اشعار

مدینه و گــل لبـخـنـد سیـدالشـهـداست          شب است و خانه ثارالله و چراغ هُداست

خـدا عجب پسری داده بر امام حسین          که پای تا به سر آیینۀ رسول خداست

علی است نام و علی جلوه وعلی آئین          علی جلال وعلی صورت وعلی سیماست

تمام چشم شده بـاغبانِ گـلـشنِ وحــی          نگاهش از همه جانب به لالۀ لیلاست

تمامِ نور بـود ذرّه، روی او خورشید          تمامِ حسن بود قطره، حسن او دریاست

خدا به یوسف زهرا دوباره یوسف داد          چه یوسفی که سراپای یوسف زهراست

هرآنکه دید جمال ورا به حیرت گفت           محمد است؟علی؟یا که سیدالشهداست؟

محمد است علی؟ یاحسین؟ یاحسن است؟

به پنج تن قسم این حُسن کلِّ پنج تن است

ز بـحر نـور درخشید گوهری دیـگر          ویا به دست خدیجه است کوثری دیگر

مـدینــه مکــه شده، مکه بیت عبـدالله          کــنـار آمنــه بینـم پـیـمــبـری دیـگــر

و یا که مکــه شده خــانۀ امـام حسین          و یا ز کعـبـه درخشیده حیدری دیگر

دوباره فــاطمه آورده یک امام حسن          و یا عیان ز حسین است منظری دیگر

مـگــر که ام‌بـنـیـن بـاز زاده عبـاسی          ظهـور کرده ز عبـاس، منظری دیگر

مگر دوبـاره حسینی دگـر ظهور کنـد         که بـاز جلوه کند روی اکبری دیـگـر

به جز درِ حرمش را که باب قرب خداست         خــداشناس نیـم گــر زنـم دری دیـگر

همین بس است مرا لطف و رحمت وکرمش

که جان کبوتر بام و دلم بود حـرمش

قدش چو نخلۀ طوبا و هر دلی چمنش          رخش چراغ وجود و وجود، انجمنش

عجب مـدار اگر آید از ریاض بهشت          زند رسول خدا بوسه بر لب و دهنش

ز مکتبِ «اَوَلَسنا عَلَی الحق‌»اش پیداست          که جان تازه دهد بر حسین، با سخنش

هــزار قـافـلــه دل از پـیـمـبـران خـدا          زدند چنگ محبت به زلف پر شکنش

تن مـطهـرش از جــان پاک نیکـوتـر          سلام خلق و سلام خدا به جان و تنش

عجب نـدارم اگر بشنوند بوی بهشت           هزار یوسف مصری ز بوی پیرهنش

گشوده دیده به رخسار دلربای حسین

به عالم آمده تا جان کند فـدای حسین

نخورده شیر بود تشنه کامِ جامِ الست            به غیردوست زده پشت پا به هر چه که هست

علی، حسین، حسن، زینبین یـا عباس          به هم دهند او را همچو لاله دست به دست

دو دست در دل قنداقه و دو چشم به دست         دلش به سلسلۀ زلف یـار شد پـا بست

گرفت جان به کف و ایستاد بر سر پا          به زخم‌های تنش چوبه‌های تیرنشست

سلامِ عشق بـر آن عاشق خــداجـوئی          که هرچه را به جزعهد دوست بود،شکست

روا بود که ننوشند خـلق، آب حیــات          ز جام او که ز جام عطش بود سرمست

اگـر نــبـود خطا، آشـکــار می‌گــفـتم           که این پسر بود از کودکی حسین پرست

جهان فداش که تا پای جان حسینی بود

هنوز نامده در این جهان حسینی بـود

الا تمام محمد به خلق و خوی ومرام          به خُلق وخوی و مرام محمدیت سلام!

تـوئی شهید ولایت که از ولیت درود          توئی علی که ولیِّ خدات گفتــه سلام

شب ولادت تو آسمان به حیرت گفت          که صبح یازدهم کس نـدیده مـاه تمام

قــیــام‌ها بـه قــیـام تـو متــصـل بـایـد          که زندگیت ســراسر قــیــام بـود قیام

توئی که از شب میلاد بر قد و قامت          قُــمــاط بـود بـه حج شهـادتت احـرام

هماره نـور دهــد مشعل هــدایت تـو

تــمــام طاعت "میثم" بـود ولایت تو

سلام عـطـر خــوش دلـپـذیــر سـجـاده           ســلام دلـبـر سـجــده، امـیــر سـجــاده

سـلام سـفـرۀ پُـر نعـمـت دعـا خـوانـی           سـلام سفـرۀ مـهـمـان پــذیــر ســجـاده

سلام تـازهٔ شعـر و شعـور و احـسـاسم           سـلام تـازه مُـریــدی به پــیــر سجـاده

چـقدر دست مـرام من از تو خـالی شد            شـبـی که دور شـدم از مـسیـر سجـاده

پیــاده می شـوم این جـا کـنـار اشـکـم تا           بیـفـتـم از سر خـجـلت به زیر سجـاده

و یـطـعـمـون عـلـی حُبِّـه شمـا هـستـید           مـنـم یـتـیـم و فـقـیـر و اسـیـر سـجـاده

منـم فـقیـر شما یک عطا به من بـدهید

مرا اسیـر کـنـید و خـدا به من بـدهـیـد

شبی كه مثل همیشه خـدا تو را می دید           و داشت عرشِ نمازت ستاره می بارید

چقدر حجـم حضورت وسیـع و نـاپـیدا           که لحظه لحظه در آن جز خدا نمی گنجید

همان شب از نفس سجده های پُر نورت           که داشت قامت ابلیس دون می لـرزید

به شکـل افعـی خـشـمـی در آمد و آمد           به گرد پای حضور تو داشت میچرخید

و نیش هم زد و تا از حـضـور درآیی           ولی چگونه شود نور منفک از خورشید

تو هم عـلـیِّ خدایی و محـو محـو خـدا           که تیر و نیش ندارد به عشق تو تردید

و نـاگـهـان پس از آن اتـفـاق رویـایـی           عبای سبز خودش را خدا به تو بخشید

چنان به رحمت خود موج زد به خاطر تو           که بر سـواحل پـیـشانیت صدف پاشید

و بعد روی صدف ها به رنگ آب نوشت           از این به بعد شما زین العابدین هستید

از این به بعد نه، از قبل عـالم ذر بـود

که سجده های تو در ساق عرش محشر بود

بهشت قـطعه ای از تـربت زمـینت بود           و عــرش آینــه ای از دل یـقـیـنـت بود

فــرات کــوفـی، ابـوحـمـزۀ ثـمـالی هـا            زیاد از این صُلَحـا توی آستـیـنت بود

صــدای آیــۀ تــرتـیــل تو که می آمــد           خـدا هم عـاشق اصوات دلنـشینت بود

هزار رکعت، هر شب نماز میخواندی           نـماز یکسـره مهمـان شب نشـینت بود

هزار دسته مـلک در صف عبـادت تو           گدای روز و شب زین العابـدینـت بود

همیشه خاطرۀ عمه در دلت میـسوخت           و عکس قـافـله در چـشم نـازنینت بود

در آن غروب که عمه اسیر اعـدا شـد

دل تو خون و شد و سجاده تو دریا شد

چقـدر آیــه بـریـزد خــدا به نــام شــما           چـقـدر مـعـرفت آرد هـمین سـلام شما

مرورتان به خدا از همیشه تازه تر است           بـرای هر که بخـوانـد به احـتـرام شما

کـنــار جــادۀ دنـیــا پــیــاده گــردیــدم            فـقــط بــرای عـبـودیــت مــقــام شمـا

به احـتـرام شـما از خــدا طلـب کـردم            مـرا بَـرَد به بـهـشت پُـر از کـلام شما 

کـنار مــادرتـان هم غــذا نمی خـوردید           چـقـدر درس ادب دارد این مـرام شما

اگر کرامت عالم به دست های شماست           مـنـم گـدای شـمـا و مـنـم گــدای شـمـا

منـم گــدای شمــا و گــدای مــادرتــان

شــوم فــدای شـمـا و فـدای مــادرتـان

رسیــده ایـد از آن سـوی بــاور ایـمـان           به روی دوش گـرفـتـید سـورۀ انـسـان

منــم که ســورۀ افـتـاده از نـگـاه تـوأم           منـم که دور شـدم از نـگــاه الـرحمـان

چه می شود که نگـاهی به ما کـنـید آقا           که اسـم ما بـخـورد بر کـتـیـبـۀ بـاران

که یک نفـس بـزنی تا دلم بهشت شود            که یک نفس بزنی تا دلم بگیرد جــان

صحیفه های دعـا را به من بیـامـوزان           که از دل کــلــمــاتـت در آورم قــرآن

خــدا که اســم تـو را یــاد داد بــر آدم            مـنــم صــدات زدم، صــدا زدم بـا آن

دو اسم ناز و قشنگت یکی به نام علی           یکی به نام حسین، یابن سیـد العطشان

علـی ترین پسر کــربــلا نگــاهــم کن

مـرا ستــاره ستاره اسیــر مــاهــم کن

درآن غروب که مقتل پر از کبوتر بود           پر از تهاجم تیر و سنان و خنجـر بود

درآن غروب که چادر ز خـیمه ها افتاد           و دشت پر شده از ناله های معجر بود

در آن غروب که عمه کبود و نیلی شد           و دست و بازویش از تازیانه پرپر شد 

در آن غروب که عمه تو را تسلی داد           و آتـش دل او از تـو نـیــز بـدتـر بـود

