اشعار

مى‌شد كه دوا كرد جـراحـات تنـش را            سـرنیـزه اگر بـوسه نـمى‌زد دهـنش را

مشغول دعا بود در آن لحظه ولى شمر            نگـذاشت به پـایـان برساند سخـنـش را

بهتر كه در این همهمۀ نیـزه و شمشیر            پــیـدا نـكـنـد زیـنـب كـبـرى بـدنـش را

عریان شد اگر، از كرمش بود كه می‌خواست            خـیـرات كـنـد آخـر سـر پـیـرهـنش را

گر مى‌شود اى خاك سه روزى كفنش باش            خورشید نكـرده‌ست مـراعات تنـش را

نه مانده اشک برایم، نه مـانده آه برایم            در این محاصره مانده فقـط نگاه برایم

شده‌ست خیره نگاهم به روضه‌خوانی گودال            چه کُند می‌گذرد این دقیقه؛ آه؛ برایم...

به نیزه تکیه بزن تا ستون عرش نیفتد            بمان که جز تو نمانده‌ست تکیه‌گاه برایم

سلام من به تو ای صبح سربریدۀ عالم!            چه غـم که تـیغ کـشیده شبی سیاه برایم

که رود رود جهان جاری از شکوه غم من            و مـوج سـیـنه‌زنت می‌شود سپـاه برایم

چقدر زخم به تن داری ای وصیت مادر!            بـگـو بـریـده بـریـده تــمــام راه بـرایـم

نـسـیم می‌وزد از سـمت آسـمان مدیـنه            و گریه می‌کـند امشب هـلال مـاه برایم

قـرار بعدی ما لحـظۀ رسـیدن موعـود            که سـایـۀ عـلـمـش می‌شـود پـنـاه برایم

آبـرو؛‌ حـیـثـیـّت دیـنـی‌ حـسـیـن            یـک‌تـنـه نـاجـی آئـیـنـی‌ حـسـین

خـون تو احـیـای اسـلام عـزیـز            راه مکتب را تو تضمینی‌ حسین

هم شریعـت را اصالت‌بخـش تو            هم طریقت را جهان‌بـینی‌ حسین

تـو قـنـوت مـسـتـجابی در نـماز            بـر دعـای خـلـق آمـیـنی‌ حـسین

گریه‌کن‌های خودت را روز حشر            در لوای خویش می‌چینی حسین

تو پـنـاه مـحـشـری، از وحـشتِ            دختران خویش غمگـینی حسین

خار می‌چـیـنی چرا پـشت خـیام            عصر عاشورا چه می‌بینی حسین؟

پـای مـجــروح یـتـیـمـان تـو را            نیست جز شلاق تسکینی حسین

آه از دلـــواپـــســی امـــشــبــت            وای از فــردا و حــال زیـنـبـت

وای اگر فـردا تو تـنهاتـر شوی            بی‌اباالفـضل و عـلی‌اکـبـر شوی

وای اگر فردای پر رنج و ملال            جـسـم قـاسـم را بـبـیـنی پـایـمال

وای اگر فردا در آن قحطی آب            حرمله از غـنچه‌ات گیرد گلاب

وای اگر فردا تو ای سالار دین            از فـرس نـاگه بـیـفـتی بر زمین

وای اگر حال تو را ناخوش کنند            تیرها بر پیکرت جا خوش کنند

وای هرجا بوسه زد احمد بر آن            می‌نـشیـنـد نیـزه‌ای تا استـخـوان

لـحــظـۀ پـایـان عــمــرت آه، آه            شـمر مـی‌آیـد به سـمـت قـتـلگـاه

وای اگر زانـو زند بر پـیکـرت            خـنجرش افتد به روی حـنجرت

وای اگر با ضربه‌هـای بی‌امـان            سر جدا گردد ز جسمت آن‌زمان

نـازدانـه دخـتـرت دق مـی‌کـنــد            خواهرت از غصه هق‌هق می‌کند

دلی به دست خود آورده‌ام از آن تو باشد            سپـرده‌ام به تو سـر تا بر آستان تو باشد

