![](images/menu/doubt_but.png)
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه محرم
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه صفر
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه رجب
-
سایت قرآنی تنـــــزیل
-
سایت مقام معظم رهبری
-
سایت آیت الله مکارم شیرازی
-
سایت آیت الله نوری همدانی
-
سایت آیت الله فاضل لنکرانی
-
سایت آیت الله سیستانی
![](images/menu/software_but.png)
![]() مدح و ولادت حضرت صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه
دمی که سیـر وجـودم الـی السما می شد تـمام صـفحۀ شعـرم پُـر از خـدا می شد گـمان کنـم خبـر از یار می رسد امشب که باب فـیض الـهـی به سیـنه وا می شد به زخـم کهـنـۀ چـشـم انتـظارها دیگـر نـگــاه مــرحــمت دلــبـری دوا مـی شـد چه جلوه ای شده بر ظرف کوچک قلبم که بنـد بنـد وجـودم ز هـم جــدا می شـد کـنار سـفـرۀ زیبـاتـرین مسـافـر عـرش دلـم ز پـنـجـۀ تـنـگ قــفـس رها می شد به هر نسیـم که در زلـف یـار می پـیچد به هر کـرشمه گـره ها ز کار وا می شد دراین زمانه که مردم همه غریبه شدند در این سکـوت کسی با من آشنا می شد چه بــیـقـرار دلـم مـیـل سـامــرا کـرده خدا به حضرت نرگس پسر عطا کرده حریم کوچک سرداب، عرش اعـلا شد نـگـار آمـد و لـبـخــنـد هـا شـکـوفـا شـد سـلام مـن به کـسی که ز کـاخ رُم آمـد بـه ریـسـمــان مـحـبـت اســیـر آقــا شـد خدا چه بخت بلندی به او عـطا فـرمود ز راه دور رسیـد و عـروس زهـرا شد عروس خانه غریب و امام خانه غریب چـقــدر شــادی این خـانـواده زیـبـا شـد نـشـستـه یک پـدری در کـنـار گهـواره تــرنــم لـب او نـغــمــه هــای لا لا شــد شهادتین به لب های او چه دیـدن داشت در ابـتـدا جـلـواتـش شـبـیـه عـیـسی شد همه ذخیرۀ حق در میان گهـواره است عصـا به دست نگهـبان خانه موسی شد صدا صـدای رســول خـداسـت می آیـد طـنـیـن یــا رب او مـثـل پـور لـیـلا شد سـتـارۀ سحـر خـانــواده سـر زده است خـلاصـۀ هـمـۀ اهــل بـیـت آمــده است دل شـکـستـه بـدانـد قــرار یعــنی چـه؟ خـبـر نـیـامـدن از تکـسـوار یعـنی چـه؟ نگـاه حضرت یعـقـوب می کـند تفـسیـر تــمـام عـمــر غـم انـتـظـار یـعـنـی چه؟ به دست بــاد سحــر بـوی پیـرهـن آیـد نـسـیـم صـبـح بـدانـد بـهـار یـعـنی چه؟ فقـط ز خـون شهـیـدان به جـلـوه می آید به تیـری از مژه طعـم شکار یعنی چه؟ ندیـده عـاشق رویت شدم که فـاش کنـم اسـیـری دل و گـیـسـوی یـار یعنی چه؟ کسی که طعـم وصالت چشیـده می داند نـگـاه مــرحمت سفــره دار یعــنی چه؟ بگـفـت سـیـد بـحـر الـعـلـوم کـی دانـیـد بــغـل گـرفـتـن قــد نــگـار یـعــنـی چـه دگــر بـرای وصــالت بهــانـه می گیرم اگر که دیـر بیـایی ز غصـه می مـیـرم ز درد دوریت ای دوست شکوه ها دارم خـوشم اگر چه غـریـبم ولی تو را دارم تـمام سـوز دل من ز نـاله های شماست ز درد هجر تو سوزی در این صدا دارم گـدایـی در این خـانـه آرزوی من است ز نــام تــوست اگــر زرّه ای بـهــا دارم الا امــیـر ســحـر ای مــسـافــر زهــرا امـیـد وصل تو را بیـن هــر دعــا دارم بـیــا و نــامـۀ اعـمال من مــرور نکـن که بــر جبین عــرق شـرم از شما دارم به کام خـویش چـشیـدم غــم جـدایی را امــیــد رحــمــتــی از یــار آشــنـا دارم بــیــا مـیـان قــنـوتـت مرا ز یـاد مــبـر کـه احـتـیـاج شـدیـدی بر این دعـا دارم به آه نیمه شب تو قـسم عـنـایـت توست اگــر زبــان مـنــاجــات بــا خـــدا دارم قرار ما همه تنگ غروب صحن حسین هــوای بـوسه ای از خـاک کـربلا دارم چه می شود به نگاهی دلم تکـان بدهی چه می شود شب نیمه رخی نشان بدهی رسیـدی و دل ما غـرق نـور کردی تو کـلیـم گـشتی و جلـوه به طور کردی تو شبانه روز شده اشک تو شبیه به خون ز بس مصیبت کـوچه مـرور کردی تو همان زمان که لگد خورد مادرت زهرا ز کـوچـه های مـدیـنه عـبـور کـردی تو درآن دمی که به هم خورد گیسوان حسین دل شکـستــه مـادر صـبـور کـردی تـو تـمام حـاجـتـم این است با دلی پُـر درد تو را به حق اسیـری عـمه ات بـرگـرد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت امام زمان عجل الله تعالی فرجه