درآن غروب که هرنیزه ای به سویی رفت           و روی نیزه که دعوا برای یک سر بود

در آن غروب تو در کربلا شهید شدی

کـنـار عـمـه به شـام بـلا شهـیـد شـدی

نـور حق می دمد از مشرق سجـادۀ تو           چه شکوهی ست در این زندگی ساده تو

میرود ازنظرش جنت وملک وملکوت           آنکه از روز نخـسـتین شـده دلـدادۀ تو

زمزم و کوثر و تسنیم به وجد آمده اند           از زلالــیّ مــی و روشـنــی بــادۀ تــو

هر کسی معجزۀ چشم تو را باور کرد           می شــود بــنــده ولــی بـنــدۀ آزادۀ تـو

با کرامات نگـاهت دل هر عـاشـق را           می بـرد سمت خـدا روشـنـی جــادۀ تو

آمدی تا به جهـان نـور یقـیـن برگـردد

نور ایمان و سعـادت به زمین برگردد

مکه با مـقـدم تو عـطـر بـهـاران دارد           دیــدۀ روشـن تو رحـمـت بــاران دارد

کعـبـه بر شـانۀ لطـف تو توکـل کـرده           با نفـس های مسـیحـایـی تو جـان دارد

مثل جدّت تو نهادی حـجـر الاسـود را           ور نه بی مرحمتت قامت لرزان دارد

هر کسی در دل او نور ولایت جاری ست           به کرامات تو و چـشم تو ایـمـان دارد

از نگاهت همه اعجاز و یقین می بارد           چـشم هایت چـقـدر تـازه مسلـمان دارد

آیـه آیـه کـلـمات تـو هـمـه روشـنـی اند           خط به خط مصحف تو جلوۀ قرآن دارد

لحـظـاتت همه از نـور خـدا لـبـریـزند           مگـر این شـوق الهــی تو پـایـان دارد

شب گذشت و سر تو بر روی تربت مانده

درعروجی تو ولی شوق عبادت مانده 

با تو هر لحظۀ من بوی خـدا می گیرد           عطر اخلاص و مناجات و دعا می گیرد

بچـشـان بر دل مـا طـعـم عـبـودیّت را           سجـده هـامان به نگـاه تو بهـا می گیرد

تو ولی نعـمت ما و همه عبـدت هستیم           رحـمت واسعـه ات دست مرا می گیرد

تا بقـیعـت دل شـیـدای مـرا راهـی کن           عشق از گوشۀ چشمان تو پا می گیرد

آنقـدر بنـده نـوازی که دل چون من هم           عـاقـبت تـذکـرۀ کـرب و بلا می گـیرد

بـانی روضـۀ اربـابی و بـاران بـاران           چشمم از محضر تو اذن بکا می گیرد

از تو بر گردن اسلام چه دِیْـنی مـانده

با فـداکـاری تو شـور حـسیـنی مـانـده

رهـبـر جـان به کـف اهــل ولایـی آقـا           مظهـر بی بــدل صـبـر و رضـایی آقا

به تو وعزت و ایثار و شکوهت سوگند           عــلــم افــراشـتـۀ خــون خــدایــی آقـا

بیـرق نهـضت اربـاب به روی دوشت           وارث ســرخـی خـون شــهــدایـی آقـا

خطبۀ حیدری ات کـاخ ستم را لـرزاند           دشـمـن تـو نـبــرد راه بـه جــایـی آقــا

کربلا را که تو به کوفه و شام آوردی           هـمه دیـدنــد که مـصبـاح هُــدایـی آقـا

مصحف چشم تو ازعشق حکایت دارد           راوی غـیـرت و ایـمـان و وفـایـی آقـا

دیـدۀ غــرق به خـون تـو گـواهی داده           تـو عــزادار چـهــل سـال مـنــایـی آقـا

اشک هم از غم چشمان تو خون می‌گرید           زائـر جـان به لب کـرب و بـلایـی آقـا

چشم های تو از آن ظهر قیامت می خواند

دم بدم درهمه جا داشت مصیبت می خواند

غـربت و بی کـسی قـافـلـه یـادت مانده           شـام انـدوه و شـب هـلهـله یـادت مانده

خار غم چشم تو را باز نشانده در خون           پـای زخـمـی و پُر از آبـله یادت مانده

در خرابه قـدِ تو خم شده از داغ عظیم           قـامـت خــم شــدۀ نــافـلـه یـادت مـانده

زخـم بی مـرهـم هـر روز اسـارت آقا           سالها سلـسلـه در سلـسله یـادت مـانـده

سالیانی ست که این داغ شهـیدت کرده           تـلخـی طعـنـۀ صد حرمله یـادت مانده

قاتلت درد و غم و بی کسی عاشوراست

سالیانی ست دل زخمی ات ارباً ارباست

بــاز در بـحـر ولایـت گـهــری پـیـدا شد          ابر، یک ‌سو شد و قرص قمری پیدا شد

گـلشـن عـشـق و امیـدِ پـسـر فـاطـمـه را          الّه‌ الّه! چــه مـبـارک ثـمـری پــیـدا شـد

یک‌صدا خنده ‌زنان اهل سماوات و زمین          هـمـه گـفـتـنـد حـسیــن دگـری پـیـدا شـد

یا حسین ای پسر فـاطمه؛ چشمت روشن          ذکـر و تسـبیح و دعـا را پدری پیـدا شد

یَـمِ تـوحـید به جـوش آمـد و در دامن آن          صـدفی گـشت عـیـان و گهـری پیـدا شد

همه خـوبان جهان یکـسره کردند اقـرار          که ز خـوبان جهـان خـوب‌تـری پیدا شد

روی حق روی نـبی روی امامان یکسر          همـه در صـورت زیبـا پـسـری پیـدا شد

مــژده؛ ای اهـل تـولا شـب میــلاد آمــد

جان بگیرید به کف حضرت سجــاد آمد

سـورۀ نـورِ حسیـن ‌بـن ‌عــلی سیـمـایش          دو جهـان شـیـفـتــۀ حسن جـهـان‌ آرایش

چـشم مـادر به تمـاشای جـمـالش روشن          جـای گـل ‌بوسـۀ بـابـا به همۀ اعـضایش

نقش فـرقانِ محمد خط و خال و حُسنـش          جـای پیـشـانـی جـبـریل به خـاک پــایش

شـجـر نــور بُــوَد آیـتــی از جــلـوۀ رخ          ملـک العــرش بُـوَد بـنـده و او مـولایش

این همان سورۀ طور است و کتاب مستور          که بُـوَد قـلب حـسیـن‌ بن ‌عـلـی سینـایش

پای داوود پـیـمـبـر بـه زمین می‌ چـسـبد          گـر بـه هــنگـام تــضـرّع شـنـود آوایش

پــای تـا سر قـد و بـالای عـلـی را بـیـند          چشــم بابـا بـه تـمـاشـای قــد و بــالایش

معنی پنج کتــاب است نهــان در نفسـش          چـارده سـورۀ نـور اسـت رخ زیـبـایـش

به جـلال و شـرف و قــدر نـدارد هــمـتا          در هـمه عـالـم چون خـالـق بی‌هـمتـایش

نه عجـب عـالـم اگر گـردد فـرمانـبر او

ابــر بــارد بـه مــنـاجــات غــلام در او

روی او مصحف قدر و شرفش پیغـمـبر          گوهـر چـار یَـمِ نـور و یَـمِ هـفــت گهـر

استـلام حـجـرش کـور کند چـشـم هـشام          کعبـه دور سر او گردد با حجر و حجر

می‌توان درغل و زنجیر بگیرد چو علی          بـا دو انـگشت یـدالـلّهــی در از خـیـبــر

کـرم و جــود بـود ســائــل پـشـت در او          شـرف و قـدر به خـاک قـدمش آرد سـر

حلقـۀ سلسله در حلـقـۀ فـرمان وی است          سنگ ها بر لـب بامـند از او فـرمـان بر

این خلیلی است که با هر سخنش بت شکـند          احتیاجش نه به دست است نه بازو نه تبر

اوست آن بنده که چون پای نهد در محراب          در نماز شبش از هوش رود مرغ سحر

این توانمند خطیبی‌ است که در مسجد شام          بر سر تخت ستم بشکنـد از خصم، کمر

این رسولی‌ است که بوده است چهل معراجش          سـوی معبـود بــه دنبـال سـر پـاک پـدر

چه روی ناقۀ عریان چه به ویـرانۀ شام

این امام است امام است امـام است امـام

این امامی‌ است که همگام امام شهـداست          پدر حلم و رضا و پسـر خـون خـداست

موج در موج بـود لنــگـر کشتـی نجـات          گام در گام همه شعـلـۀ مـصباح هداست

در عـنایت کمـی از کـفـۀ جـودش عـالـم          درحقیقت نمی از قطرۀ علمش دریاست

طاعت خلق سماوات و زمین بی‌ مهـرش          به خـدا روز قـیـامت سنـد بی‌ امضاست

این خـدا نیـست خـدا نیست خـدا می‌دانـد          طلعت غیـب در آئـینـۀ رویش پــیـداست

بــی‌جــهـت سـدِّ رهِ زائــر او گــردیـدنـد          حـرم حضـرت سجــاد، بقـیـع دل ماست

این عـلی‌بن‌حـسین است که با فــریـادش          همه جا کـرببلا و همه دم عـاشـور است

تـا خـدایی خـداونـد، امـام است به خـلـق          بـه خدایـی خـدایی که جهــان را آراست

«میثما!» از سخن مدح، فـراتر خوانش

این کتابی‌ است که هرگز نـبود پـایـانش

نـشـیب های دل من فـراز می خـواهد           فـراز اشک مرا در نمـاز می خواهد

مـؤیّـد است به روحُ الـقُـدس قــلم اما           برای شعــر سرودن نیـاز می خواهد

اگر چه کرده دل من خیـال پـردازی           حقیقت است که عاشق مَجاز میخواهد

بـرای سـفـرۀ بـازش نـیـامدم ایـنـجـا           گـدای این در، آغـوش باز می خواهد

اگر چه این دو شب از جام کربلا مستم           دلم دوبـاره شراب حجـاز می خواهد

پیـاله ای بـدهـیـدم که دم زنـم حـق را

دوبـاره زنـده کـنـم قـصۀ فـرزدق را

نسیم پـنجـم شعـبـان ز راه آمده است           صدای پای بهـاران ز راه آمده است

ببـین بـدون پـیـمبـر بدون جـبـرائیـل           دوبـاره آیــۀ قـرآن ز راه آمـده است