جهان من! دل من آمده‌ست سوی تو اینک            به این امید که یک گوشه از جهان تو باشد

گـنـاهـکـار کـسی بـی‌پـنـاه آمـده سـویت            بگـو چگـونه بیـاید که در امـان تو باشد

چه می‌شود که بر این دل شبی قدم بگذاری            دلی که آمده تا صحن جمکـران تو باشد

چه غم اگر که بسوزاندش زمانه کسی را            که ازل بلـه گـفـته که در زمـان تو باشد

بده زمین و زمان را به دست‌هام که گفتم            بخواهم از تو دعایی که در توان تو باشد

چگونه «ناحیه‌ات» را بخواند آنکه ندارد            توان مـرثـیـه‌ای را که از زبـان تو باشد

سلام بر سر بر نیـزه رفـته‌ای و سلامی            به چشم‌های پُر اشکی که دیدگان تو باشد

سلام بر تو و بر لحـظهٔ قـیام و قـعـودت            چه می‌شود که دلـم شـاهـد اذان تو باشد

چه می‌شود که بخوانی تو بیتی از غزلم را            خـوشا تـرنم شعـری که بر لبان تو باشد

ای دل بـیـا قــدر دقــایـق را بـدانــیـم            از عـبـد صـالـح با اباصالح بـخـوانیم

وقتی «بِنَفسی اَنت» می‌گـوید امامش            ما عاجزیم از درک و توصیف مقامش

در سایۀ خـورشید تابان است این ماه            سبقت گرفت از عالمی با «صِبغَةُ الله‌»

مانـند بـدریـون به قـرآن می‌درخـشـد            ماهی که در بزم شهـیدان می‌درخـشد

قــرآن نـاطــق ذاکـر مـدح و ثـنـایـش            گـفـتـار صادق شاهـد صدق و وفایش

میثاق محکم بسته با «ما عاهَدوا الله»            او دسـت داده، دسـت بـیـعـت با یدالله

عهدی که او بسته به امضای حسین است            او سورۀ «اِنّا فَـتَحـنا»ی حسین است

در هر دعای دست او شوق وداع است            تصویری از «هَب لی کَمالَ الاِنقِطاع» است

اسـماء حـسـنای الـهـی در ضـمـیرش            «فَاللّهُ خَیرٌ حافِـظاً» جـوشـن‌کـبـیرش

شمشیر او مصداق «اَنزَلنَا الحَدید» است            در هجمۀ دشمن «اُولی بَاسٍ شَدید» است

عباس در میدان عـلمدار حسین است            در خـیمه اما دلخـوشی زیـنـبین است

هفت آسمان بر خاک او سر می‌گذارد            صاحـب‌زمان با روضۀ او انس دارد

عباس یعنی مـاه‌صورت، مهـرسیرت            عباس یـعـنی اسـوۀ صبـر و بصیرت

والله در تـوصـیـف قـدرش نـاتـوانـیـم            باید به ذکـر فـضل او قـرآن بخـوانیم

او بهتر از اصحاب طالوت امتحان داد            در نهـر آب اوج مـروت را نشان داد

در پیچ و تاب موج‌ها بی‌تاب‌تر گشت            موسی شد اما تشنه‌لب از آب برگشت

«اِنَّ مَعی رَبّی سَیَهدین» باور اوست            تنها «جـُـنوداً لَم تَرَوها» یاور اوست

او را نـمـاد «اَنـتـُمُ الاَعـلـَون» دیـدیم            در هر زمان غالب به هر فرعون دیدیم

همچـون کـلـیـم الله اعجـاز آفریده‌ست            اما یـد بـیـضـای او دسـت بـریـده‌ست

دستی که دارد منزلت از «اَنزَلَ الله»            بر فـضـل او داده شـهـادت فـضل الله

دسـتـی که در کـربـبـلا دارد مـقـامـی            دسـتـی که دارد نـغـمۀ «اِنّی اُحامی»

دستی که با او پـرچم تـوحـید بالاست            دستی‌که تا فـتـح نـهـایی یـاور ماست

