![](images/menu/doubt_but.png)
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه محرم
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه صفر
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه رجب
-
سایت قرآنی تنـــــزیل
-
سایت مقام معظم رهبری
-
سایت آیت الله مکارم شیرازی
-
سایت آیت الله نوری همدانی
-
سایت آیت الله فاضل لنکرانی
-
سایت آیت الله سیستانی
![](images/menu/software_but.png)
![]() مدح و شهادت امام محمد باقر علیه السلام
ای ذکـر جـان ثـنـای تو یا باقرالعلوم وی حرف دل دعای تو یا باقرالعلوم ای مصطفی سلام فـرستـاده سوی تو از جـانـب خـدای تو یا بـاقـرالـعـلـوم دشـنـام داد دشـمـن و گـردیـد عـاقبت شـرمـنـدۀ از عـطای تو یا باقرالعلوم هـر دم هــزار قـافــلـۀ دل کُـند صـفـا در صحـن با صفـای تو یا باقرالعلوم جرم من و شفاعت تو ای شفـیع خلق درد مـن و دوای تـو یا بـاقـرالـعـلـوم علم و کمال و حکمت و توحید جان گرفت از نطق جـانـفـزای تو یا بـاقرالـعـلوم فـردا به خُـلـد نـاز فـروشم، اگر شوم محـشـور با ولای تو یا بـاقـرالـعـلـوم یک لحظه وا کند گره از کار عالمی دست گـره گـشای تو یا بـاقـرالـعـلـوم دردا که صبح و شام هشام از ره ستم کوشید بر جـفـای تو یا بـاقـرالـعـلـوم با اینهمه عنایت و لـطف و عطا نبود زهـر ستـم سزای تو یا بـاقـرالـعـلـوم در گوشه بقیع مـزار غـریب تو است تـاریخ رنـجـهـای تو یا بـاقـرالـعـلـوم طفلی دو ساله بودی در شهر شام شد کُنج خـرابـه جای تو یا بـاقـرالـعـلـوم بالله قسم رواست که چشم تـمـام خلق خـون گـرید از برای تو یا باقرالعلوم گفتی که شیعـیـان تو ده سال در مـنـا گریـند در عـزای تو یا بـاقـرالـعـلـوم مظلوم زیست کردی و مسموم کین شدی این بود مـاجـرای تو یا بـاقـرالـعـلـوم دردا که شد نهان به دل خاک در بقیع روی خـدا نـمــای تو یا بـاقـرالعـلـوم شهر مدیـنـه شهـر نبی لالهزار وحی گـردیـد کـربـلای تو یـا بـاقـرالـعـلـوم هرجا سفر کنم دل من در بقیع تو است دارم به سـر هــوای تو یا باقـرالعلوم این فخر میثم است که هم مادح شماست هم مـرثـیـت سـرای تو یا باقـرالعـلوم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امام باقر علیه السلام
من پـنجـمـیـن ولــی خــداونــد قــادرم همنام مصـطـفی و ملــقـب به بــاقــرم گنجـیـنــۀ عـلــوم الهــی است سیـنه ام از نسـل سفــره دار کــریم مــدینــه ام مشهور شهــرم و کرم ابــراز می کنم با یک نظر ز کــار گره بــاز می کنم قبل از تهجّد شب؛ آن عـشـق بــازی ام شهــر مــدیــنه شاهد ســائـل نوازی ام همیان به دوش کـوچه ام و ذره پرورم ناز گدای شهر به یک غـمزه می خرم بــانیّ روضــه های غـروب منــا منـم پــرچــم به دوش مـاتــم کــربـبـلا مـنم من شـاهد مصـیـبـت عظمــای عـالمـم من شــاهــد غــریــبی آقــای عــالـمــم سجــاد زاده ام پــســر مــرد گـریــه ام من آشنــای غــربت هــم درد گریـه ام با چشم خویش واقعه ایی دیده ام عجیب احرام بسته، قــافـله ایی دیـده ام غریب با حاجـیــان فــاطمه تا هـمـسـفـر شدم از سرّ عـشـق بــازی حق با خبر شدم آنـان به کــوی نســل الهــی قدم زدنــد زیبــاتــرین منــای خـدا را رقــم زدنـد دیــدم که آب تحــفــۀ نــایاب می شـود کودک چگونه تشنه و بی تاب می شود دیدم چگونه جسم جوان خُـرد می شود قـــدِّ خَــمِ امــام زمــان خــرد می شود دور امــام نیــزه و شـمـشیــر دیــده ام در گــودی گــلــو اثـــر تــیـر دیــده ام خنجر به دست شمر به گودال می رود زهــرا کنــار پیکرش از حال می رود اینجا به بعد مهر سکوتی بر این لب است گودال بوسه گاه خصوصی زینب است