میـان بـیـشۀ شیـران هـاشـمی امشب           غزال عرصۀ ایمان ز راه آمده است

فقط نه اینکه ز راه آمده عزیز عرب           عزیـز دختـر ایران ز راه آمده است

زنی که در رگ او خون آریایی هاست           که از دیار دلـیران ز راه آمده است

شب تـولـد فــرزند شاه دخـتـر ماست

زبان مـادری او زبـان کشور ماست

کسی که شد ششمین نور سورۀ انسان           کسی که خسته شد ازسجده های اوشیطان

کسـی که هست تجـلّی پـنج تن در او           کسی که شد پـدر هـشت قبـلۀ ایـمان

کسی که با نفـس یک غـلام سـادۀ او           نفـس گـرفته زمین مدیـنـه از بـاران

کسـی که مـوقع انـفـاق بین سـائـل ها           ملقّب است دل شب به صاحب انبان

به حق او حجر الاسودی شهادت داد           که جز به حق علی وا نکرده است دهان

به حیرت است کنار حَجر دو چشم هشام

ز اهـتـمام خـلایـق به احـتـرام امــام

بخوان که ضبط کند آسمان صدایت را           صحیـفه پخش کند بعد این نوایت را

برای این که بخـوانیم «لا تــؤدّبنی»           بخــوان برای ابوحمزه ها دعایت را

تو با زبـان خـدا حرف می زنی آخـر           چگـونـه یــاد بگــیــریم ربــنـایت را

بیا و بعد دعــا روضه هم بخـوان آقا           بـیـا و شــرح بده داغ کـربــلایت را

بیا بگو چه کشیدی تو در چهل منزل           بگو که بست به زنجیر دست و پایت را

بـیـا بگـو چـه به روز رقـیـه آوردنـد           بگو چگـونه کـشیـدند عـمـه هایت را

کسی که حرف خدا و کتاب می آورد

کنار یک سر تشنه شــراب می آورد

عطری از سمت خدا دل را بهاری می کند         چشمه های نور را درسینه جاری می کند

نور فوق کل نورِ چهـرۀ خـورشید و ماه         دارد امشب سینه را آئیـنه کاری می کنـد

حضرت خورشید امشب ماه کامل دیده است          تا بخـنـدد ماه او لحـظه شمـاری می کند

بر روی این مـاه سیـما از برای کـربـلا          حضرت خورشید سرمایه گذاری می کند

تا که در دستان این زیبا پسر گیرد قرار         ذوالفقار از شوق دارد بیـقراری می کند

حضرت خورشید خود را در جمال ماه دید

مرتضا شـیر خـدای دیگـری در راه دید

محـو روی دلـربایـش آسـمـانها و زمیـن         نیست چون او خلق را از اولین تا آخرین

نیست جای هیچ تردیدی که اندر خلقتش         آفـرین بـایـد که گـفـتا بر عـلمدار آفـرین

گر ترک بردارد امشب کعبه جا دارد ‏بلی         بــاز حـیـدر آمـده این بـار بر اُمُّ الـبـنـین

گر یداله فوق ایدیهم علـی شیــر خداست         بر یـدالله است او دست خـدا در آستـیـن

با جمالش نرخ یوسف از بها افـتاده است         او کـجـا و جـلـوۀ نـور امـیـر المـومنـین

به به امشب بر حسین بن علی یـار آمده

بر سـپـاه یـوسف زهــرا علـمــدار آمــده

خنده را آورده امشب روی لبهای حسین         می شود آرامش امـروز و فردای حسین

نــور او روشنگر راه حسین بن علیست         اوست در هرعالمی مهتاب شبهای حسین

از بنـفـسی انت مـؤلا می شود فهـمید که         اوست مجنون اوست شیدا اوست لیلای حسین

کربلا عشق است آری کربلا اوج است هان         کربلا را غیر او کس نیست دریای حسین

دیــدن روی خـدایــی ابــوالـفضل عــلـی         کاشف الکربیست بر روی دلارای حسین

با نگاهی او دو عـالـم را سلیمان می کند

کافران را با نگاهی جمله سلمان می کند

تا نـفـس هست تا سـلامی هـست            بـالِ پـرواز هـست بـامـی هـست

مَحرم است آن كسی كه عاشق شد            تا كه لــیــلا بُـود پـیـامی هـسـت

همه جا گـشـتـه ایــم و فـهـمـیـدیم            فقـط این گـوشه احـتـرامی هست

ما اویــسیــم و از قَــرَن بــا مــا            تـا ابــد گِـرد تو غــلامـی هـسـت

جــبــرئـیــلانِ بــامِ عـــبــاســیــم

تــا ابــد مــا غــلامِ عـــبــاســیــم

با تــو دیــدیــم صد تَـهَـمـتــن را            مـــردِ مـــرادنِ مــرد افــكــن را

یــال و كـوپــالِ شـیـر مـی ریـزد            می كـشـی تا به شـانه جـوشن را

رجـزی خـوان هـمه بـیـامـوزنـد            شــور شــور آور مــطـنـطـن را

با زره خــود و بـیـرقـت دیــدیـم            روی ایــن اســب كــوهِ آهــن را

نه كه بر خــاك ها عَــلــم بـزنی

وای اگــر یك نفس قــدم بــزنـی

شیــر در بـیـشــه هـا نـمـی مــانـد            صــائــقــه در ســمــا نـمی مــانـد

لشكـر آنگـونه هست گـرمِ فـرار            كـه به جــز ردِّ پــا نــمـی مــانــد

تـا قــدم مـی زنــی به مـیــدان هـا            در گــلــوئــی صــدا نـمـی مــانـد

آنــچنــان بـا شـتــاب مـی تــازی            ردّی از تــو به جــا نـمـی مــانــد

جگــرِ ســالــمــی نــمـی بـیــنــی            جـز سـر و دست و پا نـمی مانــد

لشكــری بود و نیست با عبــاس

و خــدا مست كــیست یا عبــاس

ســر فــراز از تـمـامی ســرهــا            ســروری كـن امـیــرِ ســرورهـا

حضــرت نــافــذ البـصـیــرۀ مـا            با تـو یـك شــاخــصـنـد بــاورهـا

چــقــدر خــورده ای در روضــه            نــان و سـبـــزی نــذرِ مــادرهــا

چــقــدر گــفت پـیـشِ تـو زیـنـب            خـوش به حـالِ تمـامِ خــواهـرها

هـمه در ســایــۀ تو خــوابـیـدنــد            روی گــل ها گــرفـتـه ای پــرهـا

ای تــمـامــیِ غــیــرت حــیــدر

شرف الشمسِ حضرت حــیــدر

با تــو ای مــاه روشـنــی داریـم             حــرف هــای نـگــفـتـنـی داریــم

چه خیـالی است از گِــره هامان            دست وقـتــی بـه دامـنــی داریــم

شبِ میــلادِ تو ســرِ ســال است            بـیـنِ خــود چنــد اَرمنــی داریــم

سـیـنــۀ مـاست جــای غـم هـایت            آه قــلــبــی شـكـســتــنــی داریــم

جــانِ ام الـبـنـیـن مــرا دریــاب

پشت ما، سـرزمینِ مـا دریــاب

عــلـم افــراشـتـۀ قــلــۀ دنـیـا عــبـاس           قــمــرهــاشـمـیِ عــالـم بــالا عــبـاس

اولـیـن گـل پـسـر اُمِّ بـنـیـن و حــیـدر           شیر مردِ دگـر حـضرت زهـرا عباس

وارث هیبت مولا؛ همۀ عشـق حسـین           دانش آموز حـسن حضرت سقا عباس

صاحـب پـرچـم فـرمانـدهی عـاشـورا           پـارکـاب قــدم زیـنب کـبـری عـبـاس

ای عموی علی اکبر٬ پدر تشنۀ مشک           ای لـبت آب بقـا؛ صاحب دریـا عباس

بانفس های تو هر مُرده دلی زنده شود           ای دم تو دم صد حضرت عیسی عباس

با ادب هست هرآنکس به شما منتصب است

روز میــلاد تو میـلاد خــدای ادب است

مـتـولد شـدی و اُمِّ بـنـین دلـشـاد است           روز میلاد تو هر سینه علی آباد است

ســاقـی کـربـبـلا هـسـتـی و با آمـدنت           کاسۀ خـالی هر دلـشده ای پُر باده ست

روزمیلاد تو حـیدر بخودش گویا گفت           این پسر در همه جا؛ بهر حسین امداد است

بوسه زد دست خـدا دست تو را آقا یا           بوسه زد برلب شیرین شدهٔ آقا دست؟

نام زیبای تو هر ذائقه را شیرین کرد           عاشق روی تو فرهاد تر از فرهاد است

به عــلـی حــیـدرِ کـرار شـدن می آیـد

به تـو عـبــاسِ عـلـمـدار شدن می آیـد

عالم ازعشق تو بی تاب شود حق دارد           ماه از نور تو بی خواب شود حق دارد

سالی یک دوره اگر درس ادب داشتنت           در تـمامی جهـان باب شود حـق دارد

دری ازصحن تو باز است سوی صحن حسین           درِ صحنت اولوالالباب شود حق دارد

باادب هستـی و با غـیـرتـی و آقا؛ پس           چون توئی ساقی ارباب شود حق دارد

پـسـر شـیـر خــدا ای گُـهــر اُمِّ بـنـیـن           خاک پـای تو زرِ ناب شود حـق دارد

