اشعار

صبح نشاط دم زد، فیض سحر مبارک           عیش صبوح مستان، بر یکدگر مبارک

عید گـشاد ابرو، بـربست رخـت روزه           این را حضر خجسته، آن را سفر مبارک

تـیغ هـلال شـوال، بـاز از افـق علم شد           ماه صیام بشکست، فتح و ظفر مبارک

وقت سحر موذن، آهنگ عیش برداشت           بر گوش روزه داران، این خوش خبر مبارک

انجام خـیـر دارد، فکـر شـراب و ساقی           بحث فقیه و زاهد، بر خیر و شر مبارک

دلـخـسـتــه خـدا خـدا خـدا می‌کـردم            یـک مــاه بـرای تـو دعــا مـی‌کـردم

هر جـمـعـۀ ماه رمضانی که گذشت            تـا وقـت اذان تو را صـدا مـی‌کـردم

سی روز به عـشـق دیـدنت آقـاجـان            من روزه خود به اشک وا می‌کردم

در هر شب قـدر وقت احـیاء ارباب            بـا یـاد شـمـا یـاد و صـفـا مـی‌کـردم
ای کـاش نـمـاز عـیـد فـطر خود را            در پـشـت سـر تـو اقــتـدا مـی‌کـردم
افـسـوس چـنین نشد و من فـهـمـیـدم            یک مـاه بـرای خـود دعـا می‌کـردم

از هر چه توبه کرده ام آقا، گذشت کن            بر این همه توسّـلِ بی جا، گـذشت کن

حبِّ گناه، مانده بر این، قـلبِ عاصِیَم            دارم فـقط به دل، غـمِ دنیا، گذشت کن

هر شب به صد بهـانه، به دنبالِ هیئتم            فردای آن، بدی ست مُهیّا، گذشت کن

انـگـار حـاجـتـم شده، یـکـبـار دیـدنت            این هم غمی، به دیگرِ غمها، گذشت کن

تا کِـی به ادّعـای تهـی، دَم زِ تو زدن            تا کی « اَحارُ فیکَ » به لبها، گذشت کن

ای رمز و راز و علّتِ خلقت، نگارِ من            بگشای، بر بشر، تو معـمّا، گذشت کن

سر گشته و خرابم و حیران، به کویِ تو            از هر چه توبه کرده ام آقا، گذشت کن

من با تو بـال و پـر گـرفـتـم یا الهـی            کِـی دامـن دیـگـر گـرفـتـم یـا الـهـی

ده مرتـبـه نـام تـو را با اشـک بُـردم            قـرآن به روی سر گـرفـتـم یـا الهـی

آغـوش تو باز است از بس مهربانی            امشب تو را در بر گـرفـتم یا الـهـی

کرده گناهم از تو دور، امشب دو دستی            دامــانِ چــشـم تـر گـرفـتـم یـا الـهـی

شرمنده ام از بس ز عصیان توبه کردم            امـا گـنـاه از سـر گـرفــتـم یـا الـهـی

با ذکر یا حیدر، سحر این حال خوش را            از روضـه و منـبـر گـرفـتم یا الـهـی

امشب قبولم کن که من این اشکها را            از روضـۀ حـیـدر گـرفـتـم یـا الـهـی

هر چـه نـباشـد خـاک پـای اهـل بیتم            سرمـایه از ایـن در گرفـتـم یا الـهـی

یک کربلا می خواستم آن هم که امسال            از مـادرش آخــر گـرفــتـم یـا الـهـی

قـبـل از آنکـه بنـویسند جـزای همه را           می سپارند به تو قدر و قضای همه را

شب قـدر است ولـی قـدر نمی دانیـمت           که تو باید بدهی اجر و سزای همه را

ما برای فـرجـت آمده ایم امشب، کـاش           بـه اجـابـت بـرسـانـنـد دعـای هـمـه را

هر چه از دامن تو دور شود دستی باز           می کشاند وسط احسان تو پای همه را

ای گـل فـاطـمه! یابن الحسن! آقا جانم!           بشنو داد همه را؛ بشنو صدای همه را

کربلایی؟ نجـفی؟ سامره ای؟ یا مشهد؟           هر کجا هـستی خالی کن تو جای همه را

زائـران حـرم جـد تـو را مـی بـخـشـند           امشب آقا بده پس کرب و بلای همه را

بـایـد که غـزل هـم ثـمـری داشتـه باشد           بـر حـال خـرابــم اثــری داشـتـه بـاشـد

با شعر فقط عرض ادب می کند این دل           بـد نـیـست گـدا هـم هـنـری داشته باشد

ای کـاش کـه آقـای کـریـمـان دو عـالـم           بر نـوکـر خود هـم نـظـری داشته باشد