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() شهادت امام باقر علیه السلام
زخمیِّ زهـری بود و بر غــم مبتلا بود زهرجگر سوزی که بر دردش دوا بود پنـجـاه ســالِ عمــر او با درد بگــذشت پنجاه سال، او روضه دار کوچه ها بود تب می نمود و یاد مــادر گریه می کرد او خـوب با سردرد و سیــلی آشنـا بود لب تشنه بود و زهـر آتش زد به جانش چون یادگــاری حسیــن و مجتــبی بود عادت به «لایوم کیومک» داشت حرفش یعنی گـریز حــرف هایش کــربـلا بود در خاطرش مانده شلوغی های گــودال جد غــریبش را که زیر دست و پا بود جد غــریــبـی که لبــاسش را ربــودنــد غسل و کفن، زخــم زیاد و بــوریا بود جد غــریبی که سـرش منــزل به منزل گاهی به نیزه، گــاه در طشت طلا بود رنگ رخ او شد کبـود و زرد؛ جان داد مــانند دایی قــاسمش از درد جــان داد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال امام باقر علیه السلام
عــاقــبــت آه کــشـیــدم نــفــس آخــر را نفس ســوختــه از خــاطـره ای پرپر را روضه خــوانی مرا گـرم نمودی امشب روضۀ آن همه گــل، آن همه نیلــوفر را آخــرین حـلـقــۀ شب های مـحــرّم هستم شکــر ای زهر ندیــدم سحـری دیگر را باورم نیست هنوز آنچه دو چشمم دیده است بــاورم نیست تمــاشـای تنی بی ســر را باورم نیست غروب و حرم و آتش و دود دیــدن ســوخــتــن چـــارقــد دخــتــر را غارت خود و علم، غارت گهواره و مشک غـارت پیــرهــن و غـارت انگــشتـر را ذوالجناحی که ز یالش به زمین خون میریخت نـیـزه هــایی که ربـودند سـر اکــبــر را آه در گوشۀ ویــرانه که دق مـرگ شدیم تــا کـه همبـازی من زد نــفــس آخـر را
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امام باقر علیه السلام
تنهــــاتـــرین غـریب دیار مدینـــه بود او مرد علم و زهد و وقار و سکینه بود صــدباب علــم از کلماتش گشــوده شد در بین عالمـان، به خــدا بی قرینه بود این خــــانواده نسل نجـات و هــدایـتنـد او ناخــدای پنجمی از این سفینـــه بود نــان آور همیــشــه هـر کـودک یتیـــم بر شانه های خستـۀ او جــای پینـه بود آتش گرفتـــه بــاغ دلش از شــراره ای سهــــم امام خستۀ ما زهــر کـیـنــه بود همواره آسمــان دلش رنگ لاله داشت هفتاد و چـند داغ شـقــایــق به سینه بود دشت نگـــاه او پر گلهــای اشــک بود یادآور حکــایت سقـــــا و مشـــک بود بیــن نمــاز، وقت دعــا گــریه میــكنی با هر بهــانه در هـمه جــا گریه میكنی در الـتهــاب آهِ خــودت آب می شــوی می سوزی و بـدون صدا گـریه میكنی هر چند زهر قلب تو را پاره پاره كرد اما به یــاد كــرب و بـلا گــریه میكنی اصلاً خود تو كــرب و بلای مجــسّمی وقتـی برای خــون خــدا گــریه میـكنی آبِ خوش از گلوی تو پــایین نمی رود با نــالــه هــای وا عطــشا گریه میكنی با یاد روزهای اسـارت چه می كـشی؟ هر شب بدون چون و چرا گریه میكنی با یاد زلفِ خــونی سـرهای نی ســوار هر صبح با نــسیــم صبــا گریه میكنی هم پای نیزه ها همه جا گریه كـرده ای هم با تمــام مــرثــیــه ها گــریه میكنی دیگر بس است چشم ترت درد می كند از بس كه غرق اشك عزا گریه میكنی
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امام محمد باقر علیهالسلام