پـدر مشک تویی آب بفـرمان تو است           پس ضریح تو پر از آب شود حق دارد

تو عّـلَـم دارتـرین زادۀ حـیـدر هـستی

مثل اربـاب به زینب تو بـرادر هستی

تو ابوفاضلی و دلـبری ات بی همتاست            نه که تنها ادب؛ آب آوری ات بی همتاست

با غضب کردن تو دشمن ابـتر ترسید           بعد فهمید که جنگاوری ات بی همتاست

نوجوان بودی و پرچم به سرِدوش تو بود            همه دیدند که سرلشگری ات بی همتاست

آفـرین؛ اُمِّ بـنیـن چه پـسـری پـرورده           به خـدا تـربـیت مادری ات بی همتاست

عـبـد صـالح شـدنت بـنـدۀ اللـهـم کرد           یا اباالفضل خدا باوری ات بی همتاست

گـرهی بسته نـدارد به تو دلبـسته شده

خوش بحال دل آنکه به تو وابسته شده

کربلا رفتی و ماه از برت افتاد زمین           اشکها از سر چـشـم ترت افـتاد زمین

به فدای سرو دستت که علی میبوسید           ناگهـان بازوی آب آورت افتـاد زمین

تیری آمد وسط هلهله ها خورد به مشک           شیشه عـمر علی اصغرت افتاد زمین

خبر آمد به سوی اهل حرم وای عمو           با زمین خوردن تو خواهرت افتاد زمین

در مـدیـنـه خـبـر پـرچـم سـقا پـیـچـید           بی هـوا اُمِّ بـنـین مـادرت افـتـاد زمین

ای عموجانِ حرم، باز به من احسان کن

یک شب جمعه مرا کرببلا مهمان کن

روز ازل که قسمت ما را نــوشته اند           ما را به نــام حضرت دریا نوشته اند

کار جنــون ما به تماشــا کـشیده است           ما را غبــار محمــل لیــلا نوشتــه اند

بر روی بــال های تـمـام فــرشتگــان           از سرگذشت عــاشقی ما نــوشتــه اند

یوسف کجاست تا سر خود را فدا کنیم           ما را ز دودمــان زلیخــا نــوشتــه اند

روز ازل مــقــابل اســمــی که تا ابــد          یک یا حسین گفته مسیحــا نـوشتـه اند

هم چون تو را نه این که دو عالم ندیده است

مثـل تو را به عرشِ خدا هم ندیـده اسـت

آن جلوه ای که نور تو را آفریده است           در پیش خویش قبــله نما آفــریده است

حتی تمام بود و نبودی که هست ونیست           محض گــل جمــال شما آفــریـده است

یک کعبه را برای خودش خلق کرده است           شش گـوشه را به خاطر ما آفریده است

تا قبــله را بــرای همیشه نشــان دهـد           در خاک خویش کـربـبلا آفریــده است

جبـریل زیر پای تو فهمیده است خـدا           این بال را بــرای کـجــا آفــریده است

مردم خــدا شنـیده ولیکــن نــدیــده اند

ما دیده ایم آن چه که مردم شنـیـده اند

تو انـتهــای جــاده قــالــوا بــلی شـدی           زهرا شدی علی شدی ومصطفی شدی

روزی که هر فرشته بر آدم به سجده رفت           ای سر نــاگــشودۀ حـق بر مــلا شدی

در سایه سار جلوه ات عباس قـد کشید           یعنی چقـدر بی حــد و بی انتهــا شدی

ما قسمت همیـم که با عمــر روزگــار           ما دردمنـد عـشق و تو دارالشفــا شدی

دیدی که بی کسیم و نداریم دل خوشی           همسایــۀ قــدیـمی این چــشـم ها شـدی

چون فطرسیم گر چه به زنجیر میشویم

شکر خــدا به پــای شما پیــر میشویم 

روز الست، روز ازل، لحظه های عشق           روزی که آفریده شد عالم برای عشق

روزی که آفــرینش گــیتــی تمــام شـد           آغاز شد به دست خـدا ماجـرای عشق

بودیم گر چه در دل سر گشتگان ولی           کم کم شدیــم بین همـه آشنــای عـشـق

چشمی میـان آن همه ما را ســوا نمود           دل را ربود و داد دلی مبتــلای عـشق

دستی به روی شانۀ مان خورد و ناگهان           ما را صدا نمود کسی با صـدای عشق

روز الــست لحــظــۀ آغــاز عــاشـقی           ما را خــدا نمود اسیــر خــدای عـشق

عکس خــدا نشسته بر آیـیـنــه هـایمان

روز ازل حسینیــه شد سیـنـه هایمــان

هستی بهانه بود كه سِــرّی بیــان شود           مستی بهانه بود كه سـاقی عـیـان شود

خلقت ادامه یافت و رازی گـشـوده شد           تا معنــی وجــود زمیـن و زمــان شود

با دست غیب برق ظهورت نوشت عشق           وقـتـش رسیده نــوبت دلداه گــان شود

قلب مدینــه می طپد از خــاك پــای تو           جــارو كـش همیـشـۀ این آستــان شود

حتی بهشت با سر مژگان رسیده است           تا قبــله گاهِ وسعت هفـت آسمــان شود

تو حیدری، تو فــاطمه ای، تو پیمبری

سوگند بر خدا كه خـداییش محــشری!

بی تو هـزار گـوشۀ دنیـا صفا نداشت           اصلاً خدا بدون تو این جلوه را نداشت

گیرم هــزار کعبه خــدا خـلق می نمود           چنگی به دل نمیزد اگر کـربلا نداشت

شکرخدا که خانۀ تان هست روی خاک           ور نه زمینِ تیره که دارالشفــا نداشت

مجــمــوعۀ خـصائــل بی انتـهــا شدی

یـك جـا تــمـام سلــسلــۀ انـبـیــا شــدی

گیرم بهار نیست دمی جان فزا که هست           گیرم بهشت نیست غبار شما که هست

بر خشت خشت كعبــه نـوشتند بـا طلا           گیرم كه قبله نیست ولی كربلا كه هست

در ازدحام خیل گــدا جا اگر کـم است           تشریف آورید دو چشمان ما که هست

جــایی اگر نبود خــدا را صــدا کـنـیـد           باب الجواد وسایۀ ایوان طلا که هست

کوتاست سقف عـالم اگر وقت پر زدن           غم نیست روی گنبد و گلدسته ها که هست

خوش گفته اند قطره که دریا نمی شود

هر یوسفی که یوسف زهـرا نمی شود

تو آمــدی قـیــامت کـبــری رقــم زدی           بر تــارُک همیــشۀ عــالـم عـلــم زدی

میخوستی كه رَشك بَرَند دیگران به من           زلف مرا گــره به نـسـیــم حــرم زدی

حس می کنم میـان دلـم بــوی سیب را           از آن زمان که در حرمِ دل قــدم زدی

می خواستی که شعله بگیـریم بی امان           آتش به جان هر غــزل محــتـشم زدی

با شیر، طعـم روضه تان را چشیده ام           وقتی سـری به چــشم ترِ مــادرم زدی

مجنون کوچه های غمم دست من بگیر

دل تنــگ دیدن حــرمم دست من بگیر

تو تشنه و دریغ ز یک جـرعه آب، آه           تو تشنه و تمامی صحــرا ســراب، آه

در زیر نیزه های شکسته نهــان شدی           با زخـم های تـازه تر و بی حساب، آه

یک سو صدای العطش آرام می رسید           یک سو صدای هلهله ها در شتـاب، آه

یک سو صدای ضجــۀ زینب بلند بـود          یک ســو صدای مـادرت اما کباب، آه

كم كــم نگــاه بر بدنت سخت می شود

كــم كــم نفس زدنـت سخــت می شـود

عشقی ست در میان دل ما که کیمیاست            این عشق، این جنون همۀ آبروی ماست

روزی ماست نوکــری خوب خانه ای             آقای ما کریم و جوانمرد و بـاوفــاست

ما در بهشت هم همه دنبــال هــیــأتـیم            جنت بدون روضۀ ارباب بی صفاست

سر می دهیم و منت مــردم نمی کشیم            هستیم ســائلان حسین؛ تا خـدا خداست

شــکــر خــدا حسین شده زنــدگــی ما             شکر خدا که در دل ما عشق کربلاست

جای گلایه نیست که تکـفیر می شویم

«داریم با حسین حسین پیر می شویم »

من رعیت و غــلام، تو سلطان کـربلا           من مور نـاتوان و تو سلیــمان کــربلا

دستی که بین عرش نوشته تو را امیـر           من را نوشته است پــریشــان کــربـلا

دست مرا رهــا نکن و بی کــسم نکن            دریــاب حــال زار مـرا جان کــربــلا

مــوی مرا سفیــد نموده است حـسرتِ           پابــوسی تو نـیــمــۀ شعـبــان کــربــلا

دارد میــان قلب خــدا جــای دیـگــری           هر کس که گشته است مسلمان کـربلا

شکر خدا که مثل بزرگان و عــرشیان

هر ماه من شده است محرم حسین جان

وصفت به ذهن کوچک من جا نمی شود           جــز تو کسی برای من آقــا نمی شـود

هرکس بهشت، بی تو بخواهد جهنمی ست           اصلاً بهشت بی تو که معنـا نمی شود

من میخورم قسم که کسی عاشقت حسین            مثل ربــاب و زینب و سقــا نمی شود

آن قدر این دلم به تو وابسته هست که            امروز من بــدون تو فــردا نـمی شود

کاری به خوب یا بـدی من نــداشتــی             آقا کــریــم تر ز تو پیــدا نــمی شــود