دستی‌که تسکینی‌ست بر دل‌واپـسی‌ها            دستی‌که از آن می‌دمد فـیض مسیـحـا

دستی‌که دست قدرت پروردگار است            دستی‌که در چشمان ظالم ذوالفقار است

دستی‌که در رفعت مقام او مصلاست            دستی‌که با او عطر تسبیحات زهراست

دستی که زیر سـایۀ آن کـشور ماست            دستی‌که عمری دستگیر رهبر ماست

اکنون که غـرق نـور کـشـتی نجـاتـیم            حالا که گـرم صحـبت نـیل و فـراتـیم

ما از فـرات آهـنـگ رود نـیـل داریم            مـا عــزم نـابــودی اســرائـیـل داریـم

مـا فــاتـح دیــروز و امـروز نـبـردیم            تـا بـا ابـاالـفـضـلـیـم، پـیـروز نـبردیم

مـا تـا ابـد دیـن خــدا را پــاس‌داریــم            این درس را از مکـتب عـباس داریم

در معـنی عـبـاس اسراری نهـفته‌ست            در ابجد این نام صد حرف نگفته‌ست

عباس در ابجد، همان «باب حسین» است            والله او بـاب نـجـات عــالـمـیـن است

این ماه با خـورشید زد بر قـلب اعـدا            آری قـیـامـت کرد «مَـثـنی و فُـرادا»

اتـمـام حـجـت کرد با آن قـوم گـمـراه            فـریـاد زد یا قوم «اَجـیبوا داعیَ الله»

«قَد ضاقَ صَدری» گفت با اشک چکیده            وا کـرد از کـارش گـره دست بـریـده

تا بـر زمـین افـتـاد مـادر را صدا زد            از حـنجـر تـشـنـه بـرادر را صدا زد

یک چشم ثارالله بر عـباس، خـون‌بار            چشمی دگر بر خـیـمه‌های بی‌ علمدار

با آستینش می‌گرفت اشک از دو دیده            برگـشت سـوی خـیـمه با قـد خـمـیـده

مشک تو اقیانوس را سیراب خواهد کرد            هُرم نفس‌هایت زمین را آب خواهد کرد

دریا برای دیدنت آغـوش وا کـرده‌ست            دیوانه‌ات، مرز جنون را جابه‌جا کرده‌ست

خورشیدی و سیاره‌ها دور تو می‌گردند            سلطانی و شاه و گدا دور تو می‌گردند

افـلاک را گـشـتـم، نداری هیچ مانندی            یعنی تـمـاشـایی‌تـرین خـلـق خـداونـدی

در آسـمـان کـربـلا زیـبـاتـرین مـاهـی            مصداق عبد الصالحی، فـانیّ فی اللهی

ای تکـیه‌گـاه آسـمان، ای حـافـظ پرچم            بالاتر از دست تو دستی نیست در عالم

"حُر"را نگاه لطف تو مانند عابس کرد            در چشم تو نور علی را می‌توان حس کرد

بـا دیـدنـت دنـیــا زبـانـش بـنـد مـی‌آیـد            روی لـب اربـاب‌مـان لـبـخـنـد مـی‌آیـد

پای تو می‌ریزد خـدا دار و ندارش را            حیدر به دستت می‌سپارد ذوالفقارش را

نبض زمین و آسمان در دست‌های توست            بی‌شک تمام کهکشان‌ها زیر پای توست

باران عـشـقـی! قـبـلـۀ امـواج دریـایـی            هرجا که حرفی از جوانمردی‌ست آنجایی

در آسمان عـلقـمه پـرواز خـواهی کرد            با دست‌های خود گره‌ها باز خواهی کرد

با دست‌هایی که برآنها بوسه زد حیدر            با دست‌هـایی که شـود گهـواره اصغـر

مشکی به دوش انداختی، سقا شدی؛ سقا            زانـو زدی در پـیـشـگـاه زینب کـبری

ای آنکه میگردی به گِرد محمل زینب            بـا دیـدنـت آرام مـی‌گـیــرد دل زیـنـب