ای فروغ دانشت تا صبح محـشر مستدام وی تو را پیش از ولادت داده پیغمبر سلام منـشـأ کــل کـمـال و بــاقــر کــل عــلـوم هفتمین نور و ششم مولایی و پنجـم امـام انس و جان آرند حاجت در حریمت روز و شب آسمان گردیده بر دور مزارت صبح و شام این عجب نبود که بخشی چشم جابر را شفا زخم دل را می دهی با یک نگاهت التیام ساکنان آسمان را لحـظه لحظه، دم به دم از بقـیعـت بوی عطـر جنت آید بر مشـام در کمال و در جلال و علم و حلم و خلق و خو پای تا سر، سر به سر آئـینۀ خیـر الانـام با تو حق گیرد تداوم از تو حق گیرد کمال بی تو فـهـم ما ز قـرآن نادرست و ناتمام کودکی بودی که از تـیـغ بیـانت ناگـهـان روز در چـشم یـزید بی حیا آمـد چو شـام لال شد از پاسخ و زد بر دهن مهر سکـوت طـشت رسـوایـی او افــتـاد از بـالای بـام تو سـرِ بـالای نی دیـدی به سن کـودکـی گه به دشت کربلا گه کوفه گاهی شهر شام خیمه های آل عصمت را که آتش می زدند میدویدی در بیابان اشک ریز و تشنه کـام کـوفـیـان بُـردند در حـبـس عـبـیـدالله تـان شامیان سنگدل سنگت زدند از روی بـام ماجرای کـربلا و شام و کـوفه بس نبـود از چه دیگر این همه آزار دیدی از هشام بارها آوردت از شهـر مـدینـه تا دمـشـق از وجودت هتک حرمت کرد جای احترام گاه آوردت به زندان گاه پای تخت خویش گــاه زد زخـم زبـان و گـاه می زد اتـهـام حیف کز زهر جفا گردید قلبت چاک چاک مرغ روحت پر زد از تن جانب دارالسلام بس که بر جان عزیزت روز و شب آمد ستم دادی از سوز جگر بر شیعیانت این پـیام تا به صحـرای منـا گـریـند بهـر غـربتت حاجیان هنگام حج، پیر و جوان و خاص و عام دوست دارم بر تو گریم در بیابـان بقـیـع کرده اند این گریه را بر من حرامی ها حرام درکنار قبر بی شمع و چراغت روز و شب هم بشر سوزد چو شمع و هم ملک گرید مدام از چه شد صد چاک قلبت با چنان قدر و جلال وز چه ویران مانده قبرت با چنان جاه و مقام بر تو می گریم که عـمری ساقی بـزم بلا روز و شب ساعت به ساعت ریخت خون دل به جام بر تو ای تنهای تنها همچو عـمّت مجتبی بر تو میگریم که مظلومی چو جد و باب و مام بر تو میگریم که بردی کوه غم از کودکی بر تو میگریم که شد با خون دل عمرت تمام ای خدا را باب رحمت، باب رحمت باز کن تا که "میثم" زائر قبرت شود فی کل عام
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال امام باقر علیه السلام
از سوز زهر پیکرم آتش گرفت و سوخت یا رب ز پای تا سرم آتش گرفت و سوخت مسمومم و زبــانــه کشد شعـلــه از تـنــم از این شراره بسترم آتش گرفت و سوخت من یادگار کرب و بلایـم که روز و شب با روضه هاش خاطرم آتش گرفت وسوخت می سوخت بین تب تن بابا به خیــمه ها صد بار قلب مضطرم آتش گرفت و سوخت هنگـامـۀ غــروب که غـارت شروع شد هر کس که بود در حرم آتش گرفت و سوخت یک زن نمانده بود که شعله به تن نداشت چادر نمـاز مادرم آتش گرفت و سـوخت خنــده دگــر نــدیــد کـسی بر لب ربـاب تا جای خواب اصغرم آتش گرفت و سوخت در کـوفــه تا كه رأس حـسیـن شهیــد را دیدم به نیزه، حنجرم آتش گرفت و سوخت آتــش بــه جــان آل پــیــمـبـر شــد آشنـا از آن زمان که مادرم آتش گرفت و سوخت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال امام باقر علیه السلام