امشب خـبـر ز عـالـم بـالا رسیـده است زیـبـاتـرین سـتـارۀ دنــیـا رسـیـده است امشب حکیمه باش و ببین پورعسکری با هـیـبت و شمـایل طاهـا رسیـده است در او خـلاصه گشتـه خِصال پــیـمبران موسی رسیده است،مسیحا رسیده است جـبـریـل با هـزار فـرشـتـه از آســمـان کـرده نـزول، بهـر تمـاشـا رسیده است امشب دلم به مـأذنه این گـونـه داد اَذان عَجِّل عَلی ظُهُــورکَ یا صاحبَ الزّمان درپیش سَرو قامت تو،تا شدن خوش است در فصل غیبت تو شکیبا شدن خوش است دست کـسی به دامـن نـرجـس نمی رسد وقتی صدف به گوهر یکتا شدن خوش است روزی امـیـرزاده و روزی کـنـیـز شـد حالا عروس حضرت زهرا شدن خوش است ما ذرّه ایم و کار شما ذرّه پـروری است در زیر آفـتاب تو پیدا شدن خوش است وقتی شـناسـنامۀ ما مُـنـتـسَب به توست در سایه سار مهر تو معنا شدن خوش است هـر کس شـنیــد نام شـما را قـیـام کـرد در راه بـنـدگیّ تو آقـا شدن خوش است درشرح وصف تو چه برآید از این زبان؟! عَجِّل عَلی ظُـهـُورکَ یا صاحبَ الزّمان ای که کرم سجیّه و لطف است عادتـت بــالاتـر اسـت از هـمه عـالـم سـیـادتت حالا هزار و یکصد و هفتاد و هشت سال بــگــذشته ای عـزیـز خـدا از ولادتـت غائب شدی اگـرچه تو در پـشت ابـرها هـر دم رسیـده است به دل ها عـنـایـتت هر صبح؛ وعدۀ من و تو در دعای عهد هـر عصر جـمعه زمـزمه های زیارتت آقــا سـلام مـا بــه رکـوع و سـجـود تـو آقــا درود بـر تــو و ذکـر و عـبـادتــت کِی میرسد ندای أنا المَهدی ات به گوش؟ بـالاتـر از تــمـام عَـلـَم هـاسـت رایـتـت کانون عدل و داد شود با تو این جهـان عَجِّل عَلی ظُهُـورکَ یا صاحبَ الـزّمان بار فـراق یـوسف زهـرا کـشـیـدنی ست گر وصل او به جان بخَرم من،خریدنی ست ای آنکه طعنه میزنی؛آقای تو کجاست؟ روز ظهـور مـنجـی عـالم رسیدنی ست آن روز ذوالـفـقــار عـلـی دست او بود یعنی که رنگ از رُخ کافر پریدنی ست یا فارس الحجاز!، من از مشهد الـرّضا بیـتی بیـاورم ز شفـق، که شنیــدنی ست (سوگند می خورم گل باغ تو چیدنی ست چـشـم سیاه و خیمۀ سبز تو دیدنی ست) ای آخـرین امــام مـن، ألـغــوث ألاَمـان عَـجِّل عَلی ظُهُـورکَ یا صاحبَ الزّمان وقتی که نیستی تو، خزان است روزگار وقتی که می رسی، همه جا می شود بهار تقصیر ماست این که بیابان نشین شدی محــروم مانـده ایم ز درک حضور یـار ما از چه نـیـستـیم شب و روز یاد تو؟! وقـتی که هست أفـضـل أعـمـال انتظار وقتی که بیست مرتبه حج رفت،کسب کرد إذن طـواف خـیـمـۀ تو، پـور مـهـزیـار آقــا چقـدر جمــعه گــذشت و نــیـامدی! دیگـر نـمـانـده است بــرای دلی قــرار این اشک ماست کز غم هجران شده روان عَجِّل عَـلی ظُهُـورکَ یا صاحبَ الـزّمان ای هر غــریـبـه ای هـمه جـا آشنـای تو ایـن بـنـد را مـدیـنــه سـرودم بـرای تو این شهر بوی غربت خـورشید می دهد این کـوچـه هـاست مـنتـظـر ردّ پـای تو رفـتـم به پـشت پنجـره های بقـیع و بعـد خواندم به اشک چشم زیارت به جای تو گـویــا هــنوز مـادر تــو درد می کِــشـد در بستـر است چــشـم به راه دوای تـو وقتی کِشی ز قــبـر تن آن دو را بـرون بـاشیــم کــاش ما هــمه زیـر لَـوای تـو ای شـاد از ظهـور تو بانـوی بی نشــان عَجِّل عَلی ظُهُـورکَ یا صاحبَ الـزّمان ای مظهــر صفـات خـدا أیـهــا العـزیـز بی تو چه عیدی و چه عزا؟!، أیها العزیز! امسال نیـز نیـمـۀ شعـبـان رسید و رفت مـجـلـس تـمـام گـشت، بیـا أیها العزیز! تو خود کریم هستی و از نسل ذوالکِرام پُـر کـن دو دست خـالی ما أیها العزیز! یک نَظرَۀ رَحیـمَه بر این قـلب پر گنـاه کــافی ست با نگــاه تو، یا أیهـا العزیز! فرموده اند نــیــمۀ شعبــان بگو: حسین مـا را ببـر به کـرب و بـلا أیها العزیز! یک روضه از اسارت زینب بیا بخوان عَجِّـل عَلی ظُهُورکَ یا صاحبَ الـزّمان
