![](images/menu/doubt_but.png)
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه محرم
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه صفر
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه رجب
-
سایت قرآنی تنـــــزیل
-
سایت مقام معظم رهبری
-
سایت آیت الله مکارم شیرازی
-
سایت آیت الله نوری همدانی
-
سایت آیت الله فاضل لنکرانی
-
سایت آیت الله سیستانی
![](images/menu/software_but.png)
![]() شهادت حمزه سیدالشهدا علیه السلام
ای آشــنــــای غـــربــت پــیــمــبــر چشیــده جــرعه از سبــوی کــوثــر تــو بــهــتــریــن مـــدافــع ولایــــی شــهــیـــد روزگــــار لافــتــــایــــی تــو حــامــی حــقــیــقــی رســولــی تو دل خــوشــی حــضــرت بتــولی تــــویــی مــدافــع غــیــــور اســلام نــشــان فــخــری و غــرور اســلام هــر آن که دیــده رزم بـی امــانــت ادب کــنــد بــه غــیــرت جـــوانــت تویــی تو شــیــر بـیــشــۀ شجــاعت طـلایــه دار عــشــقــی و اطــاعــت به لــشگــر نـبــی تـویـی عــلــمــدار دلت ز عشق مــرتضاست ســرشـار عــمــوی بـا وفــای مـصـطــفــایــی فــدایــی حــسـیــن و مــجــتــبــایــی تــو شــاهــد نــبــــرد ذولـــفــقــاری تــو مــایــۀ غـــرور و افــتــخــاری به معــرکه تو صــاحـب حکــایــات عــلــی به رزم تو کــنـد مـبــاهــات چنــان سِتَـبـر سیـنــه ات سپــر بـود که سهــم نـیــزۀ ستــم جــگــر بــود دلت اگــر ز تیــر کین نشـان داشت آُحُــد به زیـر پــای تو امــان داشت چــه هـــمّــتــی کــه در ره ولایــت شهـیــد عــتــرتــی، امیــد عـصـمت شهــادت تو منحصـر به فــرد است به مُثــله گـشـتـنـت هـزار درد است اگــر چـه میــخ سیــنــه را نــدیــدی چه نیــزه ای به سیــنه ات خــریدی نــدیــده ای نــشــان زخــم ســیــلــی نــدیــده ای کــبــود، یــاس نــیــلــی امــان ز درد پــــهــلوی شــکــســته امــان ز ریــسـمـان و دست بـسـتـه امــان ز گــریـه های بیت الاحــزان امــان ز ســوز نــالــه های لــرزان چه آفــتی به گــلــشن فــدک خــورد مگر چه شد که فاطمه کتک خورد؟
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() شهادت حمزه سیدالشهدا علیه السلام
ای کشتــه ای که بود اُحــد کربلای تو اهل مــدیـنه نــوحـه گــرانِ عــزای تو شیــر خــدا و شیر رســول خــدا تویی ای نــام سـیــدالـشّـهــدایــی ســزای تـو قـبل از حسین و واقـعــۀ جــانگـداز او زهرا گریست بر تو و بر کــربلای تو هر عضوت از نسیم شهادت چو گل شکفت در راه دین چو مُثله نشد کس سوای تو اعضای تو ز تیــغ ستم پــاره پاره شد پایان نشد به کشتــه شدن ماجــرای تو شد خلعـت شهــادت تو جـامۀ رســول جان ها فدای پیکر در خـون شنــای تو ای قــامت بلنــد رشـادت به هـر زمان کــوتــاه بُــد ردای رسـالت بــرای تــو ماتــم، چــرا گیــاه به پـای تو ریخـتـند می باید آنکه ریخت سر و جان به پای تو شعر " مؤید " است تو را کمترین نثـار ای بهتـرین درود و تحیّــت ســزای تو