آقا به آبــروی علــی اصغــرت قـسـم

من را ببخش نــوکر خــوبی نبوده ام

داده همیشه لطف تو من را خجــالـتی           آقــای کــربــلا چه قــدر با مـحــبــتی

ماندم چـرا نگــاه تو افتـاد سوی من؟!           من هیچ هیــچ هیچــم و تو بی نهایـتی

ایـل و تبــار تو همــه آقــا و پـادشــاه           ایل و تبــار من همه مجنــون و هیئتی

شکــر خــدا بــرای گــدایی خـانه ات           داریــم با تــمام رفــیــقــان رقــابــتـی

ما را همه به نــام شــریفت شنــاخـتند           داده خدا به ما چه بهـایی چه قــیمــتی

ما اوج عشــق را درِ این خانه یــافتیم

در هیئت حسیــن، خـدا را شنــاختــیـم

دنیای بی تو پر ز غم و رنج آور است           دنیای با تو مثل بهشت است محشر است

رحمت به آن که داد همین نکته یاد ما           هرکس نشد گدای توازسگ نجس تر است

ما از همــه لــذایــذ دنیــا گــذشتــه ایم           گریه به زیر پرچم تو چیز دیگر است

گــویند نــوکــران و کــنیزان خانه ات           عرض ادب برای تو با اشک بهتر است

یک روز میرسد که به لطف دعای تو           بانی مرگ ما تن پر زخم و بی سر است

هر شب برای حـنجـر تو زار میـزنـم

یــاد بــریــدن ســر تــو زار مـیـزنــم

وقتی که آمدی به جهان عشق پــا گرفت           آزادگی و عــزت و غیــرت بها گرفت

روزی که شمسِ طلعت رویت طلوع کرد           نورش تمام ارض و سما را فرا گرفت

وقتی قدم به عرصۀ گیــتــی گــذاشتـی           هستی ز یُمن مقــدم پاکت صفا گــرفت

از بــرکت ولادت تــو ای امیــر جُــود           فُطرس دوباره بال و پری از خدا گرفت

وقتی قــرار شد که شود نــام تو حسین           شهر مدینه عطر و بوی کربــلا گرفت

روح الامین زدیدۀ خود اشک شوق ریخت               وقتی که بوسه از لب تو مصطفی گرفت

تصویری از محبت و عشق و علاقه بود           آندم که روی دست، تو را مرتضی گرفت

وقتی که ماجرای غــم و غـربتت شنید           روز ولادتـت دل خیــر النــسا گــرفت

تا عرشیان به محضرت عرض ادب کنند           قـنداقۀ شریف تو در عـرش جا گرفت

آنروز غرق شور و شعف عالمین بود

ذکــر لب ملـک همه دم یا حسیــن بود

ای نــور چــشـم ام ابیـهــا خوش آمدی           ای مظهرشجاعت و تقوی خوش آمدی

ای پــور هــل أتی پسر کــوثــر نــبـی           یاسین و کهف و فاطر و طاها خوش آمدی

ای تــرجــمـان واژۀ زیبــای عــاشــقی           مجنون ز عشق تو شده لیلا خوش آمدی

گــویند در ولادت تو تـیــر و نیــزه ها           ســردار سربریـدۀ سرها خـوش آمدی

بر ســر در بهشت نــوشتـند قــدسیــان           صلِّ علیــکَ سید و مــولا خوش آمدی

آید صدای حضرت حق از فراز عرش           کای صاحب اختیار دو دنیا خوش آمدی

ای جبرئیــل خادم صحـن و ســرای تو           شش گوشۀ تو کعبــۀ دلهـا خوش آمدی

امشب که جای عمۀ سادات خالی است           گوید به جای او به تو زهـرا خوش آمدی

نـام تو در زمــان بــلا ذکــر نــوح شد

حُب تو از بـرای بشر همچـو روح شد

ای بحر لطف و جود تو بی انتها حسین           شـرمـنـدۀ عطای تو شـاه و گـدا حسین

ای شاهکار خلقت و خورشید بی غروب           ای منجلی ز روی تو نور خــدا حسین

آنکس که وا کند گره از کــار عــالمی           با یک نگاه خویش توهستی؛ تویا حسین

ای در جــزا و روز حساب تمــام خلق           سوی تو چــشـم سلسلــۀ اولـیـا حسیــن

آنانکه در عــزای تو عمــری گریستند           خوانند یکصدا همه آنجــا تو را حسین

آید ندا ز عرش که امروز روز توست           خواهدهرآنکه را که دلت، کن جدا حسین

امشب بیــا و دست دعــا را بــلنــد کن           بهــر ظهــور مهــدی آل عبــا حـسیــن

در سینه شوق تربت شش گوشه ام بود           کی می بری مرا تو به کـرببلا حسین؟

این آرزوی هر شب و روز غلام توست           در وقت جان سپردن و مرگم بیا حسین

ای نام اعظمت به زبــانم علی الــدوام

«ماجاءَ غَیرُ اِسمُکَ فی مُنتَهَی الکلام»

تـو آمــدی و دلــبــر اهــل وفــا شــدی           آموزگار مکـتب صبــر و رضــا شدی

بوسه گــرفت از لب تو خـتــم الانـبیــا           دار و ندار حضرت خیــر النـسا شدی

کــم داشت خــانوادۀ زهــرائـیان تو را           تـو آمــدی و خــامـس آل عـبــا شــدی

پیش از زمــان آمدنت هم امیـر عـشق           خــلوت نشین مــادر آئــیــنــه ها شـدی

آری تو با درخشش شمس جمال خویش          خورشید روز و ماه شب تــار مـا شدی

هر چند در مدینــه دلی خوش نــداشتی           اما چه شــد که راهــی کــرببـلا شـدی

ایــام دلــبــری تو با زیـنـبـت گــذشـت           روزی فـرا رسید که از او جـدا شـدی

زینب سوار محمل و یک عده بی حیا           اما تو خوب شد که روی نیزه ها شدی

آقا فــدای عهــد و وفــایـی که داشــتی           تـا اربــعـیــن هم نفس بچــه ها شــدی

بزم شراب و لعل لب و چوب خیزران

اشک سه ساله و غم یک قـامتی کمان

تـوفـیق نصیـبـم شده از یـار بخـوانـم        مـدّاحـی دلـدار کـنم از دل و جــانــم

خـواهم ز خدا ای هدف خـلقت هستی        تا روز جـزا زیـر لــوای تو بـمــانم

الــــمنةُ لله که من وقـف تـو هـــسـتـم        یعنی که گــدای تـوأم و شــاه جـهانم

وقتی که زبان مدح و ثـنـای تو بگوید        شهد عـسلت می چکد از هر دو لبانم

جـام دلـم از عشق تو گـردیــده لبـالب        این حـالت روحـانـی من گشته نشانم

جز مِهر تو را دردل خـود راه نـدادم        مِـهــر تو شــود روز جـزا خطّ امانم

سـرشــار شـدم از کــرَم واسـعـۀ تــو        از فـیـض تو نـشـأت بـبَرد طرز بیانم

بر طینت من مُهـرغلامی تو پـیداست        تزریق شده مِهر تـو در روح و روانم

سوگند به زهرا که تویی دار و ندارم

گـر اَمـرکــنـی در قدمت جان بـسپارم

جـبـریل فــرود آمده از سوی خدایت        حکـمـی ز خــدای احـد آورده برایت

آورده بــرای تـو که سلطان جـهـانـی        تـاجـی کـه مـزیّن شده با نـور ولایت

«اقـرأ»به تـو تـلـقین بکند یار قدیمی        آوای عـلی می رسد ازغــار حـرایت

فرمود بخــوان نام خــداونـد جـلی را       آن کس که به هرلحظه کند از توحمایت

شد واسطۀ فیض خدا حضرت حـیـدر       یعنی که به دست علی است امرهدایت

تو بـاعـلی هـسـتی وعلی با تو دمادم        هرجا که تورفتی شده او پای به پایت

تو مـنـبـع نـوری وعـلـی لُمعۀ نورت        یعنی که تـویی کعبه و او قـبله نمایت

آویـخـتـه برگــردن من رشتـۀ لـطفت        مـمـلـو ز کـرامات تـوأم، زیـر لوایت

من جز تو و حیدر به خـدا یـارنـدارم

جز لطف شما هــیـچ مــددکـار ندارم

ای دوستــی ات تاج ســر عالم و آدم        الـــــمنةُ لله کـه تــویــی سیـد خــاتــم

با خُلق عظیمت همه راشیـفـته کردی        اسلام ز اخــلاق تو شد قـبـلـۀ عـالــم

مشی تو به اسـلامِ عـلـی عادتمان داد       این است صراطی که به قرآن شده اقوَم

تاریخ عـلـی دوستی از نـاحیۀ توست        تـقــویـم ولایـت بـه تــو دادند مُـسـلّـم

واقف به تولای علی چون توکسی نیست        ای یــار قــدیـمــی عـلــی، قائد اعظم

معراج، خدا ازچه کسی با تو سخن گفت        بـا صوتِ که اسـرار خــدا بـود مفهّم

بالله که این حمد خـداونــد ودود است

حیدربه خداوند قسَم، اصل وجود است

قـلـبـم شده امشب حــرم حـیــدر کرّار        جـانم بــــه فــدای قــدم حــیــدر کرّار

بـرطالـع من شـیـعـۀ حـیـدر بـنـوشتند        نـقـش است به قـلـبـم عَـلَـم حیدرکرّار