از ســوز تشنگـی جگــرم ناله می کند نــذر حسیـن، روضۀ ده ساله می کند یاد لبان خشک و عطش خوردۀ حسین بین دو نهــر آب مــرا والــه می کــند آری منای من شده یک عمر خون دل این غــم مرا شبیــه به آلالــه می کــند امروز یــاد کــرب و بلا می کشد مرا در گــلشن بقیــع، مــرا لالــه می کــند من آشنــای کعــب نی و تــازیــانــه ام زخـمم نظر به گـریــۀ غـسّاله می کند از بس که سر به پیش نگاه ترم شکست چشمم عجیب هــمــدمی ژالــه می کند نوری که بود شاهدم از قـتلگــاه سرخ حالا چه سبـز دور سرم هــاله می کند این مادر است و این پدر و جدّ اطهرم زهــرا مرا خلاص ز قــتّالــه می کـند
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال امام باقر علیه السلام
مــن امــام تــــمــــام دنـــیــــایــــم بــر تــمـــامــی خــلــق مـــولایــم بــاقـــر عــلــم احــمــد و عــلـی ام چون که من هم ز نسل زهــرایــم روزها شمــس و مـاه هم هـر شب روی خــود می نــهــنـد بـر پــایــم روی بــــال دعـــــا و ســــجــــاده آســمــان غــرق در تــمــاشـــایــم مــن شــکـــافــنــدۀ عــلـــوم شــدم از دعــاهــای خــیــــر بــابــایــــم گــوهــر علــم و آیـه هـای حــدیث ریــزد از دُرّ ســـرخ لــب هــایــم مــن امــــام طــــلـــوع امــــروزم مــن شــفــیــع غـــروب فــردایــم دسـت بــر دامــنــم اگــر بــزنــیــد از زمیــن تا بـهــشت پــر بــزنیــد گـر چه من سـوختـم ز زهـر جـفـا لـیـک ســوزم ز داغ کـرب و بـلا بـه خــدا صحــنــه ای نــدیــدم مـن تــلــخ تــر از غــروب عــاشـورا صـحــنــۀ مــرکــب بــدون سـوار نــیــــزه ای را کـه مــی رود بــالا مـن خــودم بــا دو دیــده ام دیــــدم شــمــر را روی ســیــنــــۀ آقـــــا تـا که خــنــجـر به حــنجـرش آمـد عـمـه می گــفـت وای... یا زهــرا ســر جــدم که بـر ســر نــی رفت لـشـگــر آمـد به سمت خـیـمــۀ ما مــا روی خــــار مــی دویــدیــم و پــی مــا بــود زیــنــب کــــبــری مــن خــودم قــتــلــگـــاه را دیــدم بــر ســر نــیــــزه مـــاه را دیـــدم هــر کــسی بــود دیــدۀ تـر داشـت پیش رویش به نیــزه ها سر داشت یا که چون خواهری که با دل خون روی نـی چـنـد تــا بـرادر داشـت هــمــۀ خــاطــرات مــن رنــگــی از غــم لاله هــای پــرپــر داشــت پیــش چــشــمــم رقـیــه را می زد خیره چشمی که بغض حیدر داشت عـمـر کـوتـاه این سه سـالۀ عـشق دردهــایـی شــبــیــه مــادر داشت شــکــر می کــرد در نــبــود پــدر عمه جان را اگـر که در بر داشت زهــر تــنــهــا دوای این هــا شــد گــره از کــارم عــاقــبـت وا شــد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امام محمد باقر علیهالسلام
ای به سیـنه ات پنهـان گنـج های قـرآنی عـلـم را شـکــافــنـده بـا کـلام نــورانـی مـظـهــر جـمـال حـق در لبـاس انـسانی صد چو بوعـلی پیـشت کودک دبستـانی هم سپهـر را محـور هم وجـود را بـانی کـنـیـه ات ابا جعـفـر خود مـحـمّـد ثـانـی آســمــان دانــش را آفـــتــاب تــابـــنــده مـشـعـل حقـایق را مـنـطـقـت فـروزنـده خصم را پـذیـرفـتـه با لب پُـر از خـنـده دوست خرّم و خندان دشمن از تو شرمنده خـلـق را خـداونـدی ای خــدای را بنـده نیست بنـده ای چون تو با جـلال ربّـانی ای هزار کوه طور غرق در یـم نـورت صد چو موسی عمران نقش وادی طورت هم ملک به فرمانت هم فلک به دستورت خازن است مسکینت مالک است مأمورت ای دعای عاشورا از کـلام پُـر شـورت داده نـور بر دل ها زین دعـای نـورانـی قـدسیان به قصد قـرب می برند نامت را عرشیان به