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() تخریب حرم ائمه بقیع علیهم السلام
بشکند دستی که ویران کرد این گلخانه را درعزا بنشاند او، شمع و گل و پروانه را بشکند دستی که هتک حرمت این خانه کرد شیعه را سوزاند و خون در قلب صاحبخانه کرد ************************* درون قـلب جهــان، انـقــلاب گـشـتـه بـیا نفس، بدون تو همچون عــذاب گـشته بیا نظاره کن به فــرا سوی یـثـرب و بـنـگر حــرم به دست حــرامی خـراب گشته بیا ************************* این گــلستان نـبیّ بـار دگــر ویــران شده چشم های منتقــم، بــار دگر گــریان شـده بعد تخریب بقیع و این ستــم در آن دیــار گشت روشن، از چه قبر فاطمه پنهان شده
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() تخریب حرم ائمه بقیع علیهم السلام
سلام ما بــه مــدیـنـــه به قـبـلــۀ جــانـش ســـلام مــا بــه رســول لله و گـلستــانش سلام ما به حریمی که مهبـط وحی است کـه جبـرئیل امین خـادم است و دربانش سـلام مــا به گـلستــــان سبــز اهل البیت سـلام مـا بـه بقـیــــع و قبـــور ویــرانش سلام ما به جگــر گــوشــۀ رســــول الله به فــاطمـه؛ به شکـوه و به قـبـر پنهانش سلام ما به علـی و بـه غُـربت و قَـدرش به جان و قلب صبور و به اشک چشمانش ســلام ما به امـامی که تــیـر بــاران شد سـلام مـا به مزار و به خـاک یکــسانش ســلام مــا بــه دل داغـــدیـــدۀ ســجّـــاد به سجـده های طویل و به چشم گـریانش ســلام ما به امــامی که بـاقــرالعلم است درود ما بـه گهـُـرهای نـاب و غلطـانش سلام ما به گل صـادقی که گــلـشن دیـن هماره سبز شد از چشمه های عــرفانش ســلام ما به مـــــزار غــَـریب اُمّ بنیـــن به مادری که شرر داشت جان سوزانش اگر ضــریح نـــدارد قبــور ایـــن پاکـان قلـــوب شیعـــه بــود بقعـــۀ فـــروزانش برای خانۀ خورشیـد شمــــع لازم نیست که روشــن است همیشـه ز نور یزدانش مدینـــه همره عشـاق خــــویش جـا دارد تمـــام عمــــر بگــــرینــد بر غـریبـانش چه مــیـزبــانی گرمی کنـد رســــول الله از آن کسی که شـود در مــدینه مهمانش به یاد فــاطمه و غــربت علی همه عمـر گـلاب اشک «وفائی» چکـد به دامـانش
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() تخریب حرم ائمه بقیع علیهم السلام
بــوی غــم بــوی عــزا دارد بقـیع غــربتــی بی انتــهــا دارد بقــیــع اشك زهــرا روی خــاكش ریخـته روز و شب حــال بكــا دارد بقیـع بس حكــایت از زمــان غــربت و نــاله های مــرتضی دارد بــقـیــع در میــان سیــنــۀ ســوزان خــود گنــج پنهــان ســال ها دارد بقــیع باز بی شمع و چراغ و زائر است مــردمــانی بـی وفــا دارد بـقـیــع بــوده ایـنـجــا هیــئت ام الــبـنـیـن روضه خــوان كــربلا دارد بقــیع بغض می بــارد به هر جا پا نهی آستــانــی غــم فــزا دارد بــقــیــع هر كه برگشتــه از آن وادی غــم گفتــه بـس نـا گـفـتـه ها دارد بقیع خــواب می دیــدم كه قــد آسمــان گنبــدی رنــگ طـلا دارد بــقـیــع خواب می دیدم