هر آنکه مشرف به بقیع می شود امشب           از غـربت او چـشـم تـری داشتـه بـاشد

حـتـی نـگـذارند که بـر قـبـر غـریـبـش           صحـن و حـرم مخـتـصری داشته باشد

از قــافــلـۀ عـشـق مـرا جــا نـگـذاریـد           در مـوج بــلا یـکّـه و تـنـهـا نـگـذاریـد

مـا را به شـهــیـدان بـرسـانـیـد دوبـاره           بـر مـوج دلـم حـسـرت دریـا نـگـذارید

ماهِ سحر و ذکر و ابوحمزه و توبه است           در مـاه خــدا، دل سـرِ دنـیـا نـگـذاریـد

هـنگامۀ توبه است، غـنیـمت شمریـدش           هی تـوبـه از امـروز به فـردا نگـذارید

غیر از در این خـانه کجـا روی بیاریم           ما را به کـسی غـیـر عـلـی وا نگـذارید

خـوب است سـر سـفـرۀ افـطار بـه یـادِ           لـب هـای حـسـیـن آب گـوارا نـگـذارید

این حرف، خودش روضۀ گودال حسین است           ایـنـقـدر نـمـک بر دل زهـرا نـگـذارید

آهسته تر ای لشکریان، فاطمه اینجاست           اینگـونه روی حـنـجـره اش پا نگـذارید

قسم به خون شهیدان به کربلا به حسین           خـدا به حـشـر ببخـشد گناه ما به حسین

طـلـوع مـاه مـبـارک مـبـارکـش بـاشـد           کسیکه روزۀ خود سازد ابتدا به حسین

خـوشـا به روزۀ مـقـبـول روزه دارانی           که ابتدا به حسین است و انتها به حسین

اجابت ار طلبی بر دعای خویش بخوان           به هر دعا که توانی خدای را به حسین

سـلام باد بر آن روزه دار تـشـنـه لـبـی           که آب نوشد و گوید سـلام ما به حسین

شروع و آخر این ماه با زیـارت اوست           چه عزت است که داده است کبریا به حسین

زیـارتـش سـه شـب قــدر؛ لــذتــی دارد           شب علی است ولی باید الـتجا به حسین

خـدای عـالـمـیـان مـی دهـد جـوابـش را           دهد سلام هر آنکس ز هر کجا به حسین

نـمـا روایـت ابـن شـبـیـب را تـفـسـیــر           زاشک صبح و شب حضرت رضا به حسین

سه روز اگر تن او بود بر زمین؛ داده است           فـضلیت سه شب قـدر را خدا به حسین

تو ای خدای حسین و علی در این رمضان           قبول کن همه طاعات شیعه را به حسین

«مؤیّـد » از در این خانـه رو نـگـرداند           قسم به خون شهیدان به کربلا به حسین

بیش از این کاش با خدا باشیم           بـیـش از این با تو آشنـا باشیم

می شود عـاشق تو؛ اهلِ سحـر           بـایـد اهـل شب و دعـا بـاشیـم

ای خوش آن قدر که کنار شما           تـا سـحـر مـست ربّـنـا بـاشیـم

تو مـی آیـی اگـر که از تـهِ دل           ما بـخـواهـیـم بـا شـمـا بـاشیـم

حسرت چشم های مانده به راه           عصر جـمعه بگـو کجا باشیم؟

در کــنــار تــو مـی شــود آیـا            یک شب جمعه کربلا باشیم!؟

کـربـلا بـا تـو کـاش گــریــانِ           تـن از هـم جـدا جــدا بـاشــیـم

روضـۀ اکـبـر است پس بـایـد           بـاز در فـکـر یک عـبـا باشیم

تو که خود خال لبی از چه گرفتار شدی            تو طبـیب همه ای از چه تو بیمار شدی

تو که فارغ شده بودی ز همه کون و مکان            دار منـصـور بُریدی همه تن دار شدی

عشق معشوق و غم دوست بزد بر تو شرر            ای که در قول و عمل شهرۀ بازار شدی

مسجد و مدرسه را روح و روان بخشیدی            وه که بر مسجدیان نقـطـۀ پرگـار شدی

خـرقـۀ پـیـر خـرابـاتی ما سیـرۀ توست            امت از گـفـتۀ در بار تو هـشـیـار شدی

واعظ شـهـر همه عـمـر بزد لاف منی            دم عـیـسای مسیـح از تو پـدیـدار شدی

یادی از ما بنـمـا ای شده آسـوده ز غـم            ببریدی ز همه خلق و به حق یار شدی