شوق و شور سر کشند جامت را خـسـروان غـلامانـند سیّـدی غـلامت را وصف کرده در قـرآن کبـریا مقامت را جابـر از سـوی احـمـد آورد سـلامت را چـشـم او شده روشن از عـنـایـتـت آنـی تــو سـپـهــر انــورای تـو یـم تـجـلاّیــی برد و فـاطـمه فـرزند با جـمال یکــتایی روح پاک سه روحـی دُرّ چـار دریـایی پـنجـمـین ولـی الله بـاب هـفـت مــولایـی بلکه شش جهت را نیز ماه عـالـم آرایی هشت خلد را صاحب نُه سپهر را بـانی ای مــدیــنــۀ دلهــا تــا ابــد بــقـیــع تــو ابـر کـلّ رحـمـت ها بخـشـش سـریـع تو چرخ پیـر با عمـرش کـودک رضیع تو آسمان مطیعش باد هر که شد مطـیع تو عـرش کـبـریا ز آغـاز خـانـۀ رفـیـع تو بلکه عرشیان را بر خاک تو است پیـشانی ذکـر من سـلام من کیست حضرت باقر حـجّ من قیــام من کیست حضرت بـاقر اســوۀ تـمـام من کـیـست حـضرت بـاقر زمـزم و مـقـام من کیست حضرت باقر پـنجـمین امـام من کیست حضـرت باقر می کـنـد ز آئـیــنم مـهـر او نـگــهـبـانـی ای به بـنـدگی یکـتـا ذات حـق تعـالی را تـو یـگـانـه فـرزنـدی دو عـلـیّ اعـلا را بـاقـر العـلـوم اسـتی ذات پـاک یکـتـا را نی عجب اگـر بخـشد سائـلت دو دنیا را جان مادرت زهرا از درت مران ما را بی تو در جـنان عاشق بنده ایست زندانی تو ز کـودکی دائـم مـحـنت و بـلا دیـدی با دو چشم معصومت ظلـم بر ملا دیدی راه شـام طی کـردی دشت کـربلا دیدی اهل بیت عصمت را زار و مبـتلا دیدی رأس جدّ خود را در طشتی از طلا دیدی زیر چوب بر لب داشت نغمه های قرآنی خیمه ها کز آتش سوخت سیّدی کجا بودی؟ زیر خـارها خـفـتی بـین عـمّه ها بودی؟ شاید ای عزیز جان زیر دست و پا بودی روی شـانـۀ مـادر یـا از او جــدا بـودی یا به زیر کعب نی در خـدا خـدا بـودی چـار سـال سنّت بود با چـنـان پـریشانی ای غریب شهر خویش مثل جدّ مظلومت شد ز کودکی دائم خون به قلب مغمومت از حقوق خود کردند ظالمانه محرومیت روی زین زهرآلود خصم کرد مسمومت سـوخـتند از داغت اهـل بـیت معصومت روزشان ز غم گردید همچو شام ظلمانی نخـل مهـر تو کـرده ریشه در دل شیعه جای تو نه در خاک است بلکه در دل شیعه مـیــوۀ تــولاّیت بـوده حــاصـل شـیـعــه دیـده روز شب آزار در مـقـابـل شـیـعه سوز «میثمت» گشته شمع محفـل شیعه گه به نظم و گه با اشک میکند دُر افشانی
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امام باقر علیه السلام
ای شیــعۀ ثــانی عشــر حضرت بـاقر دین زنــده شده از هنــر حضرت باقر بخشید به اسلام مبین گــرمی و رونق گنجــینۀ غــرقِ گـهــرِ حضرت بــاقر تا روز قیــامت همه چون آیــنه ماتـند از دانش و علـم و هنــر حضرت باقر زینت ده تــوحید پــرستان جهان است گــلزار گــل و بــارور حضرت بــاقر قــدسی نفــسان حــرم قــدس ندیــدنــد جز نـور خــدا در نظــر حضرت باقر مـرغــان دعا تا حـرم دوست رسیـدند در سجـدۀ شــام و سحـر حضرت باقر جــابر چه صمیــمانه ز درگــاه پیـمبر آورده ســلامی به بر حضــرت بــاقـر از فتنه بپرهیز که این بـار گران است بــاری که کند خــم کـمر حضرت باقر عمری ز غم کرب و بلا خون جگر خورد قــربان دل و چــشم تر حضرت بــاقر پیوسته غــم فــاطمه و غــربت حیــدر آتش زده بر بــال و پر حضرت بــاقر زهر ستم و کینۀ بیــداد چه کرده است با جان و دل و با جگــر حضرت باقر افسوس که در سوک نشسته است مدینه زین داغ گــران با پسر حضــرت باقر دادند مــرا کــوثــر تــوفیق «وفــائی» تا آن که شوم نوحــه گر حضرت باقر