كه صحن و بارگاه مثــل صـحـنـیـن رضــا دارد بقیع كـربــلا خــاكش شفــا گر می دهد تــربت پــاكــش شــفــا دارد بقــیع آن قدر هم بی كس و بی یار نیست زائــری نــام آشـنــا دارد بــقــیــع روز تخــریب ضــریح و گنبـدش مهــدی صاحب عــزا دارد بـقیــع تا هـمیــشــه یـاد مــادر بــاشــد او خــاك بر روی عبــا دارد بــقــیـع انتــقــام فــاطــمه خــواهــد گرفت آخـر ای دنیـا ، خــدا دارد بقــیــع
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل پندیات
هر که با پاکدلان، صبح و مسائی دارد دلش از پــرتــو اسـرار، صفــائی دارد زهد با نیت پاک است، نه با جامهٔ پـاک ای بس آلــوده، که پــاکیزه ردائی دارد شمع خندید به هر بزم، از آن معنی سوخت خنـده، بیچــاره ندانست که جــائی دارد ســوی بتخانه مرو، پنــد برهمن مشنــو بت پرستی مکن، این ملک خدائی دارد هیزم سوختــه، شمع ره و منــزل نشود باید افروخت چراغی، که ضـیائی دارد گرگ، نزدیک چراگاه و شبان رفته به خواب برّه، دور از رمـه و عــزم چرائی دارد مور، هرگــز بـدر قصر سلیمــان نرود تا که در لانهٔ خود، برگ و نـوائی دارد گهــر وقت، بدین خیـرگی از دست مده آخــر این دُرّ گــرانمــایــه بهــائـی دارد فرخ آن شاخک نورسته که در باغ وجود وقت رستن، هــوس نشو و نمــائی دارد صرف باطل نکند عمر گـرامی، پروین آنکه چون پیــر خــرد، راهنمــائی دارد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل پندیات
از جنون این عالــم بیگــانه را گم کردهام آسمــان سیرم، زمین خــانه را گم کردهام نه من از خود، نه کسی از حال من دارد خبر دل مــرا و من دل دیــوانه را گــم کردهام چون سلیمانم که از کف دادهام تاج و نگین تا ز مستی شیشه و پیمــانه را گـم کردهام از من بیعاقبت، آغــاز هستی را مپـرس کز گرانخوابی سر افـسانه را گــم کردهام طفل میگرید چون راه خانه را گم میکند چون نگریم من که صاحب خانه را گم کردهام؟ به که در دنبال دل باشم به هر جا می رود من که صائب کعبه و بتخانه را گم کردهام
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل پندیات
در بهاران سری از خاک برون آوردن خندهای کردن و از باد خــزان افسردن همه این است نصیبی که حیــاتش نامی پس دریغ ای گل رعنا غـم دنیا خوردن مشو از بــاغ شبابت بشـکـفـتن مغــرور کز پـیـش آفت پیــری بود و پــژمــردن فکر آن باش که تو جانی و تن مرکب تو جان دریغست فـدا کردن و تن پـروردن گو تن از عاج کن و پیرهن از مروارید نه که خواهیش به صندوق لحد بسپـردن گر به مردی نشد از غــم دلـی آزاد کنی هم به مردی که گـنــاه است دلی آزردن صبح دم باش که چون غنچـه دلی بگشائی شیــوۀ تنـگ غــروبست گـلـو بـفـشـردن پیش پــای همه افتــاده کــلیـد مـقـصــود چیست دانـی دل افتــاده به دست آوردن بار ما شیشۀ تقــوا و سـفـر دور و دراز گر ســلامت بتوان بار بـه منــزل بـردن ای خــوشا توبه و آویختــن از خـوبیها وز بدی های خود اظهار نــدامت کردن صفحه کزلوح ضمیر است ونم ازچشمۀ چشم میتوان هر چه سیاهی به دمـی بستردن از دبستــان جهــان درس محـبـت آمــوز امتحان است بترس از خطــر واخـوردن شهریارا به نصیحت دل یــاران دریــاب دست بشکسته مگــر نیست وبــال گردن