زنـگــار، زدوده ز دلـم نــور ولایت        گـردیــده دلــم جـام جـم حیـــدر کرّار

اُفـتـد به تن دشمـن تو لــرزۀ سنگـین        وقتی شنوَد ذکــر و دم حــیــدر کرّار

درمعرکه برروی زمین ریخته سرها        بــا چــرخـش تـیـغ دو دم حیدر کرّار

روئیده به جان ودل من گلشن مِهرت        از بــــارش ابـر کــرَم حــیــدر کرّار

با نیـمـه نگــاه تو شـدم یـــار ولایت        صد شکر شدم ازخــدَم حــیـدر کرّار

از روز ازل تا به ابد دل به تو بستم

از پـــــیر غلامان شما بوده و هستم

برقـع گشود و سورۀ نـور آفــریـده شد        یـک خنده کرد؛ صـبح ظهـور آفـریده شد

بر تخته سنگ غار حـرا عـاری از قلم        خطی کشید و شـعر و شــعور آفریده شد

صـوت خدا ز حنجره گـل کرد بر لبش        داوود پــا گـرفت و زبـــور آفـریــده شـد

یک جمله از مقاومتش بر زبان گذشت        کـــوهی به نـام سـنـگ صبـور آفریده شد

موجی به بحرمعرفتش زدکه بی‌درنگ        دریــــایـی از شـــراب طهـور آفریـده شد

عالم محیط معـرفت و شوق و شور شد

ملـک وجـود، محفل فیض حضــور شد

شــــام سیاه جهل بـه پایـان رسیـده بود         بــــاور کنیـد صبـح بصیـرت دمیـده بود

باور کنیـد دولـت قـــــرآن گــرفت پــا         بــــاور کنیـد رنـگ شیـاطین پریـده بـود

میلادعـدل و داد و مسـاوات و زندگی         یا کــودکی کـه زنـده به گـور آرمیده بود

یـا جشـن مــادری کـه ز بی‌رحمی پدر        داغ شکفـــتـه دستــه‌گل خویش دیـده بود

یا جشـن عیـــد بــَردۀ شـلاق خورده‌ای        کزعمردست شسته دل ازجـان بریده بود

با آن که سیـنـه‌اش همـه کانون خشم بود

جاری سرشک شادی‌اش ازهردوچشم بود  

شرم و حیا ز شرم و حیـا سربه‌زیر بود        بی‌دادگـر شــریف وشـرافت حقیـربود

زن در میان جامعه در معـرض فروش        ماننـد بــَرده‌ای کـه همیشـه اسیــر بود

هرکس ضعیف بود چو موری که پایمال        هرکس کـه زور داشت به مردم امـیر بود

هرکس که سیر بود چو گرگ گرسنه‌ای        هرکس گـرسنه روز وشب ازعمرسیربود

در آن مـحیـط جـور و جفـای ستمگری        دنیـای خستـه منتظـر یــک بشیـر بود

توحـیـد را دوباره طلوعی مجدد است

پیــداست آن بشیر، وجـود محمّد است

بت‌هـا تمـــام ذکــــر خدا بـر زبان‌شان        افـــتاده بتگـــران همه آتش به جـان‌شان

پامــــال گشــته‌انـد ستم‌بـارگان چو مور        انگار آمــــده اسـت بـه پایان زمان‌شان

آتــــش شده اســت آب به کام ستمگران        آجر شده است اهل زر و زور نان‌شان

درهــــم شکـسته فرق ابوجهل‌های زور        از دست حمزه آمده بر سر کــمان‌شان

هــــیزم‌کـــــشـان آتش فتنه چـو بـولهب        تبت یدا ابـولهب آمـــــد بـــــه شان‌شان

آن رشته‌ای که «حبلِ مَسَد» بود ازغضب

پیچیـده شـد بـه گـردن حمـالة الحـطب

دیـدم فرشتـه آمـد و بــــازوی دیو بست        دیدم چگـــــونه سلسله‌های ستم گسست

دیــــــدم بــه روی دوش خلیـلِ خلیل‌هـا        دست علی تبر شد وبت‌ها همه شکست

دیــــدم بــه دست بت‌شکن مسجدالحرام        نه بت به روی پا؛نه به جا ماند بت‌ پرست

دیدیــــم در مـحیط ستم، ظلم، سـرکشی        مظلـوم ایـستـاد و ستـمـگـر ز پا نشست

بـــــاور کـــنیـد پرچــم عــدل محمّـدی        بـر قــــلـۀ عـقـیــدۀ مـــــا سـربلنـد هست

پیش از نـزول وحی به عالم صلا زدیم

مـــــا پــــــیــرو مـحمّـد و آل محمّــدیم

مـا در مـــقام و مرتبه؛ فـوق ملل شدیم        در مکتب پیــــمبرمـان بــــی‌مثـل شدیم

یک جلوه از حرا به دل ما رسیـد و ما        از تیرگی به نـور فــــدایــی بـدل شـدیم

بــــا یــک نهیب زندۀ حـی ‌علی‌الفـلاح        تبــــدیـل بـر حـــقیقت خــیرالعمـل شدیم

تـــابیـده شد فروغ بصیرت به قلب‌مان        یار علـی بــــه فـتنۀ جنــگ جـمـل شدیم

بـــاور کـــنیـد پیشتـر از بـود خویشتن        عـبـد خـدا و مــــنکر لات و هـبـل شدیم

دنـیـا بدانـد اینکـه تمـدن از آن ماست

گیتی همیشه محـو صدای اذان ماست

گویــیـد منکـران همـه برهـان بیاورند        بــر دردهــای جامـعـه درمــان بیـاورند

دانـشـوران کـل جهـان را صــدا زنـید        یک آیــه مثـــــل آیــــۀ قــرآن بیـــاورند

گـویید در تمامی ادیـان اگر کـه هست        مقداد و حجر و بــوذر و سلمـان بیاورند

مقداد وحجروبوذرو سلمان‌شان کجاست؟        کـوشش کننـــد چـــنـد مسـلمـان بـیـاورند

خـواهنـد اگـر سعـادت دنیـا و آخـرت         بایـد بــه ایــن پـیــامبـر ایــمــان بیاورند

چونان که بعد ختم رسالت رسول نیست

دینــــی به غیـر دیـن محمّد قبـول نیست

مـا از غـــدیـر، راه حــرا را گرفته‌ایم        در این مسیر هر دو ســــرا را گرفته‌ایم

از لحظه‌ای کــه آیـۀ اقــرأ نزول یافت        سـرخط ســــبز شــــیر خـدا را گرفته‌ایم

مـــــا را ز خاک کرب‌و‌بـلا آفریـده‌اند        مـــــا راه سیــــــدالشهــدا را گـرفتــه‌ایـم

پرواز ما ز اوج ملک هم گذشته است        ما زیر بـال، ارض و سمــا را گرفته‌ایم

ای خاندان پـــــاک محمّد خدا گواست        مـا دامــن ولای شمـا را گــــرفتـــــه‌ایـم

"میــثم" همیشه خاک ره میثم شماست

تا هست زنـده در نـفس او دم شماست

آیـه آیـه هـمــه جا عـطـر جـنان می آید        وقـتی ازحُسن تو صحبت به میان می آید

جبرئیـــلی که به آیات خدا مانوس است        بشـنــــود مــــدح تو را با هیجان می آید

می رسی مثل مسیحا و به جــــسم کعبه        با نفس های الهـــی تــــو جــــان می آید

بس که درهرنفست جاذبۀ توحیدی است        ریگ هم در کف دستـت به زبان می آید

هرچه بت بود به صورت روی خاک افـتاده‌ ست        قــــبلـۀ عــزت و ایمان به جهـان می آید

با قدوم تو بـــــرای هــــمه‌ی اهل زمین        از سمــــاوات خـــــدا بـرگ امان می آید

نور توحیدی تو در همه جا پیچیده ست        از فراســــوی جـــهان عـطر اذان می آید

عرشِ معراج سماوات شده محــــرابت

ملکوتی ست در این جلوۀ عـالــم تابت

خـاک از بـــرکت تو مسجد رحمانی شد        نور توحید بــــه قلــــب بشر ارزانی شد

خواست حق، جلوه کند روشنی توحیدش        قلب پر مــــهر تو از روز ازل بانی شد

ذکرلب های توسرلوحـۀ تـسبیحات است        عرش بــــا نور نگــــاه تو چراغانی شد

قول و افعال وصفاتت همه نورمحض اند        نــــورت آئیــــنه‌ی آئیــــن مـسلمانی شد

بــــه ســــراپــــردۀ اعجــاز و بقا ره یابد        هر کــه در مذهب دلدادگی ات فانی شد

خواستم در خور حسن تــو کـــلامی گویم        شـعر من عاقبتش حسرت و حیرانی شد

ای که مبهوت تو ووصف خطی ازحسنت        عقل صــد مولوی و حافظ و خاقانی شد

«از ازل پرتو حســـنت ز تجلــــی دم زد

عشق پیدا شد و آتش به همه عــالــم زد»

جنتــــی از هــــمه‌ی عرش فراتر داری        تـو که در دامن خود سـوره‌ی کوثر داری

دیدن فاطمـه ات دیــــدن وجـــه الله است        چه نیـازی است که تا عرش قدم بر داری

جــــذبه‌ی چــــشم تو تسخیر کند عالم را        در قد و قامـــت خود جـلــوۀ محشر داری

عالم ازهیبت تو،شوکت تو سرشار است        اســــداللهــــی چــون حضرت حیدر داری

حسنین اند روی دوش توهمچون خورشید         جلــــوۀ نــــورٌ علی نــور ، مکـرر داری

اهل بیت تو همــه فاتــــح دل ها هستند

روشنی بخش جـهان، قبلــۀ دنیا هستند

ای که در هردوسرا صبح سعادت با توست        رحمت عالمی ونور هدایت با توست

چشم امید همـــه خلق و شـــــکوه کرمــــت        پـدر امـــــتی و اذن شفاعت با توست

با تو بودن که فقط صرف مسلمانــی نیست        آنکه داردبه دلش نورولایت با توست

بی ولای علی این طـــایفه ســــرگردانــــند       دشمنی با وصی ات،عین عداوت با توست