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت امام زمان عجل الله تعالی فرجه
امشب دل بـیـدارم دارد سحـری دیـگـر وز زمـزمه ام بر دل مـانـد اثـری دیگـر در سامره می بینم قـرص قـمری دیگـر وز بیت ولا بـر لب دارم خبـری دیگـر از نسل عــلی آمـد خـیـرالـبشری دیگـر یــا آمــنــه آورده پــیـغـامــبـری دیـگـر طـوبـا ثـمــر آورده سیـنـا شـجـر آورده چشم همگان روشن نرجس پسـر آورده من رحمت بی حـد را در سامره می بینم من خُـلـد مخــلّـد را در سـامـره می بـینم من جـلـوۀ سـرمـد را در سامره می بینم من عـبـد مـؤیّـد را در سـامـره می بـیـنم من طلعـت احمد را در سـامـره می بینم من حُـسن محـمّـد را در سـامره می بینم ای منتظران خیزید با خصم در آویـزید در مقـدم مهدی گـل از پـارۀ دل ریـزید ای گـمشده پیـدا شو پیـدایش حق را بین آئـیـنه شـو و آنـگـه آئــیـنـۀ یـکـتـا بـیـن رخسار دو صد یوسف در آن رخ زیبا بین بـالای دو صد آدم در آن قـد و بـالا بین هـم نـوحِ پـیـمـبـر را در دامن دریـا بین هم موسی عمران را در وادی سینا بین در یک رخ زیبا بین خوبان دو عالم را خـوبان دو عـالم نه؛ پـیغـمـبر خـاتـم را امشب من ودل گشتیم درکوی گل نرگس بـر گِرد گـل روی دلـجـوی گـل نرگس خُلق نبوی دیـدیم در خـوی گـل نـرگس خوردیم شراب نور از جوی گل نرگس تا روی خدا دیدیم در روی گـل نـرگس دل گشته بهـشت گل از بوی گل نرگس ای دسـته گـل نـرگـس از مات سلام الله ای زینت هر مجـلـس از مات سـلام الله پیوسته درود از ما بر نرجس و مولودش بر نرجس ومولودش بر مهدی موعودش بر مهدی موعودش بر حجّت معبـودش برحجّت معبودش برمقصد و مقصودش برمقصد و مقصودش بر سیرت محمودش برسیرت محمودش لطف و کرم وجودش لطف وکرم و جودش حکم وسخن و عزمش حکم و سخـن و عزمش تیغ و عَلَم و رزمش مهـر رخ دلجـویش هـنگـام سحـر تـابید روشن تر و زیباتر از قـرص قـمر تابید از قلب ملک سر زد در چشم بشر تابید گـفـتی یَـم هــستی را پاکـیـزه گهـر تابید چون شعله به کوه طور از شاخ شجرتابید هنگــام طلوع فجــر بر دست پـدر تابید در طلـعـت او دیـدنـد آئـیــنـۀ احـمــد را مانـند عــلی می خـواند قـرآن محـمّـد را اوّل سخن توحـیـد از خـالق اکـبـر گفت هم حمد الهی کرد هم وصف پیمبر گفت هم آیۀ قرآن خواند هم مدحت حیدر گفت هم نام امامان را تا خویش سراسر گفت از ظاهر و باطن گفت از اوّل و آخر گفت آنگــه به زبـان دل آن حجّت داور گفت من شاهد و مشهودم من حجّت معبـودم من مقصد و مقصودم من مهدی موعودم من طـوطـی گـویـای گـلـزار شهـیـدانـم من روشــنی چـشـم بــیــدار شــهـیـدانـم من آیــنـۀ ســرخ رخــسـار شــهــیـدانـم مـن مـحـیـی ایـثـار و آثــار شـهــیــدانـم من وارث مـظلـوم انــصـار شــهـیـدانـم من مــنـتــقـم خـون سـالار شــهــیــدانـم گلواژۀ جاء الحـق بر دست جهـانگـیـرم نـقش زهـق الباطل بـر تیـغـۀ شمـشیـرم حق وعده به من داده تا ملک جهان گیرم بر دوست امان بخشم از خصم امان گیرم مهرآرم و خشم آرم جان بخشم و جان گیرم یـار هـمگـان بـاشـم داد هــمگـان گـیـرم در سلک شبان آیم در کعـبه مکان گیرم حلــقـوم ستمگر را در پنجۀ چنان گیرم تا نقش زمین گردد اهـریمن خود کـامی وز ظلم و ستـم هـرگز بـاقـی نبود نامی ای روی تو نادیده دل بـرده ز دلـداران ای کـار تو پــنهانی یـاری ز همه یاران بشکفته دل از نامت چون لاله که در باران از جـام تو لاّیت سـر مستـی هـوشیاران بـاز آ که