**********************************

غزل امام خمینی

من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم            چشم بـیمـار تـو را دیـدم و بیـمـار شدم

فارغ از خود شدم و کوس انا الحق بزدم            همچو منصور خـریـدار سـر دار شـدم

غم دلدار فکنده است به جـانـم، شررى            که به جان آمـدم و شـهـرۀ بــازار شدم

درِ میخانه گشایید به رویم، شب و روز            که من از مسجد و از مدرسه، بیزار شدم

جامۀ زهـد و ریـا کـنـدم و بر تن کردم            خـرقـۀ پـیـر خـرابـاتـى و هـشیـار شدم

واعظ شهـر که از پـنـد خـود آزارم داد            از دم رنــد مـى آلـوده مــددکــار شــدم

بـگـذاریـد کـه از بـتـکـده یـادى بـکـنـم            من که با دست بـت مـیـکـده بـیدار شدم

مستي نه از پـياله نه از خـم شروع شد            از جـادۀ سـه‌شـنـبه شب قـم شـروع شد

آيـيـنـه خـيـره شد به من و من به‌ آيـينه            آن قـدر خـيـره شد كه تـبـسم شروع شد

خورشيد ذره‌ بين به تـماشاي من گرفت            آنـگـاه آتـش از دل هــيـزم شـروع شـد

وقـتـي نـسيـم آه من از شيشه‌ها گـذشت            بـي‌تــابــي مـزارع گـنــدم شــروع شـد

مـوج عـذاب يا شب گـرداب؟! هيچ يك            دريا دلش گـرفـت و تـلاطم شـروع شد

از فال دست خود چه بگويم كه ماجـرا            از ربـّـنــاي ركـعـت دوم شـــروع شــد

در سجده توبه كردم و پايان گرفت كار            تا گـفـتـم السلام عـليـكـم ... شـروع شد

تمام مردم اگر چشمشان به ظاهر توست           نگاه من به دل پاک و جان طاهر توست

فقط نه من به هـوای تو اشک می ريـزم           که هر چه رود درين سرزمين مسافر توست

همان بس ست که با سجده دانه برچـيند           کسی که چشم تو را ديده است و کافر توست

به وصف هيچ کسی جز تو دم نخواهم زد           خوشا کسی که اگر شاعرست شاعر توست

که گفته است که من شمع محفل غزلم؟!           به آب و آتش اگر می زنم به خاطر توست

بی قرار توأم و در دل تنگـم؛ گله هاست           آه! بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهـتاب که افتاده در آب           در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

آسـمـان با قـفـس تـنـگ چه فـرقـی دارد           بـال وقـتی قـفـس پَـر زدن چلچـله هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است           مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مسئلۀ دوری و عشق           و سکـوت تو جـواب همـۀ مسئـله هاست

کی به آتش می کشی تسبیح یا قدّوس را           روح سرگردان این پـروانۀ مـأیـوس را

کور سوهای چراغ عـقـل مردم منکـرند           روشنایی های آن خورشید نا محسوس را

از صدای موج سرشارند و با ساحل دچار           گوش ماهی ها چه می فهمند اقیانوس را

نسل در نسل زمین گـشتـند تا پیـدا کـنند           سایۀ پر های رنگـارنگ آن طاووس را

تلخ وشیرین جهان چیزی به جزیک خواب نیست           مرگ پایان می دهد یک روز این کابوس را

وقتی میان نفس و هوس جنگ می شود            شیطان دوباره دست به نیرنگ می شود

نـقـشـه کـشـیـده است، مـرا دشمنت کند            بـا لـشـگـر گـنـاه هـمـاهـنـگ مـی شـود

دارد حـنـای تـوبـه و شـرمی که داشتـم            پیشت عزیـز فـاطـمه بی رنگ می شود

با هر گـنـاه فـاصـلـه می گـیـرم از شما            کم کم وجب وجب، دو سه فرسنگ می شود

اشکم چه شد؟! به جان تو بـاور نداشتم            روزی دلم ز فرط حسد سنگ می شود

آقا ببخش، بس که سرم گرم زندگـیست            کـمـتـر دلـم برای شـمـا تـنـگ می شود

زمین دامنم از آب دیـده مـرطوب است            بیا که حاصل این کشتزار مرغوب است

مرا خلاص کن از سال‌های غیبت خود            مگـر تحمل من مثل صبر ایـوب است؟

اگـرچـه روی سیـاهـم، به کـار مـی­ آیـم            برای طی زمستان زغال هم خوب است

اگـر دروغ بگـویـم اسـیـر گـرگ شوم:            مقـام پیرهـنـت چشم­ های یعـقـوب است