از پیشگـاهت قـطره، اقیانوس برگشته            کی سائلی از کوی تو مأیـوس برگشته

دست کریمت عـالمی را بندۀ خود کرد            لبهای خشکت آب را شرمندۀ خود کرد

بیـا طـی کـن شب لب‌تـشـنگی را            بـبـین تاب و تب لـب‌تـشـنـگی را

هزاران سال شد چـشـم‌انـتـظاریم            بـنـازم مـکـتـب لـب‌تـشـنـگـی را

گره خـورده‌ست باران با نگاهت            تـمـام چـشـمـه‌سـاران با نـگـاهت

چه می‌شد لحظه‌ای پیوند می‌خورد            نـگــاه بـی‌قــراران بـا نـگـاهـت؟

بــهــار آشــنــای بــاغ بــرگــرد!            بـرای مـا، بـرای بــاغ، بـرگـرد!

به خـون ما تـبـرها تـشـنه هستـند            بـه جَــدِّ لالـه‌هـای بـاغ، بـرگـرد!

شبیه غنچه می‌پـژمرد و می‌رفت            تبر پشت تبر می‌خورد و می‌رفت

بـدون دسـت هـم سـقـّاتـریـن بـود            به دندان مشک را می‌برد و می‌رفت

خودش می‌رفـت، اما دست‌هایش            رقـم زد عـشـق را با دست‌هایش

به روی خــاک افــتــادنــد، امـــا            نـیـفـتـادنـد از پــا، دسـت‌هــایـش

هزاران چشم تر داریم از این دست            به دل، خونِ جگر داریم از این دست

دل ما خـیـمه‌ای چشم‌انتظار است            چگونه دست برداریم از این دست!

تا تو بودی خـیـمه‌ها آرام بود            دشـمـنـم در کـربـلا ناکـام بود

تا تو بـودی من پـنـاهی داشتم            با وجـود تـو سـپـاهـی داشـتـم

تا تو بودی خـیمه‌ها پاینده بود            اصغر شیرخوارۀ من زنده بود

تا تو بودی خیمه‌ها غارت نشد            گـوشـوار بچـه‌هـا غارت نشد

تا تو بودی دست زینب باز بود            بودنت بهر حـرم اعـجـاز بود

تا تو بودی چهره‌ها نیلی نبود            دسـت‌هـا آمــادۀ سـیـلـی نـبـود

تا که مشکت پاره و بی‌آب شد            دشمنت در خنده و شاداب شد

پهنۀ پیشانی‌ات در هم شکست            خیمه‌ات مثل حسین از پا نشست

ای که تو دست خدائی داشتی            هستی‌ات را بر زمین بگذاشتی

ای‌که زینب خواهرت گردیده است            فاطمه دور سرت گردیده است

آنکه طاق ابروانت را شکست            بعد تو بر سیـنۀ یارت نشست

بعد تو دشـمن هـیـاهـو می‌کند            وحـشیـانه بر حرم رو می‌کند

سرِ پا بود، اما ناگهـان روی زمین افتاد            و مَشک تیرخورده از دهان روی زمین افتاد

امید آخـر لب‌تـشـنـگـان عـبـاس بود، اما            امید آخـر لب‌تـشـنگان روی زمین افـتاد

نـمی‌دانم کجا روی زمین افتاد آن دستی            که با هر ضربه‌اش یک پهلوان روی زمین افتاد

زمین خورد و زمین از هیبتش لرزید، طوری که            ستون خیمه‌های کاروان روی زمین افتاد

عجب ماه بلندی بود، ماهی که به دنبالش            زمین تا عرش رفت و آسمان روی زمین افتاد

عمود آمد، عمو دستی ندارد تا که برخیزد            به اینجا که رسیدم روضه‌خوان روی زمین افتاد

به یاد حضرت عباس چای روضه می‌خوردم            نمی‌دانم چه شد که استکان روی زمین افتاد