بـرانـدازی بـنـیـاد ستـمکـاران با تیغ تو ریزد خون از سینۀ خونخواران خورشید رخت در ابر پوشیده چرا مهدی ای کعبۀ دل رویت از کعبــه درآ مهـدی ای با همگان مونس ای در همه جا تنها ای بی تو ز خـونِ دل دریـا شده دامن ها تا چند زمـام دین در سلـطـۀ رهــزن هـا تا چند جهان لبریز از گریه و شیـون ها تا چـند خـزان حاکـم در دامن گـلـشن ها تا چـنـد بُـوَد قــرآن بـر نـیـزۀ دشـمـن ها ای نالۀ مظلومان در گـوش تو یا مهدی ای پــرچــم ثارالله بر دوش تو یا مهدی بـاز آی که بنـمـائـی بر ما رخ زیـبـا را بازآ که کنی از عدل پُر عرصۀ دنیا را باز آ که همه بیـنـند آن روی دل آرا را باز آ که کـنـی پـیـدا دو گـمـشــدۀ مـا را هم تربت محسن را هم تربت زهـرا را حیف است نبیند عبد رخسار تو مولا را من «میثم» این کویم اوصاف تو را گویم اوصاف تو را گویم تا وصل تو را جویم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت امام زمان عجل الله تعالی فرجه
بـاز قـدسی نـفـسان زمـزمه پرداز شـدند به سـوی ســامـره آمـاده پـرواز شـدنـد چهـره هـا با گـل لبـخـند هـمه بـاز شدند بــلـبـلان چــمـن حُـسن در آواز شـدنـد نور شادی به زمین و به فلک موج زند از فلک تا به زمین فوج ملک موج زند باز هم شاهد غـیـبی به شهود آمده است پیک شادی به سلام و به درود آمده است چه وجودی است که اکنون به وجود آمده است این خبر چیست که جبریل فرود آمده است محشری گشت بـپا گر که قـیامت کردند همـه در هاله ای از نـور اقـامت کـردند نـوری از بـیت ولایت شده پـیـدا امـشب که از او گشته جهان غرق تجلا امشب همه عـالم شده چـون وادی سـینا امشب مات از این نور بود دیده موسی امشب عشق پـرسید چراهمهمه بر پا شده است عسکری گفت که مهدی است هویدا شده است بر همه خلق جهان خیر کثیر آمده است ســورۀ نـور خـداوند قــدیـر آمـده است به محـمد به عـلی باز نـظیـر آمده است هـاشمـیون همه را مـاه منیـر آمده است او بـود جـنـت ما، کـعـبـۀ ما، مقـصد ما خــال رخسـارۀ او شـد حجــرالاسود ما هـستی از یُـمن قـدومش ز غـم آزاد بُوَد خـرم از جــلـوۀ او گـلـشن ایـجـاد بُـوَد این هـمان وعـده موعود و خـدا داد بُوَد هر که شد منـتـظـر مــقـدم او شـاد بُوَد آری ای اهـل ولا مــوسـم دیــدار شـده آیــت نــصــر مــن الله پــدیــــدار شــده غـرق آیات مـبـین است رخ رخـشـانش شب نشـینان سـمـاوات هــمه حـیـرانش عرشیان مات ز قدر و شرف و ایمانش کرده در عـرش خـداوند چنان مهمانش در سماوات کنون فصل گل وهم عهدیست میزبان خالق و مهـمان عزیزش مهدیست خـیـز کز مـقـدم مولا هـمگی بنده شویم هـمچو گـلها ز نسیم سحری زنده شویم پـیـرو مـکـتب آن دولـت پـایـنـده شـویم نکـنـد روز وصالش همه شرمنده شویم دل او را هـمـه با پــیـرویش گرم کـنـیم همه در محضر او اوئیم از او شرم کنیم همه گویند «وفائی» گـل توحیـد کجاست مروه پرسید کجا کعبه بپرسید کجاست آن دل انگـیـزترین مـایه امـید کـجـاست آفـتاب دل زهـرا گـل خورشید کجاست کاش ما را ز وفا ره به حضورش بدهند عـیدی ما همه را حکـم ظهورش بدهند
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت امام زمان عجل الله تعالی فرجه
همیشه رهسـپرم سوی جادۀ خـورشیـد مـنـم مـسـافـر پـای پـیــادۀ خـورشـیـد چه فرق می كند از پـشت ابر هـم باشد به طالبـش بـرسد اسـتـفـادۀ خـورشـید منم كه كاسه به دسـتم منم كه تاریـکم دو جـرعه نور دهیدم ز بادۀ خورشید اگرچـه دورم از آقـای خود ولی از او جـدا نگـشـتـنـیـم چون بُـرادۀ خورشید شــنـاسـنـامـۀ مـن صـبـح اول ایــجــاد چـنین نـوشـته منم بـنده زادۀ خورشید سـلام می دهـم از عـمق این دلِ تـاریك بـه آخـریـن پـســر خـانوادۀ خـورشید تویی تو معنی یا نـور، عمق یا قدّوس! بگو كه حضرت خورشید كِی رسم پابوس؟ كــبـوتــران خــدا مــژدۀ ســحـر دادنـد تـمـام از شـب مـیـلاد تـو خــبـر دادند كــلاغ هـای دِهِ مـا بـه یُـمــن آمــدنــت چو بلبـلان همه آواز عـشـق سر دادند بــهـار حُـسـن خـداونــد با رسیــدن تو به شاخه شاخۀ این شعر برگ و بر دادند درخـت ها هـمه هــنـگـامـۀ قــدم زدنت ز شـوق دیـدن تو دست با تــبـر دادند عـروسِ باغچۀ یـاس، مـادرت نـرگس چه كرده بود به او این چنین ثمر دادند هـزار شكر خـدا را كه باز هم امـروز به خــانـوادۀ زهـرائـیـان پـسـر دادنـد نفـس بریـده صدا می زنیم در همه حال به دادمان برس ای میم و حا و میم و دال هـزار پرده هم افـتد اگر به رخسـارت به چـشـم كس نَبُـوَد باز تـاب دیـدارت به شـوق گرمی دستانت آمدم خـورشید بـیـا و بــار بـده؛ ذرّه را بـه دربـارت هزار یوسف مصری كلاف حُسن به كف نشـسته اند به صف؛ درمیـان بـازارت به شـیـوۀ پـدرانت چـه مـی شـود بـیـنـم كـنـار سفـرۀ ما بـاز كـردی افـطارت برو سفر به سلامت كه هر كجا هستی امـام آخــر دنــیــا! خـدا نــگـهــدارت برو ولی به خدا؛ چـشم ماست خانهٔ تو بـیـا دوبـاره گـرفــتــه دلـم بـهـانــهٔ تـو روایت است كه در روزگــار آمــدنـت زمـیـن تــمـام شـود بی قــرار آمـدنت روایت است كه بالاترین عبادتِ خـلق در ایـن زمـانـه بُــوَد انـتـظـار آمـدنت شنیده ام که ز اصحاب خوب شیطان است كــسی كه كـار نـدارد به كـار آمـدنت روایت اسـت كه بـا ذوالـفـقـار می آیـی چــه بـا شــكـوه بُــوَد اقـتـدار آمـدنـت روایت است قیامی كه سیدش یـمنی ست خـبــر دهــد چو نسیم از بهـار آمدنت مـقـام رهـبری آن سـید خـراسـانی ست نــشـــانــۀ دگـــر روزگـــار آمــدنــت نشـانه های ظهـورت هنوز كامل نیست دلی كه منتظرت نیست گِل بُوَد دل نیست به هر کجا که سخن از تو در میان آید به جـسـم مُردهٔ نطـقم دوبـاره جان آید من آمـدم که نبـاشـم فـقـط تو بـاشی تو فــنـای ذات تو گـشـتـن کـمـالـمان آیـد که مثل توست که بعد ازهزار واندی سال؟ زمــان آمــدنـش بــاز هــم جـوان آیـد که مثل توست چنین وکه چون رقیه چُنان؟ که طفل باشد و چون پیر قد کمان آید که دیده است که سجده کند لب طفـلی؟ بر آن لبی که از آن بوی خیزران آید خـرابه بود و سحـر بود و دخـتـر بابـا بـدون همـسـفـرش رفـت بـا ســرِ بـابـا
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت امام زمان عجل الله تعالی فرجه
امشب از باد صبا، بوی کسی می شنوم هـر نفـس، بـوی مسیـحا نفسی می شنوم مـــژدۀ آمـــدن دادرســـی مــی شــنــوم اندرین بـادیه بـانـگ جـرسـی می شنوم حــمـدلله کــــه از آه اثـــر کـــردۀ مـــا خـبری می رسد از یـار سـفـر کردۀ ما شب قدر است شب نیـمۀ شعـبـان، آری ریزد امشب به جهان رحمت یزدان آری می دمد روح دگر در تـن ایـمـان، آری می رسد مصلح کـل، منجی انسان آری لـیلـۀ نیـمۀ شعـبان، سحری خوش دارد سحـر نیـمـه شـعـبـان، اثـر خـوش دارد خـلـف مــنــتـظـر عــتـرت طـاهـا آمـد زادۀ مــنــتــقـــم حـضـرت زهــرا آمـد بنـدگـان! خـاک ببـوسیـد که مــولا آمـد گو به فـرعون زمان، ثانی مـوسی آمد آن که رسم ستم از روی زمین بر دارد که به عالم، اثر از جور و جفـا نگذارد غیر ازو نیست کسی رهبر و سرور، ما را لطف او سـایه بر انداخته بر سر، ما را رسـد از میـمنـتـش رزق مـقــدّر، ما را آیـد از مرحـمـتـش رحمت داور، ما را قلب عالم بود و زنده همه عالم ازوست چشمۀ رحمت و گلزار جهان خرم ازوست این شب تیـره به پـایـان رسد انـشاءالله یوسف ازمصر به کنعان رسد انشاءالله دردهــا را همه درمـان رسـد انشـاءالله چون که آن حجت یزدان رسد انشاءالله اندر آن روز که او سر ز یهودان گیرد شیعه از یمن ظهورت، سر و سامان گیرد یارب! آن منـتـظـر اهل ولا را برسـان یارب! آن ریشه کن ظلم و جفا را برسان یا رب! آن زنده کن صدق وصفا را برسان یارب! آن ریشه کن