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال امام باقر علیه السلام
مـنــم که دل به غــم و درد آشنــا دارم به دیــده جــام می نــاب نـیــنــوا دارم به سینه وسعت صحـرای کــربلا دارم همیشه در همه جــا روضـۀ منــا دارم منم که بانی این روضه های پُر شورم تمــام عمـر، ســروری نکرد مسرورم کسی که باطن هر روضه را خبر دارد کسی که گلشنی از لاله بر جگـر دارد کسی که خــاطـرۀ وادی خــطــر دارد ز روز واقــعـه هفتــاد و دو اثــر دارد منم که سجــدۀ سجّــاد دیــده در شعــله حــرارت غــم جانـان چشیده در شعله منــم که داغ یتــیـمان مجــتــبـی دیــدم شهــادت هــمــۀ آل مصـطــفــی دیــدم به زیــر ســمّ ستــور آیـت خــدا دیــدم به کوفه هیبت فــریاد مــرتضی دیــدم به صحنه، شاهد اجـساد عــاریات منم بــلا کـشـیــدۀ نســوات بــارزات منــم کسی که دید امــام زمــان در آتش بود کـسی که عـمّــۀ او بـاعث نجـاتش بود کسی که تشنه وصد چشمۀ فراتش بود کسی که کـرب و بلا قــلّـۀ حیـاتش بود به چار ساله غمــم برتر از چهل ساله که دیــده؟ گــریۀ پنجــاه سـاله بی ناله هرآنکه از کــرمم کــربلا نمی خـواهد ز آل فــاطــمه دفع بــلا نمی خــواهــد ز خوان نعمت علـمم صلا نمی خواهد بهـشت، غیــر دل مبتــلا نمی خــواهد من آنچه خاطره دارم ز کربلاست و بس روایت هنــر عشق، نــیـنواست و بس بیا که بــاقــرم و کــاشف هُـمــومم من همــاره پشت و پنــاه بشر، عمومم من به علــم غـیـب شکــافـنـدۀ علــومم من بیا که با خبـر از گــردش نجــومـم من به مــدرسم همه تـازه دروس می بینی هزار بـوعـلی و شیــخ طوس می بینی بگیر دست تـوسّل، تو را نظــر از من بســاز هـمّت دانش، به دل اثــر از من مرو به دامن بیگانگــان، ظفــر از من فقاهت از من و طب از من و هنر از من بیــا کــه بــاقــر اعــلام اولــیــاء منــم به علــم و حلم، معلّــم به انبــیـاء منــم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال امام محمد باقر علیهالسلام قبل از شهادت
من بر فَلَک امامم من بر مَلَک شهودم ذکر عَـلَی الـدَّوامـم من معـنی سجـودم هم شـاهـد قـیـامـم هـم شـاهــد قـعــودم هم مَـظهـر وجـودم هم مُـظهـر وجودم نـور شـهــود و غــیــبـم آئـیــنـۀ قـلــوبـم من باقر العـلـومم من کـاشـف الکـروبـم من حجّـت خـدایـم تـفـسـیـر هـل اتـایـم دلـبـند مرتـضایـم فـرزنـد مصـطـفـایـم نـور دل حـسـیـنـم سـجــاد را عـطـایـم من یـادگـار درد و غـم هـای کـربـلایـم تـاریـخ کـربـلا را بـایـد ز من بـجــوئیـد گـاهی میان روضه از قــول من بگوئید من چار ساله بودم دیـدم غـم و بلا را می دیـدم از مـدیــنـه تـا شـام ابـتـلا را کس همچو من ندیـده مـظلـوم مبتلا را تصویر زنـده دیـدم اوضاع کـربـلا را آئــیــنۀ خــدا را در زیــر ســمّ مــرکـب رأس ز تن جـدا را در پیش چــشم زینب دیـدم به روی نـیـزه هـجـده سر بُـریده در قـتـلـگــاه دیـدم یک حـنجـر دریـده خورشید کاروان را دیدم به اشک دیده دیدم که از جسارت رنگ عمـو پریده بر ناقه های عـریان بـریان دل زنـان بود چـشـمان غـیـرت ما گـریان بـانـوان بود من دیده ام در آتش با اشک دختران را از خـیمه ها فرار اطفـال و مـادران را هم ناله های عمه، هم اشک خواهران را بر نیـزه های خـونین رأس برادران را با نـیــزه آشنــایــم با تــازیــانــه هــمــدم با کعب نِی انـیــسم بـا آه و نـاله مَـحــرم من در تمام این راه