ای عــلــمـدار نـیـنــوا عـبـاس            شـرف الـشـمـس کـربلا عباس

می‌روی از حرم به سوی فرات            دور بـاشـی عـزیـزم از آفــات

گفتی از غصه سینه‌ات تنگ است            حال، امروز موقع جنگ است

گفته‌ای سینه‌ات پُر از درد است            رنگ اطفال تشنه‌ام زرد است

بـــرو امـــا بـــرای آب بـــرو            مـحــض آرامـش ربـاب بــرو

نـروی هـسـتـی مـن از دسـتـم            جـلـوی خـیـمـه مـنـتـظر هستم

مـانـده چـشـمم به راه برگردی            جـلـوی خـیـمـه‌گـاه بــرگـردی

ای برادر! شـکـوه خـیمه تویی            ای عـلـمـدار! کـوه خیمه تویی

تو که بـاشـی حـرم امـان دارد            جـان مـن! دخـتـرم امـان دارد

تـو کـه بــاشـی پـنــاه دارم من            بــا وجــودت ســپــاه دارم مـن

تو که باشی امید خواهر هست            تو بـمـانی عـلیِ اصـغـر هست

تو که باشی رقـیـه‌ام شاد است            دلش از بـند غـصـه آزاد است

تو نـبـاشی دگـر پـنـاهی نیست            بی اباالفضل تکـیه‌گاهی نیست

طـفـلِ مـحـتـاجِ آب، منـتظرت            گـریـه‌هـای ربـاب مـنـتـظـرت

خیـمه‌ها بی‌تو محشر کبراست            ای بـرادر بـرادرت تـنـهـاست

اســدالله ایــن حـــرم! بــرگـرد            قـوت قـلـب خـواهـرم! بـرگرد

دشـمـنـان بـی‌حـیـا و نـامـردند            دور این خـیـمـه‌گاه می‌گـردنـد

پشت هرکس حرف باشد، پشت ما حرف دل است            آن‌ دلی که نیست در تسخیر چشمانش گل است

ماه اگر یک‌بـار شـام چـارده کـامل شده            ماه ما سی روز و سی شب ماهِ رویش کامل است

تو بگو یک سکه! او صدکیسۀ زر می‌دهد            باب‌العباس است اینجا! خوش بحال سائل است

گر گدا کاهل بود عباس راهش می‌دهد!            لطف دارد بر همه حتی کسی که کاهل است!

هرچه می‌خواهد دل تنگت بگو حاجت بگیر            از در این باکرم‌ نومید رفتن مشکل است

این مطب باز است صبح و ظهر و شب، هرروز سال            این طبیب محترم کارش شفای عاجل است

از حسین، عباس می‌خواهم؛ از عباسش حسین            قبله، گاهی اینطرف، گاهی به آن سو مایل است

کاش جای دست او دستان ما را می‌زدند            دست‌های سینه‌زن‌ها محضرش ناقابل است

از کـنار عـلـقـمـه گـودال پـیـدا می‌شـود            دور تا دورش صدای خنده‌های قاتل است

سرچشمۀ ایمان و وفا کیست؟ ابالفضل            سرلوحۀ تسلیم و رضا کیست؟ ابالفضل

پـروردۀ دامــان سـه آئـیـنـۀ مـعـصـوم            روح ادب و روح دعا کیست؟ ابالفضل

سرتا به قدم محو تماشای حسین است            آئـیـنۀ مـصباح هـدی کیست؟ ابالفضل

هفتاد و دو اختر همه پروانۀ شمس‌اند            تنها قمر کـرب‌وبـلا کـیست؟ ابالفضل

چون ماه که در مشرق بین‌الحرمین است            در کوی وفا، قبله‌نما کیست؟ ابالفضل

آن کس که اگر قطع شود دست رشیدش            یاری کند از دین خدا کیست؟ ابالفضل

از دست و سر و چشم گذشت، از دل و از جان            دلبـاخـتـۀ راه وفـا کـیـست؟ ابالـفـضل

هرچند که در دایرۀ عـشق اسیر است            از خویشتن خویش رها کیست؟ ابالفضل

آن شاهـد آزاده که چون جعـفـر طـیّار            پرواز کـند با شـهدا کـیست؟ ابالفـضل

این گـل ادب‌آمـوخـتـۀ اُم‌ِّ بـنـیـن اسـت            ایـن داغ دل سـوخـتـۀ اُم‌ِّ بـنـیـن اسـت

راه نـجـات اهـل زمـیـن و زمـان شـده            لب تـشـنه‌ای که ساقی لب‌تـشنگان شده