ظلم و جفا را برسان برسان آن که بود مبتکـر صلـح جهـان تا ازو، روی زمین پر شود از امن و امان به خدا بار فراق تو کشیدن سخت است جرعه ای از می وصلت نچشیدن سخت است هرسخن جزسخنی از توشنیدن سخت است همه را دیدن و روی تو ندیدن سخت است ای ز نـور تو دل و دیده فروزان ما را در غم خویش ازین بیش مسوزان ما را ای نظام دو جهـان بسـته به تار مـویت اُنـس بگـرفـته دل ما به سـر گـیـسویت دیده گر قـابل آن نسیت که بیـنـد رویت سـوی عـالم نظری، ای دل عالم سویت ازهمه عـالم و آدم به خـیال تو خوشیـم در شب هجر به امید وصال تو خوشیم ای که اکناف جهان، سفـرۀ عام تو بود رشحۀ فیـض ابـد، ریـزش جـام تو بود مصلح کـل تویی و صلح به نـام تو بود رجـعــت آل عـلـی بعــد قــیـام تـو بـود این تویی آن که جهانت همه تسخیر شود دولت آل عـلـی از تو جهـانگـیـر شـود
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت امام زمان عجل الله تعالی فرجه
باز در دستان من شور قـلم اعجاز کرد زخم هجران از زبان واژه ها سر باز کرد داغ آن يار سفر کرده همان يوسف ترين در رديف غم نوای قلب ما را ساز کرد هجر خورشيد وجودش بر شب دل مشکل است چشم بارانی من اين نکته را ابراز کرد بارالها او کجا هست و کجا دارد مکان؟ تا به کی بايد که پنهان ازهمه اين راز کرد گرچه داغ غيبت خورشيد داغی تازه نيست بايد امشب در شب ميلاد او پرواز کرد شام عيد است و دلم مشمول لطف کبريا می پــرد مرغ دل من در هـوای سـامرا دارد امشب سامرا حال و هوای ديگری گـوئيا برپـا شده ارض و سمای ديگری پشت درب خـانۀ شاه کريم ابن الکـريـم می رسد از راه پـشت هم گـدای ديگری گرد آن گهوارۀ از جنس نورش ميرسد دم به دم خيـل فرشته از فضای ديگری عالم امشب سوی او دارد سر راز و نياز آمده کعبـه، منا، سعی و صفای ديگری وارث شمـشير حيـدر وارث عـلم عـلی آمده در دو جهـان خـيـبر گشای ديگری مصطفی ومرتضی و مجتبی، زهرا، حسين جلوۀ اين پنج تن شد جلوه گر درعالمين رحمت رحمانی حق گشته جاری درجهان مات مانده در بيان فضل اوعقل و زبان بوی نرگس درجهان پيچيده عالم گشته مست از شميـم جانفـزايش شد دل عـالم جوان آسمانها زير پايش فرش راهی مختصر روشنای خانۀ او شمس و نجم و کهکشان عالمی مجنون و ليلای دو عالم روی او جان عاشق ها فدای مهدی صاحب زمان کی بــيايد در شماره فضل بی پـايـان او عالمی از وصف رويش عاجز است و ناتوان مدح او کی در زبـان آدمی کـامـل شود آری آری وحی بايد بر زبان نازل شود
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مناجات با امام زمان (عج)
این جـشن ها؛ بـرای من آقـا نـمی شـود با این چـراغ هـا شـب من پـا نمی شود من بیـشـتر برای خودم گـریـه می کـنم این جـشن ها بـرای تو بر پـا نمی شـود خـورشیدی و نگـاه مرا می کنی سفـیـد می خـواسـتـم بـبـیـنـمـت؛ اما نمی شـود این زندگی بدون تو تلخ است مثل زهر بــا زهـــر مــا، آب گـوارا نــمی شـود آقـا! جـسـارت است ولـی زودتـر بــیـا این کـارها به صبر و مـدارا نمی شود باور مکن تو را به هوای تو خـواستـم با این قـدی که پـیـش شـما تا نمی شود
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت امام زمان عجل الله تعالی فرجه
بـال جـبـریـل غـزل هـای مـرا آوردنـد بشکن ای نیل که مـوسای مرا آوردند و شـکـوه دم عــیــســای مـرا آوردنــد دست بـر سینـه؛ که آقـای مـرا آوردند یک قـدم مـانـده فـقـط تا ابـدیت بـرسـم آه ای عشق کمک کن به هـویت برسم هفت پشتم همگی عاشق و مجنونِ شما یـازده قرن گذشت از غـمِ گلگون شما ما همه سوخته، خاکستر و دلخون شما گـردن غیــرت این طایفه مدیـون شما هرکه بی عشق تو سرکرده بمیرد بهتر بـاغ عـمـرش دم پـائـیـز بگـیـرد بهتـر دوش در حلقۀ ما قصۀ گیسوی تو بود تا دلِ شب سخن از سلسلۀ مویِ تو بود سمت سجاده کمان خانۀ ابروی تو بود کـیمیا اندکی از خاکِ سر کوی تو بود به فدای قدمت ای همه جان،ای همه تن بگــشـا بنـد قـبـا؛ تا بــگـشایــد دل من چشم هرکس به تو افتاده دگرمات شده دیـدۀ روشـنی از پـرتـو مـشکـات شده نـسل در نـسل همه اهل کـرامات شـده راوی مـعــجـزۀ آنــیِ چــشـمـات شـده کشتهٔ چشم تو ازهردو جهان خواهد رفت در بهشتم برود خنده کنان خواهد رفت چشم یعقوب سپید است نسیمی بفرست مهربـانی خودت را به یتـیمی بفرست ما نداریم کسی را تو کـریمی بـفرست جلـوۀ تـازه ای از یـارِ قـدیـمی بفرست جمکـران ساخته ایم هم وطن مـا باشی تا پـنـاهِ غـم هـر مـرد و زن مـا بـاشی نقش لبخند خودت را به دل قاب بکش شب شده سوسوی آرامش مهتاب بکش از کـویـر عـطـش سـیـنۀ ما آب بکـش قبـله شـو آینه در کاشیِ محراب بکش وای بر ما اگز از عشق پریشان نشویم بی ولای نفـس ناب تو سـلـمان نشویـم می شود شادی آن قـلب سپـیـدت باشیـم یا که دعـوت شدۀ سـفـرۀ عـیدت باشم یکی از پـا به رکبان شهیدت بــاشیــم شود ای دوست،شود شیخ مفیدت باشیم یک دوخط هم بنویسی دلمان شاد شود بـا نـفـس های گـل فـاطـمـه آبــاد شـود سی نفر یـار نـداری که پریشان نشوی دم به دم ابر پُر از اشکِ بهاران نشوی از نگـاه دل غـفـلت زده پنهـان نشـوی خـانه بر دوش ترین یـار بیـابان نشوی یار تو خواب ندارد همه جا بیدار است لب به لب پر شده ازدغدغۀ دیداراست چـقـدر تا دم بی تـاب عــبـورت مـانـده تا لـب بـام سحـرگـاه ظهـورت مـانده بانویی خم شده در راه ظهورت مـانده روی دیوار و دری چشم غیورت مانده قـسـمت می دهـم ای آبـروی شب بـوها دگـر از راه بــیـا مــنــتـقـمِ پـهــلــوهـا
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت مهدی (عج)
بازهم روح الامین دارد غزل می آورد صنعـت ایهـام و تشـبیه و بدل می آورد تا شود ابیات شعر من کمی دلچسب تر واژه واژه بر لبـم جـام عـسـل می آورد شعر شیرین مرا شور عجیبی داده اسـت واژۀ نـابی که در چندین محل می آورد چیست آن واژه که همراه ادایش جبرئیل جـمـلۀ «حیّ علی خیرالعمل» می آورد در میان شعرهای شــاعران اهـل بیت دائماً این بیت را ضرب المثل می آورد: یوسف مصری کجا و یوسف زهرا کجا؟! جـلـوۀ قـطره کجا و جـلـوۀ دریا کجا؟! کوچه های شهر را امشب چراغانی کنید عـرش را و فرش را آئیـنه بندانی کنید آمده نور دل انگـیزی به سمـت سـامرا باید امشب کوچه ها را خوب نورانی کنید طبق رسم فصل حج، مثل تمام حاجیان جان ما را پیش پای یـار، قـربانی کنید دیدن روی سلیمان کار آسانی که نیست باید اوّل خوب از این مُلک، دربانی کنید هر که باشد نوکـر تو زود آقا می شود خود به خود با یک نگاه تو مسیحا میشود یوسف زهرا تویی حُسن ختام اهل بیت نام تو زیـبـاست ای خـتم قـیام اهل بیت السّــلام ای حُــجّــةَ الله ای امـامَ منتظَر لحظه لحظه میرسد بر تو سلام اهل بیت از پیمبر تا امام عسگری، در عصر خود نقل کردند این که هستی التیام اهل بیت میرسد آن روز که با ذوالفقار مرتضی می رسی تا که بگیری انتقـام اهل بیت مرتضی، زهرا، حسن، خون خدا، پیغمبری می بری با جلوه ات دل از امام عسگری نیمه شعبان که میگردد عیان، صاحب زمان میکند گل بر لب پیر وجوان، صاحب زمان اشـهَـد انّ که هــسـتی تو امـام آخـریـن می وزد از هرمناره این اذان، صاحب زمان تشنه هـستم تـشنۀ یک جرعۀ دیـدار تو وعده گاه ما شبی در جمکران، صاحب زمان میرسی یک روز ای خورشید پشـت ابرها می کنی پیدا مزار بی نشان، صاحب زمان با ظهورت میشود خوشحال زهرا مادرت پیش مرگت میشود آن لحظه آقا نوکرت العجل آقا! بیا چشم انتظاری ها بس است درفراقت اشکها و بی قراری ها بس است اشکهای ما که یک لحظه به درد تو نخورد ناله ها و ضجّه ها و گریه زاری ها بس است تا به کی جمعه به جمعه ذکر ندبه سر دهیم ندبه وخون دل و شب زنده داری ها بس است معصیت،پاکی دوران جوانی را گرفت ما جوانها را کمک کن، شرمساری ها بس است باید آقا درد غربت را فقط فریاد کـرد گوشه گیری های ما و راز داری ها بس است با ظهور خود بیا و مادرت را شاد کن قلـب ویـران مرا با مـقــدمت آبــاد کن