باید از باب ولای علـــــی آیــــد هر کــــس       درهوای تو ودرحسرت جنت باتـوست

سالیانی ست دلـــم شـــــوق زیــــارت دارد        یک نگاه تو مرا بس،که اجابت بـــا توست

کاش می شد سـحــری طوف مدینه آنگاه

نجف و کـــرب و بلا و حـــــرم ثــــارالله

ببین که قلب زمین شور دیگری دارد          و در نـگــاه خودش نور باوری دارد

همین که غار حرا مست لفظ  اقرأ شد          ز اعـتـبــار نـبـی فـکــر دلبـری دارد

ز های و هوی ملک گوش آسمان پر شد          و کنج سینۀ خود نــور سروری دارد

تمام غــار حرا مثل عـرش اعلاء شد          دل رمــیــدۀ او حــال بــهـتــری دارد

صدای حضرت جبریل می رسد برگوش          هبـوط کــرده و حـکـم پیـمـبری دارد

به تو ســلام خــداونــد یـا رسـول الله

بـخــوان به نام خــداوند یا رسول الله

نگـاه خـیــرۀ دنیا به سمت غار حـرا          چه می تـپــد دل بی تـاب مــردم بـالا

برای یک قدم امشب مجال حرکت نیست          ز ازدحام ملائک به روی خـاک خدا

برای اینکه به هـمراه خـویش آوردند          پـیــام تـهـنـیـت مـنـصـب نــبــوت را

و اولین نفری که رسید و اشـهد گفت          علی عـالـی اعـلاست پشت غار حـرا

در آن میانه ملائک به یک دگر گفتند         چه خالی است خدا جای حضرت زهرا

خوشا به حال خودم هم زبــان سلمانم

خـوشا به حال خودم شـیـعـۀ مسلـمانم

چــراغ راه هـمـه جـلـوه های ایـمانت          دل رمــیـدۀ مـا بـی قــرار دسـتــانـت

برای اینکه بگـیـرند حـاجت خـود را          شدند جـمـلـه ملائک دخـیــل دامـانت

شما که جای خودت؛ میـرسد جبرائیل          برای عرض ادب پیش پــای سلمانت

پـیـامبــران اوالـعــزم قـبــل تــو آقــا           شـدنـد پـیــرو قــرآن تو مـسـلـمـانـت

تو از خدای خودت هم که دلبری کردی              رســول آیـنــه هــا با نــوای قــرآنت

نـبــوتت ابــدی شـد به اعـتـبـار علی

به پـشـتـوانـه و گرمی ذوالفقار علی

خوشست در خم این گیسوان اسیر شدن           به خـاکـبـوسی این شـاه سـربـزیـر شدن

خوشست خــادمی این ســرای را کردن           در این مـقــام گـدا بـودن و امـیــر شدن

خوشست خاک شدن زیر پای حضرتتان           زِ یُمن گـیـوۀ پر مـهـرتان عـبـیـر شدن

خوشست اینکه زِ طفلی به زیر سایه تان            گذار عـمـر نمودن، زِ عـشق پـیر شدن

شـمـا کـلام خـدایـیـد و در نــزول منـید

شـما مـحـمـدمـیـد و شـما رســول مـنـیـد

به نام عـشق، به نـام خـدا، به نام نـبـی           بـنـوش بـاده مـسـتـانـه ای ز جـام نـبی

بنوش باده که جبرییل می شود ایـنـبـار          همای اوج سـعـادت به روی بـام نـبــی

ببین زِ عرش به سمت حراست در تنزییل           صدای بـال مـلائک بـه احـتـرام نـبــی

صـدای بـال مـلک؛ نه صدای الله است           کـه آمـده بـرسـد مـحـضـر مـقـام نـبــی

رسیده است بگوید: بخوان بخوان قرآن

بخوان به نام خدایت بخوان محمد جـان

زبان خویش گـشـود و حـرا مـنــور شد           زبان گشود و به اذن خـدا پـیـمـبـر شــد

زبـان گـشـود و زمـان فـراق آخــر شـد           زبان گشود و لبش از وصال حق تر شد

زبان گشود به وحی و به خلق رهبر شد           زبـان گـشـود وَ مـکـه دمی مـعـطـر شد

زبان گشود به قـرآن، عدوش ابـتـر شد           چنان که گوش بتان از تـلاوتش کر شد

نـدا رسـیـد: بـه مـکـه خــدا وطـن دارد

بتان مـکـه، دگـر مـکـه بت شکن دارد

از این به بعـد رسـول خـداست این آقـا           از این به بعد خــدا حرف می زند با ما

از این به بعد صدای خداست می پیچـد           به گـوش خـلـق خـدا از لب ابـاالـزهـرا

از این به بعد خدا یک خداست ای کفّار           دگـر بـه دور بــریـزیـد آن خــداهــا را

از این به بعد شـغـالـنـد شیـرهای عرب           کـنـار یـار پـیـمـبـر، کـنـار شـیـر خــدا

عـلـی کـنــار نـبـی و نـبـی کـنـار عـلی

یگانه حامی وحی است ذوالـفـقـار علی

بگو رســول که در دل تـب خــدا داری           بگو که ابـر خـدایـی و وحـی می باری

بگو اگر به تو خورشید و مـاه را بدهند           ز وحی خواندن خود دست بر نمیداری

بـگـو که آمدی و بـاغـبـان عـشـق شدی           به خاک سینـۀ ما بـذر عـشق می کاری

تو آمدی که بگویی علی همان زهراست           تو آمـدی کـه بـگـویـی مـنـم علی، آری

تو آمدی که عـلـی را به ما نشان بدهی

امـام بعد خـودت را نـشـانـمـان بـدهــی

تو ساغر میِ حقیّ و عشق ناب، علیست           به خاک میکده سوگند، بوتراب، علیست

چه سرنوشت خوشی اینکه درهوای شما           شـونـد عـالـمـیــان ذرّه، آفـتـاب علیست

سوال: بعد شما جانشین تان چه کسی است؟           هـزار بـار بـپرسند اگر، جواب علیست

صدای کیست پس از تو که ناله زد: بابا           کسی که بسته به دستش عدو طناب علیست

صدای کیست که میگفت: ای امان بردند

میان کوچه عـلی را کـشان کشان بردند

ما عـاشقیم و تا به قـیـامت یـگـانـه ایـم            مــا از ازل بـرای ابـد عــاشـقـانـه ایـم

ما مـوج می زنـیـم به طـوفـان عـاشقی            دریـای احـمـریـم ولـی بی کـرانـه ایــم

آواره ایم خـانـه به دوشـیـم بـی کـسـیـم            ما چون کـبـوتـریـم که دنـبـال لانـه ایم

دلبر نگـاهـمـان نـکـنـد گـریـه می کنیم            چون خواب کودکانه پی هر بهانه ایـم

حـتـی بـرای بـودن مـا آیـه آمـده اسـت            ماهـا یـتـیـم و سـائـل ایـن آسـتـانـه ایـم

ما را خــدا ز خـاک بـنـی هـاشـم آفرید           پس تا ابـد بــرای هـمـین جـاودانـه ایـم

با عشـق مـی پـریـم پـر و بـالمان دهید

اشـکـی برای گـریـه امـسـال مان دهید

گـنـبـد نشان بـده که بـرایت کـبـوتـریـم            جـلـد حـرم شـدیـم بـرای تـو می پـریـم

مــا مـومـن نـفـوذ نـگـــاه شـمـا شـدیـم            یک لحظه بی نـگـاه شما بـاز کـافـریـم

دور از شما شمایل مرداب می شـویــم           وقتـی کـنـار دست شـمـایـیـم کـوثـریــم

تو مـالـکـی و ما هـمـگـی بـنـده تـوأیـم           تو حیدری و ما همه از نـسـل اشـتـریم

تبـعـیـدی تـوایــم به صـحـرا رسیده ایم           آقـــا اگــر قــبــول کـنـی مـا ابـوذریــم

یک شب به قوم وخویش خودت سرنمیزنی                دیـنـی اگـر حـسـاب کـنـی ما بـرادریم

بـالا پـریـده ام پـر و بـال مـرا بـچـیــن           خیلی بزرگمان بـکـنـی تـازه نـوکـریـم

ما سـائـلـیـم وقت رکـوعت رسیـده ایـم           انـفـاق کـن ولـی خــدا یــا ابـاالـکـریــم

ما بـنـده زاده ایـم تـو چـاکـر قـبـول کن

از نـسـل قـنـبـریـم تو قـنـبـر قـبـول کن  

غم در کـنار چـشـم شما شـاد مـی شـود           یعنی خـرابـه هـا به تـو آبــاد می شـود

دنیا به یمن روی شما در تحرک است            حتی نسیـم هم ز شـمـا بــاد مـی شــود

آواز خــوان دکّــه خــیــاطــی مــحــل            با یک نـفـس ز کام تو ارشاد می شود

هرکس اسیرعشق تو بود است یا علی           از قـیــد و بـنــد عـالـمی آزاد می شود

شــــاگــرد روز اول درس مـحــبـتــت           با اولـیـن کــلام تـو اسـتــاد مـی شــود

با یک اشاره ات همه شمشیر می کشیم           وقتی که پیر حضرت مـقـداد می شـود

حـالا مُـریـد صـبـر تـوأم یـا ابـالـحـسن

 ای پیرِ درد و غصه و غم، یا ابالحسن

ای کعبه از حضور شما مـفـتـخـرترین           مکه به یـمن شخص شما معـتـبـرتـرین

کعبه برای روی شما سینه اش شکست           تو قلب شهر مکه شدی یا جـگـرترین؟

قبل از نزول، ترجمه مـومـنـون شـدی            در آیه های حضرت حق مستـقرتـرین

پـیـروز تــا هـمـیـشـهٔ هـر غــزوه اُحُـد           ای سینه ات برای مـحـمـد سـپـرتـریـن

از بس علاقه داشت محـمد به روی تو           دامــاد او شـدی و بـرایـش پـسـرتـرین

هر روز ما برای شما جـشـن می شود           هر روز مـا بـرای شـمـا ای پـدرترین

آواره بــوده اند چه بـسـیـار در پی ات           ما هم برای عشق شما در به در تـرین

امشب بیا و آیه ای از مومنـون بخوان

 حزب خدا شدی و هم الغالبون بخوان

رمزحیات، قبضه شمشیر مرتضاست           هفت آسمانیان،همه تسخیرمرتضاست

قرآن؛زلال آینه، تصویر ناب؛ اوست           هر آیه آیه؛ آیـنـه، تفـسیر مرتضاست

جنات عدن،روضه رضوان، بهشت قرب           در سایه سار شاخهٔ انجیر مرتضاست

این که خدا به دیــدۀ مردم بـزرگ شد           تـأثـیــر جـاودانـۀ تکـبـیـر مرتضاست

صبرش شبیه ضربه خندق ستودنی ست          آری؛ بـقـاء شیعه به تدبیر مرتضاست

سلطان عشق! حضرت والا مقام ها.!

