنـداقـه بغـل کردن است وقتِ به تکـلیف عمل کردن است وقت ز خون تر شدن است الوداع لحـظـۀ پـرپـر شـدن است الوداع
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امام محمد باقر علیهالسلام
پیر شد هر لحظه پای روضهها، مثل پدر در نیاورد از تنش رختِ عزا، مثل پدر خشک میشد حنجرش، میسوخت، تا میدید که طفلِ تشنه، شیرخواره هر کجا، مثل پدر
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت امام محمد باقر علیهالسلام
از غــمِ دلــم خـــدا خـــبــر داره اگـه مـن آه بِـکـــشـــم اثــر داره از چهـار سالگی درد و غم دیدم تو یهروز قـدّ یه عُـمر سِـتَم دیدم دلـخـوشیهام یـهـو نـاپـدیـد شدن عـموهام جلـو چـشام شهـید شدن راویِ مُــصـیـبـتـای بــاز شـدیـم اسیـره یه مُشت یـتـیـمنواز شدیم! به دلای زخمیمون چنگ میزدن صورتامونو با خون رنگ میزدن هـمـه قـافـلـهمـون خـسـتـه بـودن پـر و بال ما رو بشـکـسـته بودن پـدرم حـضـرت زیـن الـعـابـدیـن لـیتَ لـمَ تَـلِـدنی گـفـت برا هـمین
: امتیاز
|