عـصای مـعـجـزه‌هـا مار می­ شود با تو            کسی که بی‌تو نخشکد شقی­ تر از چوب است

همیـشـه ابر ز خـورشید رنگ می­ گیرد            به هر کجا بروی این صحیفه زرکوب است

کسی با روح من آمیخت در طوفان دلتنگی           مرا در حسرتی پیچید در کوران دلتنگی

تمام آن­چه با خود داشتم با خود از اینجا برد           و اشکم روی دستم ماند بر دامان دلتنگی

دلم سیر است از این دست شادی ها، شبی ایکاش           به پای سفرۀ غم می شدم مهمان دلتنگی

دلم شد بیت الاحزانی، همه اشک و همه اندوه           بقیعی تازه شد دل، این غریبستان دلتنگی

در این حال و هوا همراه با اندوه شیرینت           طراوت می دهد جان مرا باران دلتنگی

صدایم کن، وگرنه در سکوتی گنگ می پوسم           رهایم کن رهایم کن، ازین زندان دلتنگی

در این فصل پریشانی، نگاهت را مگیر از من           کنون من ماندم و یک روح سرگردان دلتنگی

سلام ای غربت معصوم ای روح سترگ عشق           درود ای بهترین آغاز بر پایان دلتـنگی

تمام شعر من اندوه شد ای عاشق صادق           مگر از خاطراتت پر شده دیوان دلتنگی

هی داد می زنیـم که از تو نـشانه نیست           یک روز میرسی تو و جای بهانه نیست

یا عرض حاجت است، و یا که شکایت است           آقا ببخش اگـر غـزلـم عـاشـقـانـه نیست

خوشحالم از فراق تو شعری سرودم و           تـاریـخِ مـانـدگـاری آن جـاودانـه نیـست

ما را به بـام خود بـنـشـان که بـدون تو           در هـیچ جا نشانه ای از آب و دانه نیست

گـفـتـم بـیـا بـه خـانـۀ قــلـبـم؛ تـو آمـدی           تو آمـدی ولی کـسی انـگـار خانه نیست

بـا تـیـغ روزگـار چه بـهـتـر جـدا شـود           وقـتی سـرم طـفـیـلـی این آستـانه نیست

عجل عـلی ظهورک یا صاحب الـزمان           دیگر زیـاد بر لـبـمـان این تـرانه نیست

جـز در غـم کـمـان شدن عـمـه زینـبـت           خون اشکهای جاری تو بی کرانه نیست

مـرد از غـم نـمـردن در مـاتـم حـسـیـن           بـر پـیـکـرش بگو که رد تازیانه نیست

تا شود آیـیـنـه بی زنـگـار در ماه رجب           از خـیال خویش سر بردار در ماه رجب

چـشـم اگر دارید بـاران دعـا را بشنـوید           می چکد نور از در و دیوار در ماه رجب

کاش دور از مُهر و تسبیح و ریا و جانماز           بـاز گـردد رونـق بــازار در مـاه رجـب

باز شیخ ما به حرف آمد حدیث نفس گفت           عرض دین را بُرد دنیادار در ماه رجب

کاش برگردم به خود ای کاش برگردد به خود           شیخ بی عـمـامه و دستـار در ماه رجب

اعتکاف و عشق یعنی گریه بر احوال خویش           نیمه شبها گـریه کن بسیار در ماه رجب

سیزده شب معتکف در خم شدم تا پُر شدم           از دعــای حــیــدر کرار در مــاه رجب

عـيـد جـديـدی آمـد و آغـاز سـالـي‌سـت           آقای من! اين بار هم جای تو خالي‌ست

وقتی که لب مي‌خندد و دل غرق آه است           يعنی که بی تو عـيـدهای ما خـيـالي‌ست

ما غـائـبـيم از محضرت که روسيـاهيم           آثـار با خـورشيـد پـيـوستـن زلالـي‌ست

ـ در حلقۀ زلفت گـرفتارم ـ دروغ است           هر چه که مي‌بـيـنم گـرفتاری مالي‌ست

چشمان تو از غصه های ما پر از اشک           اوقـات ما از يـاد تو امـا چه خـالـي‌ست

مـاهِ رُخَـت را در شب گـيـسو مپـوشان           در شام هجران بي‌گمان صبح وصالي‌ست

دل های بيدار و... جهـانی چشم در راه           در انتـظارت جمعـه های ما سـؤالي‌ست

بحـرين و غـزّه لالـه لاله، نـدبـه خوانند           دنـيـا اسـيـر دست قـومـی لا ابـالـي‌ست

پـايـان کـار ظـالـمان با ذوالـفـقـار است           برگرد با تو شـوکت مـولی الموالي‌ست