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با امام زمان (عج)
مهر خوبان دل و دین از همه بی پروا برد رخ شطرنج نبرد آنچه رخ زیبا برد تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت از سمک تا به سهــایش کشش لیـلا برد من به سر چشمه خورشید نه خود بردم راه ذرّه ای بــودم و مهــر تو مرا بــالا برد من خسی بی سرو پایم که به سیل افتادم او که می رفت مرا هم به دل دریـا برد جام صهبا به کجا بود مگر دست که بود که در این بـزم بگردید و دل شیــدا برد خم ابروی تو بود و کف مینـوی تو بود که به یک جلوه ز من نام و نشان یک جا برد خودت آموختیم مهر و خودت سوخـتـیم با بر افروخته رویی که قرار از ما برد همه یــاران به ســر راه تو بودیــم ولی خــم ابـروت مرا دید و ز من یغــما برد همه دلبــاخته بودیم و هراسان که غمت همه را پشت سر انـداخت، مرا تنها برد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل پندیات مناجاتی
باید از آفـاق و انفس بگذرى تا جان شوى وآنگه از جان بگذرى تا در خور جانان شوى طُرّه گیســـوى او، در كف نیاید رایـــگان باید اندر این طریقت، پاى و سر چوگان شوى كى توانى خواند در محراب ابرویش نماز؟ قرنها باید در این اندیشه، سرگردان شوى در ره خال لبش، لبـریـز بــــاید جــام درد رنج را افزون كنى،نى در پى درمان،شوى در هواى چشم مستش، در صف مستان شهر پاى كوبى، دست افـشانى و هم پیمان شوى این ره عشق است و اندر نیستى حاصل شود بایدت از شوق، پروانه شوى؛ بریان شوى
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() عید سعید فطر و مناجات پایان رمضان
شــاید کسی حــال مرا پــرسیــده باشد یا اشــک چشمــان تـرم را دیــده باشد حق دارد این قلبی که مهمان خدا بود از دوری مــاه خــدا رنــجــیــده بـاشد کِی میرسد تا آسمـان ها... بنده ای که در گـوشــۀ زنــدان تن پــوسیــده باشد پیـروز میدان جهــاد روزه داری ست هرکس که با نفس خودش جنگیده باشد فطــر آمده تا فطــرت خود را بیــابیـم گمگــشته ای که روشنــای دیــده باشد امکــان ندارد سفــره دار ماه غـفــران تا این زمـان ما را نیــامــرزیــده باشد شایـد خــدا در لحظه های روشن قــدر ما را به عشق مــرتضی بخـشیده باشد بخشیده خواهد شد کسی که بین روضه بر روی گونه اشک غــم بـاریده باشد رمز شروع گریه با ذکر حسین است چشمی اگر چون چشمه ای خشکیده باشد دنــیــا نــدیــده تا به حــالا پـیکری را که ایـنـچـنـین روی زمین پاشیده باشد عــالــم نــدیــده که کــسی مانند زینب مــرثــیــۀ گــودال را فـهـمـیــده بــاشد حـتّی اگــر زیر گــلویـش را به جــای مادر... میــان کــربــلا بــوسیده بـاشد خنجر رسید و از قفا سر را جـدا کرد خورشید را روی فـراز نیــزه جا کرد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() عید سعید فطر