ایـنـجـا فـرشـتـه‌هـای خـداونـد زائـرنـد            این خـاک محـتـرم، شـرف آسمان شده

تا روز حـشر اهل ادب سجـده می‌کـنند            این آسـتـانـه را که ادب را مـکان شـده

بـاب الـحـوائـجـی کـه دل چـاکــران او            بـا روضـۀ مــحــرم او شــادمـان شـده

از حـاجـتِ ‌روا شـده‌اش حـرف می‌زند            هر سائلی که بر سر کویش روان شده

دارند انـبـیـا ز غـمـش گـریـه می‌کـنـند            وقـتی قـد حـسـین ز داغـش کـمان شده

جانی نمانده است و جهانی نمانده است            جانان اهل جان به جهان نیـمه‌جان شده

شاه نـجـف! ببـین قـمـرت را در علقمه            از بـهـر تـیـرهـا هـدف امــتـحـان شـده

این مشک آب، آبروی اهل محشر است            یـعـنـی بـرای عـالــم و آدم امــان شـده

دشمن اگر که دور و برش پرسه می‌زند            آقـا بــدون دسـت شـده، نــاتــوان شــده

این قد و قامتی که خودش یک قیامت‌ست            در بـیـن ازدحــام بـرایـش نـشـان شـده

زهرا به یاد اینکه زمین خورد و پا نشد            صاحب‌عزای هر شب او در جنان شده

حالا که نیست، اهل حرم گرد زینب‌اند            دیگـر پـنـاه اهـل حـرم عـمـّه‌جـان شده

شبـیـه حـیـدر کـرار دریـا دل ابوفـاضل            که با هر ضرب تیغش فتح شد حاصل ابوفاضل

کسی که خنده‌اش آئینۀ آیات رحـمت بود            و با خشمش عذابی سخت شد نازل، ابوفاضل

همان‌کس که جلال از هیبت چشمش مجلل شد            همان‌که شد کمال از خلقتش کامل أبوفاضل

به لطف گوشۀ چشمش مسلمانیم و آنکس که            به طاق ابروانش قبله شد مایل ابوفاضل

میان موج غم با دیدنش ارباب می‌خندید            به دریای حسین بن علی ساحل ابوفاضل

به عشق او دلم با هر تپش در سینه می‌گوید            أبوفاضل ابوفـاضل أبوفـاضل أبوفـاضل

شبیه مجتبی وقت کرم یک‌دفعه هم حتی            نرفته نا‌امید از خانه‌اش سائل، ابوفاضل

مسلمانان چه غم دارید وقتی اینچنین بوده            برای ارمنی‌ها حل هر مشکل أبوفاضل

به نام آب، به نـام فـرات نـام شـما            من آفـریده شدم كه كـنم سلام شما

نوشته‌اند به روی جبین ما دو نفر            شما غـلام حسین و منم غـلام شما

خوشا به حال پر و بال این كبوترها            گهی به بام حسین و گهی به بام شما

تو آن همیشه امامی و ما همان مأموم            به قـامـتی كه گرفـتـیم با قـیام شما

تو ماه بودی و نزدیك آب‌ها كه شدی            تمام علـقـمه پا شد به احـترام شما

هزار باده، هزاران پیاله می‌روئید            همین‌که تیر رسید و شكست جام شما

همین‌که نالۀ ادراك اخایـتان پیچـید            شكست قـامت طـوبـائی امـام شما

مسیر علقمه را بوی انكسار گرفت            چه حس بی‌رمقی بود در كلام شما

به حال‌وروز بلندای تو چه آوردند            تمام علقـمـه پر گشته از تمامِ شما

بادِ سرگردان خبر از های وهویم را نبر            پیش من یک لحظه نامی از عدویم را نبر

از غضب لبریز کرده این امان‌نامه مرا            اسمی از خـشـمِ سـپـاهِ روبـرویم را نبر

آمدم ای موج! جانِ من بگو طفلِ رباب            می‌شود سیراب؟! شوقِ جستجویم را نبر

دوست دارم بازگردم خیمه با دستانِ پُر            ای کمان! ای تیر! با خود آرزویم را نبر

جانِ سقّا آب را محکم در آغوشت بگیر            مشکِ پاره! با خجالت رنگ و رویَم را نبر

شرم دارم از تـرک‌هایِ لبانِ کوچـکـش            لااقـل پـیـش رقــیــه آبـــرویــم را نـبــر

آب را بر آب پاشیدم ولی سمت حـسـین            تشنه جان دادم! پـیـامی از گلویم را نبر

علـقـمه!...هرگز برای مادرم ام البنین-            لحظه‌ای حتی خبر از خونِ مویم را نبر!