در سوز و آه بودم با اشک و آه حسرت غـرق نگـاه بودم هـمـراه عـمـه زینب در قـتـلگـاه بـودم در حـلـقه های آتش در خیمه گـاه بودم ماتم کشـیده ام من، سیــلی چـشیـده ام من تهـمت شنیـده ام من، بس داغ دیـده ام من منزل به منزل از غم مُردم در این اسارت از بس به عمه هایم شد از جفا جسارت روحـیـۀ لطیفم خورد از ستـم خسارت گاهی لباس و گاهی گهواره رفت غارت دشمن به بی حیایی بر عمه، در حضورم با تهمت کنــیـزی زد لطمه بر غــرورم خواهد پیام ما را هر کس دهد به عالم یــاد غــم و بــلا را بـایـد کـنـد دمــادم حتی کند مـنا را مـاتـم سـرای این غـم جـوئـید کـربـلا را در خـیــمـۀ مـحـرّم یـاری کـنید ما را با روضه های غربت گـاهی کـنـار پـرچـم گاهی کـنـار تـربت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال امام باقر علیه السلام
دلی شکسته و چشمی ز گریه، تر دارم گشــوده ام پَــر اگــر نیت ســفــر دارم اگــرچه مــاه محــرم خــزان شــدم اما همیشه چند دهه روضه در صفر دارم همه ز مــرگ پدر ارث می برند ومن بساط گریه ام ارثی ست کز پـدر دارم هشام! زخــم دلم که برای حــالا نیست من از غروب دهم زخم بر جگر دارم زمانه دست ز قلب شکـسـته ام بــردار من از بریدن رأسش خودم خبــر دارم به یــاد ســاقی لب تشنــه امــام شهـیــد میان قاب دلــم عکــسی از قــمر دارم اگرچه قصه من مال سال ها پیش است همیشه یک سر بر نیـزه در نظر دارم غروب کرببلا زخـمهای سختی داشت ولی ز شــام بـلا زخــم بیــشتــر دارم! دلــم گــرفـته از اینکه نشد درآن ایــام ز روی دست رقیــه طـنــاب بــردارم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امام محمد باقر علیهالسلام
نگــاه کــودکی ات دیـده بـود قـافـلـه را تـمـام دلـهــره هـا را، تـمـام فـاصلـه را هــزار بار بـمیـرم بـرات، می خـواهـم دوبـاره زنـده کـنم خاطـرات قــافـله را تو انتهـای غـمی، از کجـا شـروع کنم خودت بگو، بنـویسم کـدام مـرحـله را؟ چـقـدر خـاطـرۀ تـلـخ مـانـده در ذهنت ز نیزه دار که سر برده بود حوصله را چه کودکی بزرگی است این که دستانت گـرفـته بود به بـازی گـلـوی سلسله را میـان سلـسـله مـردانه در مسیر خطـر گـذاشـتی به دل درد، داغ یک گِـلـه را چقدر گریه نکردید با سه سـاله، چقدر به روی خـویـش نـیـاورده ایـد آبـلـه را دلیـل قـافـله می بـرد پا به پـای خـودش نـگـاه تـشـنـۀ آن کــاروان یک دلـه را هنوز یک به یک، آری به یاد می آری تـمـام زخـم زبـان های شهـر هلهـله را مرا ببخش که مجبور می شوم در شعر بـیـاورم کــلـمـاتـی شـبـیـه حـرمـلـه را بگو صبور بلا در منا چه حالی داشت که در تلاطم خـون دید قلب قـافـله را؟
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال امام باقر علیه السلام
شیعه كند مرا صـدا كه حجـت خــدا منم آنكه شده به كــودكى شــاهد كــربـلا منم ز بعد مرتضى على پس از حسین و مجتبى از پس زین العــابـدین ولىّ كــربــلا منم وارث علم و دین همه كنز خفىّ فــاطمه شاهد كــوى علقــمه وصىّ مصطفى منم آنكه ز بین خاك وخون با غم وغربتى فزون سر بریده دیده است به روى نیزه ها منم همدم شیر خـواره ام محرم گــاهواره ام همـسفــر رقیــه ام مـحــرم بچــه ها منم همره كــاروانــیـان اسیر دست دشمنــان به زیر تازیــانه ها به شــام و نیـنوا منم آنكه به روضه بانى است عاشق روضه خوانى است چـه در بقیـع چه كربلا چه بین خانه ها منم قسم به این حـقـیـقـتـم بخــاطر مصیـبـتـم آنكه بود به دست او بـرات كــربلا منــم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امام محمد باقر علیهالسلام