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت مهدی (عج)
دیشب به دست غـم گـره افـتاد در دلم یعنی هــوای ســامــره افـتــاد در دلـم گفتم به خود که روز نیایش شب دعاست ای غم برو که مقصد من سُرّ مَن رَأست آن جا که انبـیاء به طوافـش رسیده اند سیـمـرغ ها به قـلـۀ قـافـش رسیـده اند آن جا که چـشم ها پلی از آب بـسته اند یعنی دخـیل گـریه به سـرداب بسته اند ز آن جا که جلوه گاه گل روی دلبراست این عطر روح پرور از آن کوی دلبراست او را هـزارمـاه جـبـیـن مـشـتری بود او را نگین وحـی در انـگـشـتـری بود سنگ بنای کعـبـه سیاهیّ خـال اوست وجه خـدای جلّ جـلاله جـمـال اوست جان بی فروغ طلعت او جان نمی شود او حجّـت خـداست که پنهـان نمی شود روزی که ظلم پُـر کـند آفـاق دهـر را احلی من العسل کند این جام زهـر را یوسف به بوی پیرهـنش زنده می شود دل های مرده با سخـنش زنده می شود
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت مهدی (عج)
فرشته سوی زمین با شتاب آمده است که باز هم قـلمم را خـطاب آمده است خطاب آمـده در چـشـم چشمـۀ شعـبان دوباره ماهی مضمون ناب آمده است خـطاب آمـده وقـت گــدایی دل هـاست چرا که حضرت عالیجناب آمده است از این خبر شده شیرین دهان قند امشب کـه آخـرین نـمک بوتـراب آمده است اگر غـلط نکنم جمع سیزده گل سـرخ اگـر درست بگـویـم گـلاب آمـده است بـرای اهــل خـدا رحـمـت خـداونــدی و بر اهـالی شیطان عـذاب آمده است کسی که مقصد یا من مجیبُ مضطر ماست بـه یـاری دل پُر اضطراب آمده است من از فـراز « خُـزّانِ العـلم» فهمیـدم سؤال های جهـان را جواب آمده است چنین که چشم زمین روشن است معلوم است از آسـمـان پــسـر آفــتـاب آمـده اسـت مـیـان کــوچـۀ مـا بــوی یــار می آیـد گــلـی رسیــده که با او بـهــار می آیـد خبـر رسـیده کـسی از تـبـار بـاران ها رسـد به داد دل خـشـکـسـالـی جـان ها خبر رسیده که طوفان به پا شود وقتی نـسـیـم آمـدنـش می رسـد به ایــوان ها خبر رسیده که وقـتی رسید می شِکُـفـد گـل از گـل هـمـۀ خـارهای گــلدان ها خبر رسیده که روزی ز مشرق کعـبه دوبـاره سـر بـزنـد آفــتـاب ایـمـان هـا خـبر رسیده که با آیـه هـای چـشمـانش پس از ظـهـور کنند استخـاره قرآن ها خبر رسیده ولی ما هنوز هم، خـوابـیم شـبـیـه مُـرده ای افـتاده در خـیـابـان ها عوض شده است زمانه چنان که مجنون هم به خانه خـفـته و لیلاست در بـیابان ها اگـر نــیـاز بـبـیــــنـد بــدون نــاز آیـد چنان که آب گوارا به کام عـطشان ها به جای خوردن نامش به کوچۀ دلمان فقط شده است «ولی عصر» نام میدان ها دعـای عـهـد نــرفـتــه ز یــادمـان امـا نمانده است کسی روی عهد و پیمان ها اگـر چـه با دل شیــعـه کــنـار می آیـد نکــردم آن چـه ز مـا انـتـظار می آیـد دعا برای ظهورش دعایمان شده است تـمـام آرزوی ربّــنـایـمـان شـده است بیا به سمت ظهـورش کـمی قـدم بزنیم کـه انتـظار فقـط ادعـایـمان شده است همیشه در وسط جنگِ کشتی و طوفان به سمت ساحل حق ناخدایمان شده است همیشه آخر خـط با نگاه رحـمت خود عوض کنندۀ حال و هوایمان شده است همان که باعث خون گریه های او هستیم همیشه باعث لبخـنـد هایمان شده است دوباره نیـمۀ شعبان و افـضل الاعمال زیارت حـرم کــربـلایمان شده است بـیا دوبـاره برای حـسیـن گـریـه کـنیم بیـا که نالــۀ او هـمنوایمان شده است چقدر با من و تو گریه کرده بر جدّش چـقدر هم نفـس های هـایمان شده است اگـر چـه با دل شیــعـه کــنـار می آیـد نکــردم آن چـه ز مـا انـتـظار می آیـد
: امتیاز
|