بگــذشت مـه روزه، عید آمد و عید آمد بگذشت شـب هـجران، معشوق پدید آمد آن صبح چو صادق شد،عذرای تو وامق شد معشوق تو عاشق شد، شیخ تو مرید آمد شد جنگ و نظر آمد، شد زهر و شکر آمد شد سنگ و گهر آمد، شد قفل و کلید آمد جان از تن آلوده، هم پاک به پاکی رفت هـرچند چو خورشـیدی بر پاک و پلید آمد از لــذت جـــام تــو دل مانده بــه دام تو جان نیـز چو واقف شد، او نیز دوید آمد بــس تــوبه شایسته برسنگ تو بشکسته بـس زاهد و بس عابد کو خرقه درید آمد بــاغ از دی نامحـرم سه ماه نمی زد دم بـر بـوی بهار تو، از غیــب رسـیـد آمد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مناجات رمضانی ( پایان ماه)
همه رفـتـنـد، گــدا باز گــدا مـانده هنوز شب عید است و خدا عیدی ما مانده هنوز دهــۀ آخــر مــاه اول راه ســحــر اسـت بعد از این زود نخوابیم، دعا مانده هنوز عیب چشم است اگر اشک ندارد، ورنه سر این سفرۀ تو حال و هوا مانده هنوز دارم امــیّــد به مـعـراج تـقــرّب بـرسم یا عــلیّ دگـری تا به خــدا مانــده هنوز گوئیا سفرۀ او دست نخورده مانده است او عطا کرد، ولی باز عطا مــانده هنوز گریه ام صرف تهی بودن این اشکم نیست دستم از دامن محبوب جــدا مانده هنوز وای بر من که ببینم همه فرصت ها رفت باز در نامۀ من جرم و خطا مانده هنوز یک نفر بــار زمین مانــدۀ ما را ببــرد کس نپرسید که این خسته چرا مانده هنوز هر قد این فتنه گری رنگ عوض کرد ولی دل ما مست علی، شکر خدا مانده هنوز تا که در خوف و رجائیم توسل باقی است رفت امروز ولی روز جــزا مانده هنوز هر چه را خواسته بودیم، به احسان علی همه را داد، ولی کرب و بلا مانده هنوز
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() عید سعیذ و فطر و پایان رمضان ( امام زمان عج)
چه زود از دست ما ماه خـدا رفت مه تـسـبیح و تهـلـیـل و دعــا رفت مــه احــیــا؛ مــه شـب زنـده داری مه روزه مـه صـدق و صفــا رفت مهــی که بود از فیض و سعــادت نفس، تسبیــح و خـواب آن عبادت مه یا نــور و یـا قــدوس و یــارب شبش از روز و روزش بهتر از شب خــوشا آن روزه داران را که دانم محـبـت بود در دل، ذکــر، بـر لب به خلوتگــاه شب اختــر فـشـانـدنـد کمیــل و افـتـتـاح و نـدبــه خواندند سحــر بود و منـاجـات و دعــایش دعــاهای لـطـیــف و دلــربــایــش خوش آنکو داشت خلوت با خداوند دریــغ از لحـظـه های با صفــایش کـجــا رفـتـنـد شب های منــیــرش چه شد بوحمزه و جــوشن کبیرش چه شب هـایی که دل یاد خــدا بود دعــا بود و دعــا بــود و دعــا بود زبــان مــأ نــوسِ ذکــر ربـنــا بود به گــوش جان صــدای آشنــا بـود خـوشا آنان که از نـو جان گـرفـتند دل شب انــس بـا قــرآن گــرفـتـنـد چه ماهی مـاه حــی ذو المــنن بود چه مــاهــی ذکر حق نقل دهن بود چه ماهی ماه غــفـران مـاه رحمت چه مــاهی مــاه میــلاد حســن بود چه مــاهی دل ز ایمان منجـلی بود علــی بود و علــی بود و علی بود مــه احـیــا مــه مــولا عــلــی بـود علــی شمــع دل و دل با عــلی بود تو گــویی با علــی بودیــم تا صبح چه می گویم نـفس ها یا عــلی بود چــه شــد