مـاه قـبـیـلـه جـلـوۀ تـابـان گـرفـتـه بـود            یک کهکشان ستاره به دامان گرفته بود

بر دوش، مشک خالی و در چشم، خیل اشک            زینب بـرای بـدرقـه قـرآن گـرفـتـه بود

در کاسه‌های خالی طفلان، عطش وزید            در چـشـم‌هـای بدرقه، باران گرفته بود

حـالا فـرات مـانـده و سـقـا و مشک او            موج نـگـاه عـلـقـمـه سـامـان گرفته بود

مشکش پُرآب کرد، به صحرا شتاب کرد            دریا به دوش داشت، عمو "جان" گرفته بود

در راه خـیـمـه‌گـاه، امـانـش نـمی‌دهـنـد            بی‌دست بود و مشک به دندان گرفته بود

تیری به مشک خورد، عمو از کمر شکست            با یک عـمـود، واقعه پـایـان گرفته بود

تـمـام دشـت پُـر از ردّ پـای دریـا شد            صدای علقمه آمد، گل از گلش وا شد

فرات دست به سیـنه بـلـند شد از جـا            فـرات خـیـره بـه قـد بـلـنـد سـقـا شـد

چقدر موج به لب‌های او تعارف کرد            و سر گذاشت به پایش، پُر از تمنّا شد

چکید قطرۀ اشکش به روی دامن آب            هزار موج عـطش در فـرات پیدا شد

چه شد که قلب زمان ایستاد آن لحظه            ستاره‌های جهـان اشک آسـمان‌ها شد

همین که تیر به نزدیک مشک او آمد            دعای عـلـقـمـه یا کاشـف البـلایـا شد

شکست پشت تمام جهان شبیه حسین            جهان گـرفت و گـمانم معـاد برپا شد

حسین اشک خدا بود و روی خاک افتاد            نسیم گـریۀ او روضه‌خـوان دنیـا شد

زمان شکسته‌شکسته به خیمه آمد و گفت:            حسـین، داغ بـرادر که دید، تنهـا شد

نسـیم روضه وزیـدن گـرفت در مویت            غروب می‌چکـد از تـارهای گـیـسویت

کنار خیمه به من رو زدی، چگونه شده‌ست            کـنـار عـلـقـمـه افـتاده بر زمـین رویت

هـنوز هم که تو در فکـر احـتـرام منی            بس است این همه سختی مده به بازویت

کجاست جای لـبم روی مـاه پـیـشـانیت            چـقـدر فـاصـلـه افـتـاده بـیـن ابـرویـت

چه عـطر یاس نـجـیبی گرفته‌ای انگار            نـشـسـتـه مـادر پهـلـو شکـسته پهلویت

گـوش کن گوش، صدای نـفـسی می‌آید            مَشک بر دوش، از آن دور، کسی می‌آید

کیست این مرد که این‌گونه به دشمن زده است؟            که ز هر گوشه، صدای جـرسی می‌آید

این‌قَـدَر مـوج نـزن در عـطشِ دیدن او            آخر، ای عـلـقـمـه! فـریـادرسی می‌آیـد

بس‌که خفتند در این بادیه گلگـون‌کفنان            «موسی این‌جا به امـید قَـبـَسی می‌آید»

سیّدی بر کمرش، شال عـزا می‌پـیـچـد            گـوئـیـا از ســر بـالـیـن کـسـی مـی‌آیــد

بعد پرپر شدن ساقی لب‌تـشنه، ز چـشم            اشک از دیده بسی رفت و بسی می‌آید