تـسـیـلـم تو، شکـوه تـمــام ســلام هـا

ای مـیــوه رسـیـده بــاغ خـــدا عـلـی           آب و غــذای سـفـره اهـل ولا عـلــی

بدر و حنین و خیبر و خندق که جای خود           تنزیل آیه های علق در حــرا؛ عـلـی

سـّرِ عظیم لیلة الاسـراء؛ عـروج بود           من نـفـْـس ظاهری محمد الی...عـلی

تفسیرناب سورۀ توحید ؛ می شود...           تلخیص درعبارت یک جمله "یا علی"

با نوح و با کلیم و مسیحا و با کـلیـم           هرجا تو دیده میشوی در هرکجاعلی

تو در کـمـال مـطـلق و انسان کـاملی

در مشکلات سخت؛ تو حلّ المسائلی

چیزی شبیه رایحه ای می وزید و رفت          شبها به شانه؛ نان و رطب میکشید و رفت

افـسـوس قـدر و منـزلتش را نداشتند           تا در جوار کوثر خود آرمید و رفت

زهرا همان علی وعلی نیز فاطمه است          شکرخدا فراق به پایان رسید و رفت

گرچه کنار بسترش از مَردها پراست          اما؛دریغ محسن خود را ندید و؛ رفت

مـردی که شـاهـد صدمات مدینه بود           آن روز مُرد و در رمضان شد شهید و رفت

غیر ازعلی به عام امکان مدار نیست

خلقت بـدون اسـم عـلی استوار نیست

چه شد كه خشت سر خشت چیده شد كعبه            برای چیست كه این قـدر كـشـیده شد كعبه

مگر كه؟ از دل این خـانه می زند بیـرون            كه نـاز مـقـدم او آفــریـده شـد كـعـبــه

كه آمد و چه شنید و چه گفت میدانی؟            كه پیش خـلـق گریبان دریده شد كعبه

سـر هم آمـد و باز هم دوباره شكافـت            كه تا قـیـام قـیـامت پـدیـده شـد كـعـبـه

نمونه خط خدا را كه دیده است كجاست؟

علی قشنگ ترین دست خط دست خداست

سه روز بر در كعـبه نظاره میـكردند            دعــا برای شـكـافـی دوبـاره میـكردند

منـجـمـیـن همه مبـهـوت در پی چـاره           تـوسـلـی به ضـریـح سـتـاره میـكردنـد

دوباره ریخت به هم طرح كعبه و مردم           به سوی مـادر و كـودك اشاره میكردند

رسید ماه و زلیـخـائـیـان ز یوسف ها           به خانه هرچه كه بود عكس،پاره میكردند

ز حكم خنده وَ یا گریه های كودكی اش           از آن به بـعـد هـمـه استخـاره میـكردند

گشود چشم و زمین را پر ازحلاوت كرد

بجای گریه دو سه آیه ای تلاوت كـرد

قـسـم به ذات تو كه لایـزال مـی مـانـد             زبـان زمـان بـیـان تــو لال مـی مـانـد

تو پـیـر عـالـم و سلمان چند صد ساله            كـنـار تو پـسری خـورد سال می ماند

چنان كه آمده ای هیچ كس نیامده است            شــكــوه آمـدنـت بـی مـثـال مـی مـانـد

به روی سینه ی كـعـبــه اِلی الأبـد آقا            نـشــان آمـدنت چــون مــدال می ماند

در آخـر غـزل ای پـاسـخ سـئـوالاتــم            برای من فقط این یك سوال می مـانـد

از این علی كه چنین آمده است در دنیا

چقدر فـرق بود تا عـلـیّ عــرش خـدا

كه بود آمد و رفت و كسی نـفـهمیدش            چه كرد او كه بشر چون خدا پرستیدش

صدای سـادۀ نـعـلـین پـاره اش رفت و           فـلـك ندید كـسی را به گَـرد تـقـلـیـدش

خدا كه گفت علی هست سورۀ اخلاص            خدا كه گفت علی هست عین توحیدش

چو دید مرتبه اش را كسی نمی فـهـمد           به شاخسار زمین دست برده و چیدش

خلاصه خسته شد از نـور؛ دل خـفاش           علی الصباح پلیدی شكست خورشیدش

به عرش حك شده نامش به نام آب ترین

همین كه هست زمین را ابوتراب ترین

اگر چه شیعـۀ مانند من فــراوان است           كسی كه مورد طبع علی است سلمان است

كـسـی كه پـای ولایـت تـمـام قـد مـانَـد           كـسی كه در ره رهبر گذشته از جان است

كسی كه مثل علی پیش دشمنان طوفان           كسی كه مثل علی پیش دوست،باران است

دعـا كـنـیـد بـصـیـرت دهد خـدا ما را           بصیرت است كه میزان كفر و ایمان است

اگـر بـصـیـر نـبـاشـیـد بـعـد پـیـغـمـبر           به روی مسند او جایگـاه شیطان است

اگـر بـصـیـر نـبـاشـیـد بــاز می بیـنیـد           كه مثل فاطمه ای پشت درب سوزان است

اگر بـصـیـر نـبـاشـی امـام بـر حق را           به سجده كشته وگویی مگر مسلمان است؟!

اگر بـصـیـر نـبـاشـی ببـینی آن دم را            كه چوب تو به لب قاریان قرآن است

حسین را به خـدا بی بصیرتان كشتند

كـنـار آب لب تـشـنـه بی امـان كشتند

هــر صفا با عـلـی صـفــا دارد              هــر كـسـی با عـلـی خــدا دارد

روی قـلـب سـتـاره بـنـویـسـیــد              مـثــل آقــای مــا كـجــا دارد؟!

چـه كـســی جـز امـام اول مــا              پـسـرش شـهـر كـربــلا دارد؟!

وقت معراج جز علی چه كسی              جـا بـه دوش فـرشته ها دارد؟!

یـا كـدامـیـن بــزرگ در دنـیــا              دور خـود ایـن قـدر گدا دارد؟!

عـشـق اگر عشق هم بُـوَد تـنها             بــــا ولای عــلــی بــهــــا دارد

آیــت والــــی الـــولــی مـــددی

صـد و ده بـار یا عـلــی مــددی

صــاحب رودخــانــه ی كـوثــر             دست پــرورده اش بُــوَد بـــوذر

آن امــامی كه در زمــان نـمــاز             می دهت در ركــوع انـگـشـتـر

آن كه در لا به لای جنگ اُحُـد              بـا نـود زخــم می كـنـد مـحـشر

آن بـزرگی كه كــار كـوچـك او             كـنـدن چــهــار چــوبـۀ خـیـبــر

آن دلـیـری كه عَــبُــدوَدهــا را              با یكی ضربـه می كنـد بی سـر

ذكــر هر پـهـلـوان به میدان ها             اســد الله یـــا عـــلـــی حـــیـــدر

دافــــع سـیــئـاتــمــان حـــیــــدر

عــجّــلوا بـالـصـلاتـمـان حـیــدر 

كـاش می شد خـطـابـمـان بـكـند             قـوره ایم، او شـرابـمان بـكـنـد

كــاش مـی شـد ابـوتراب جهان              زیــر پـایـش تـرابـمــان بـكـنــد

تــو دعـا كــن نـیـاید آن روزی              كه بـخـواهـد جـوابـمــان بـكـنـد

مــا گـنــاه كــبـــیــره ایــم آقــا               كــاش آقــا ثــوابــمــان بــكــنـد

مــا گــروه دعــای نــا مـقـبـول             شایــد او مـسـتـجـابـمــان بـكـنـد

كاش می شد كه خـون ما ریزد             در ره عـشـق آبــمــآان بـكــنــد

ای خــدا ای مـسـبـب الاسـبـاب

کـن فـدایـم بـه راه ایـن اربــاب

ای وجــود تـو بــركـت عــالــم              ای مـنـا؛ ای صـفا و ای زمـزم

افـــتـــخـــار عــشــیــرۀ حــــوّا              ایــلـــیــــای قـــبـــیـــلــه ی آدم

ذكــر نــام تــو را خــدای وَدود              می نـویـسـد بـه حـلـقــۀ خــاتــم

بــر بـلـنــد سـتــیــغ عــاشــورا              زده عـبـاسـتـان فـقــط پــرچــم

كــاش می شد مـرا نـگـهـداری              مـثـل مـقـداد و قـنـبـر و مـیـثـم

عــارفم یـا عــلــی مــدد گــویم

ذكــرتــان تـا الـی الابـد گـویـم