آوای یــا رب الکــریمش دعــای یــا عــلـیُّ یــا عــظـیـمــش وفــا و عشق و ایمــان بود این ماه مگو، شیرین تر از جان بود این ماه بهشت سبــز اُنس عبــد و مـعـبــود بهــار خــتــم قــرآن بــود این مــاه فــروغ روح از بــدرش گــرفتــیم شــرف از لیـلـة القــدرش گـرفتیم الا ای دوستــان عیــد صیــام است چه بـنـشسـتید این عیــد قیــام است طلــوع صبــحــدم را ایــن روایـت هــلال مــاه نــور ایـن پــیــام است خــوشــا حــال تــمــام روزه داران که حسرت شد نصیب روزه خواران ره صــدق و صــفــا پــویید امشب جــمــال یــار را جــویــیــد امـشب وضــو گیــریــد با عـطــر بهـشتی به مهــدی تـهـنـیـت گــوییـد امشب خوش آن عیدی که با دلـدار باشیم همــه با هــم کـنــار یــار بــاشیــم اگر چه عید فیض و عید نور است اگر چه عید شوق و عید شور است اگر چه عیــد مجـد است و سعادت تمــام عیــدهــا روز ظـهــور است بدون یار، گل خار است خار است گــل نــرگس اگــر آیــد بهـار است الا ای شــمــــع بـــزم آشــنــــایــی نــدارد بی تو چـشـمــم روشنــایـی دلم خون شد دلــم خــون از جدایی گــلم، باغــم، بهــارم کــی می آیی الــهــی عیــدِ بـی تــو بــاز گــردد بــیــا تــا عــیــد مــا آغــاز گــردد تو شمع و قلب ما پــروانــۀ توست نـدیــده عــالــمــی دیــوانــۀ توست نــدای یــا لــثــارات الــحــســیـنـت لــوای کــربلا بــر شــانــۀ تــوست ظهورت عیــد خلق عــالمیـن است نه تنهـا عید ما، عیــد حسیـن است همین است و همین است و همین است که دیــدار تو عیــد مسـلمیــن است عزیــز دل به آمیــن تـو ســوگــنـد دعـای «میثم» دل خسته این است کـه فــردا جــزو یــاران تو بــاشـد دلـش بــاغ و بــهــاران تو بــاشــد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مناجات رمضانی ( پایان ماه)
افسوس که ایــام شــریفِ رمضــان رفت سی عید به یک مرتبه از دست جهان رفت افســوس که سـی پــارهٔ این مــاه مبارک ازدست به یک باره چو اوراق خزان رفت ماه رمضان حــافظ این گــله بُد از گرگ فریاد که زود از سر این گله شبان رفت شد زیر و زبر چون صف مژگان صف طاعت شــیــرازهٔ جـمــعـیــت بــیــداردلان رفت بی قــدری ما چون نشود فــاش به عــالم ماهی که شب قــدر در او بود نهان رفت تا آتشِ جوع رمضان چهـره بر افروخت از نامۀ اعمال؛ سیــاهی چـو دخــان رفت با قــامت چون تـیــر در این معــرکه آمـد از بــار گــنه با قــد مــانـنـد کــمان رفت بـرداشت ز دوش همه کــس بار گــنه را چون باد سبک آمد و چون کوه گران رفت چو اشک غیــوران ز سراپردهٔ مــژگــان دیر آمد و زود از نظر آن جانِ جهان رفت از رفتن یــوسف نــرود بر دل یـعــقــوب آن ها که به صائب ز وداع رمضان رفت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مناجات پایان رمضانی با امام زمان عجل الله تعالی فرجه