کـسی کـه بـود شـکـافــنـدۀ تـمـام عـلـوم هزار حیف که از زهر کینه شد مسموم ســر تـو بــاد ســلامت ایــا رســول الله وصِّی پـنجـم تو کـشـته شد ولی مظلـوم گهی به زخم زبان قلب حضرتش خستند گهی به خانه اش از کینه خصم برد هجوم بـسان مـادر و آبــاء رنـج دیـدۀ خـویـش همیشه بود زحقّ و حقوق خود محـروم به غـربت عـلـی و خـانـدان او سـوگـنـد امـام ما ز جـهـان رفـت با دلی مغـمـوم هماره قـصّۀ مـظلـومی اش بخاک بقـیـع بود ز غـربت قــبـرش برای ما معـلـوم زدردهــای نـهــانـی کـه بـود در دل او کسـی نـداشـت خـبـر غـیر خـالـق قـیّـوم حیات او همه با درد و رنج و غصّه گذشت که بود ظلم به اولاد مصطفــی مـرسوم نه طاقت است زبان را به وصف غم هایش نه قدرت است قـلم را که تا کند مـرقوم بـگـو به امّـت اسـلام، این سخـن (میثم) به مرگ حضرت باقـر یتیم گشت علوم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح امام محمد باقر علیه السلام
موّاج می شــویم و به دریـا نمی رسیم پرواز می کـنـیم و به بــالا نمی رسیم این بــالــهـا شبــیــه وبــالنـد، ابتـــرنـد وقتی به سیـر عالـم مــعــنا نمی رسیم این چشمهای خیس و تهی دست شاهدند بی تو به جــلـوه زار تماشا نمی رسیم تا بی کرانــه های حـضور خدائی ات پر میکشیم روز و شب اما نمی رسیم باشد اگر تــمـام جـهــان زیـر پـایمـان حتی به خــاک پای تو آقــا نمی رسیم این حرف ها نشانۀ تقصیـر فهم ماست حیران شدن میان صفات تو سهم ماست دنیا تو را چگونه بـفـهـمد؟ چه باوری! از مــرز عقلـهــای زمیــنی فــراتـری مبهوت جــلــوه های جـلالت کمیت ها کی می رسد به درک کمال تو بیت ها ای باشکوه از تو سرودن سعادت است این شعرها بهانۀ عــرض ارادت است هفت آسمان به درک حضورت نمیرسد خــورشیـد تا کـــرانــۀ نــورت نمیرسد چـشــم مديــنــه مات ســلـوک دمادمت بـوي بهشت مي وزد از خاک مقـدمت مــحــو خـودت تمام سمـاوات می کنی از بسکه عــاشقـانـه مناجــات می کنی آقا کــلیــم طــور تــمنـا شـدیـم و بـعــد دلـتـنگ چشم های مسیـحا شـدیم و بعد مــثـل نسيــم در به در کوچـه ها شديم با چــهــره ی محمدی ات آشنـا شـــدیم ای مـــظـهــر فـضـائـل پیـغمبـر خــدا آئـیــنــه ی شــمــایـل پــیـغـمـبــر خـدا شايـسـتـه ی سلام و تحــيـّات احـمدي احـيـا کـنـنـده ی کـــلمـات مــحـمــدي نورعلی و فاطمه در تار و پود توست شور حسین و حلم حسن در وجود توست قلبش هزار چشمۀ نور و معارف است هرکس به آيه اي زمقام تو عارف است هرکس که تا حضور تو راهی نمیشود عـلـمش به جــز زیان و تباهی نمیشود یک شب به آســمـان قــنـوتت ببر مرا تا بی کــرانــۀ ملـکـــوتـت بــبــر مـرا امشب برای ما دو سه خط از سفر بگو از کـاروان خستــه و چـشمان تر بـگو روزی که بـادهای مخــالف امـان نداد هفت آسمان به قافله ای ســایه بان نداد دیــــدی به روی نیــزه ســر آفـتاب را دیــــدی گـلوی پـرپـر طـفـل ربـاب را دیـدی عمــود با سر سـقا چه کرده بود تیر سه شعبه با دل مـولا چه کرده بود در موج خيز شیون و نــاله دویـده ای تا شام پا به پـای ســه ســاله دویــده ای گل زخـمـهـاي سلسله يــادت نمي رود هــرگز غـروب قـافـله يـادت نمي رود هم نالــه با صحیـفه ی ماتـم گـریـستی یک عمـر پـا به پای محـرم گــریـستی
: امتیاز
|