دیـدی رمضـان رفـته و پَر بـاز نکردم تـا خـیـمـه گـهِ سـبـز تو پـرواز نکـردم مــاه تو گـذشت عــاشقی آغــاز نکردم من پُـسـت غـلامـیِّ تـو احـراز نکـردم ساقی بده جامی که ز جان مست تو گردم شایـد که دگــر میکــده را درک نکردم من لایــق مـهـمـانـی ات ای یـار نـبودم چون یـاد تو در لحـظـۀ افـطار نـبــودم بـودم به حـضـور تـو و انـگـار نـبـودم مـن غـرق گـنـه بـودم و بـیـدار نبـودم من بار دگر خسته و تـنها شدم ای وای شرمندۀ تو یـوسف زهـرا شدم ای وای شب های مناجـات و دعـا رفت ز دستم فـیض سحـر ذکـر خـدا رفـت ز دستـم یک ماه نه یک عمر صفا رفت ز دستم هـمـسفــرگـیِ بـا شـهـدا رفـت ز دستـم جامانـده ترین رهـروِ این جـاده منـم من از پـا و نـفـس بـین ره افـتـاده مـنـم من افسوس که رفته ز کفم حاصلم ای دوست آلوده نمودم به چه سرعت دلم ای دوست بیـمار گـناهم چه کنم غـافـلم ای دوست بنما تو به درک عرفه شاملم ای دوست راضی شو ز من گرچه گنهکار و حقیرم بنگر به «أجِـرنا» پیِ احـسان مجـیـرم من جز تو کسی را گـل زهـرا نـستـایم شکـرانه به جـا آورم از این که گـدایـم با عشق تو می سوزم و می سازم و آیم تا آنکه زنـی در حـرمت قـفـل به پـایم بـگـذار سـحـرهـا به قـنـوت تـو بـمـانـم مـثـل تو سـحـر نـالــۀ الـعـفـو بـخـوانـم شب های زیارت ز دل خسته دلان رفت هم نـاله شدن با نفـس سیـنه زنان رفت گـریـه ز غــم قـافـلـۀ اهل جـنـان رفـت تا اینکه براتی ز تو گیریم زمان رفت هرکس که از او قلب تو دلدار رضا شد داریم یقـیـن روزیِ او کـرب و بـلا شد دست کـرمت گر ز کسی دست نگـیرد بـیـچـاره شـود زار و گـنهکـار بمـیـرد خوش بخت هر آنکه دلت او را بپذیرد از لـوث گـنـه پـاک شده عـیـد بگـیـرد بـر ما که فــقـیـران ره تـزکـیه هـسـتیم عـیـدی بـده ما مستحـق فطـریـه هستیم ای آن که تو صاحب به زمین و به زمانی هـستـی به کـنـار هــمـه و بـاز نـهـانی فـرزنـد رضـا ضـامن عـشـاق جـهـانی ای کاش نمازی به صف فطر بخوانی تـا آنـکه به دسـت دل تـو دل بـسپـاریـم سـر بـر قـدمت یـوسف زهـرا بگـذاریم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مناجات پایان ماه و عید فطر
خواهم به چشمه سار دو چشمم وضو كنم دل را به یاد تو، ز گنه شستـشو كنـم بــار دگـر بــه درگــه لـطـف تو آمـدم تا با سرشــك و ماتـم دیــرینه خـو كنم من كیستم كه با تو كنم گـفـتـگـو، مگر رخصت دهی كه با تو دمی گفتگو كنم من لایــق مـحـبّـت تو نـیـسـتــم، ولـی بگــذار رو به آیــۀ «لاتـقـنـطـو» كنـم ماه صیــام رفـت و نـبـخـشی اگر مرا من با چه رو به درگه لطف تو رو كنم آورده ام شــفــیــع، همـه اهـلـبـیـت را تـا از حـضـور تو طـلـب آبــرو كــنـم بــاغ دلم ز عطـر ولایت صفــا گرفت دیگر كجا ســزد طلب رنگ و بو كنم تا ره به آستـان تو جویم، پنــاه خویش جــز درگـه حسیــن كجــا جستجـو كنم من سینه چاك عشق حسینم به غیرعشق این زخم سینه را به چه چیزی رفو كنم درعید فطر عیدی خود را ز محضرت اخلاص در عـمل، ز تو من آرزو كنم ذكر جمیل و ناب«وفائی» است این سخن اخــلاص ده كه زندگیــم را نكــو كنم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مناجات پایان رمضانی با امام زمان عجل الله تعالی فرجه
آخــر مــاه شــد و مــاه نــیــامــد آخــر سی سحـر نـاله زدیـم؛ آه نـیـامـد آخـر بـا کـلافـی سـر بـازار نـشـسـتـیـم ولـی حـیـف شد یـوسـفـم از چاه نیـامد آخـر جان ما از غم دوریش به لب آمده است صاحـب غـیـبـت جـانکـاه نیـامـد آخـر شام هجران رخش از سر ما رخت نبست فـجـر امــیـد سحـرگــاه؛ نــیـامـد آخـر تـرسم این است دوباره به تبـاهی بروم مـشـعـل و روشـنـی راه نــیـامـد آخـر روضه قـتـلگه جد غریبش سخت است ای خـدا حضرت خونخواه نیامد آخر! مرکبش خونی وبی صاحب و گریان برگشت اسب خونین، ز چه رو شاه نیامد آخر؟
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مناجات و پندیات
شمیـم اهل نـظـر را به هر کسی ندهند صفای وقت سحر را به هر کسی ندهند کجـاست دیــدۀ روشنــدلان بـاطـن بین نگــاه نیک نظــر را به هر کسی ندهند تو بی هنر! که به فکر و خیال؛ دل بستی معطـلی، که هنـر را به هر کسی ندهند ادب، نیــاز اسـاسـی سالکــان ره است رمـوز طی سفــر را به هر کسی ندهند چه داغهــا، چه بـلاها، چه رنجها باید یقین که سوز جگر را به هر کسی ندهند شنـیــده ام ز بــزرگـان معـرفت یاران خلوص و دیدۀ تر را به هر کسی ندهند کسی که اهـل شهادت نبود نا اهل است بدان که میل خطر را به هر کسی ندهند قسم به راهب نصرانی و سه سالۀ شام طواف کـعـبۀ سر را به هر کسی ندهند سوی حسین به فردای محشر ای یاران جـواز و اذن گذر را به هر کسی ندهند دعای عهد بخوان رجعـتی اگر خواهی که درک صبح ظفر را به هر کسی ندهند
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مناجات با خداوند
گفتــم از زشتـی گـفـتــار بدم، گفت بیا از سیــهکاری رفـتــار بدم، گـفـت بیـا گفتم از غفلت دل از هَوَســم از نَـفـسم صاحب آن همه کــردار بـدم، گفت بیا گفتم از سرکشیام، با عـملم کردم فاش نیستم خستـه دل از کــار بدم، گفت بیا گفتم از دوست گریزانم و در خود غرقم دائمــا در پی پــنــدار بــدم، گـفـت بیـا گفتــم از گــوهــر ذکـر تو ندارم بهـره غوطهور مانده در افکار بدم، گفت بیا گفتم ای چشمۀ خوبی، سحری چشم گشا نگر اعمــال شـرر بار بــدم، گفت بیـا گـفـتـم آیینـۀ شیطان شده بـودم عمـری خسته از دست همین یار بدم، گفت بیا
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مناجات و پندیات
راز و نـیــاز گــوشــۀ آرام بهتـر است وقت دعــا، نشستـن بر بام بهتــر است عبـدالـکـریـم بودن ما اعـتـبــار ماست عبــدِ تو بودن از لقب و نام بهتر است مشتاق دیــدن تو شدم جــای کعـبـه ات اصلا کفن ز جــامۀ احــرام بهتر است بالا نــرفت آنکه بلا دید و شِکــوه کرد حال کسی که ســوختـه آرام بهتر است در کــورۀ گـنـاه دلــم سنـگِ سخـت شد از کوزه های پخته، گلِ خام بهتر است قــانــون امـتحــان خــدا فــرق می کنـد در حال فقر، دادن اطعــام بهتــر است با فقر دوست، لطف به بیگانه نارواست یعنی که دستگیــری اقــوام بهـتـر است خمس نداده مال مـرا زهــر کرده است از نان شبهه، سفرۀ بی شام بهـتر است مــرغ دلـم به مال ربا می رود ز دست مردن از این خزیدن در دام بهتر است
: امتیاز
|