![](images/menu/doubt_but.png)
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه محرم
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه صفر
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه رجب
-
سایت قرآنی تنـــــزیل
-
سایت مقام معظم رهبری
-
سایت آیت الله مکارم شیرازی
-
سایت آیت الله نوری همدانی
-
سایت آیت الله فاضل لنکرانی
-
سایت آیت الله سیستانی
![](images/menu/software_but.png)
![]() شهادت زین العابدین امام سجاد علیهالسلام
كـاش مـا هـم كـبـوتـرت بـودیـم آستـان بـوس مـحـضرت بـودیم كــاش بـا بـال هـای خــاكی مـان لااقـل سـایـه گــسـتـرت بـودیـم كاش ما هم به درد می خـوردیم فـرش قــبـر مــطـهـرت بـودیـم كاش می سوخـتیم از این غربت شــمـع بـالای بـسـتـرت بـودیـم كاش می شد كه محـرمت بـودیم عــاشــقــانــه ابــوذرت بــودیـم كـــاش مـــاه مــحــرّمــی آقــــا یـك دهــه پــای مـنـبـرت بودیـم كاش می شـد كه گـریـه كـن هـای روضـۀ تـیغ و حـنجـرت بودیم كاش می شـد كه سـیـنـه زن هـای نــوحـــۀ گـــریـه آورت بـودیـم كاش در روز تـشنگی؛ محـشر ـبــاده نــوشان سـاغـرت بـودیـم در قـیـامت به گریه می گـوئـیم :كاش...ای كاش.. نوكرت بودیم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبان حال امام سجاد علیه السلام بعد از وقایع کربلا
سی سال هر شب تا سحر احیا گرفتم در هاله ای از درد و غـم مأوا گرفتم سی سال بی گریه شبی را سر نكردم سی سـال از داغ پـدر احــیـا گـرفـتم سی سال با اشك غم وخون دل خویش بــزم عــزا در مـاتــم گـل هـا گرفـتم سی سال آتش در وجودم شعله وربُود گـل بـوسـه تـا از حـنـجـر بابا گـرفتم آبــی اگـر دیــدم، مــیــان شـعــلــۀ آه اشـكـی فــشـانـدم، مـاتـم سـقـا گـرفتم با ذوالـفـقـار خـطـبـه و با سیـل اشكم دادِ دلِ خــود را من از اعــدا گـرفتم از بس سـراپـا سـوخـتـم در آتش غـم ارثـیـه گـوئی از غــم زهـرا گـرفـتـم عمری"وفائی" سوخت گر، جان ودل من آتـش به یـاد روز عـاشــورا گـرفـتـم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبان حال امام سجاد علیه السلام بعد از وقایع کربلا
غـمگـین تر از پـائـیـزم و ابـر بـهـارم از مـن گـرفـتـه کــربـلا دار و نـدارم ماندم تک و تنها در این شهر مـدینـه رفته است دیگردلخوشی از روزگارم قـلب زمیـن و آسـمـان هـا تـا قــیـامت می سوزد از این گـریۀ یعـقـوب وارم خواب از دو چشم بی قـرار من گرفته نــیــزه نـشـیــنـیِ هـمـه ایـل و تـبـارم بزم شراب و خیزران، اشک سکینـه سی سال، ازاین غصه ها شب زنده دارم سی سـال این پــیـراهـن خـونـیِ بـابـا بُــرده تـمــام صبــرِ قــلبِ بـی قـرارم تنها به جـرم گـریه بــر سـالار زینب روزی بـدون سـایـبــان گـردد مـزارم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبان حال امام سجاد علیه السلام از وقایع کربلا
مظلـومم و بـه داغ و بلا مبـتلا منـم عـمری سـفـیـر واقـعـۀ كـربـلا منـم یك عمر گریه كرده ام از غربت حسین بنـیان گـذارِ نهـضتِ اهـل بُكــا منـم دارم بِه دوش خود عَلَمِ انقلابِ اشك از كـربـلا پیـمـبـرِ اشـك و دعـا منم مـن پــارۀ تـنِ بــدنـی پــاره پــاره ام نـور نـگــاه خــامـس آل كـســا منـم جای كـفـن برای تن بی سـر حـسیـن آن كس كه خواست بهر پدر بوریا منم از مقـتل امام، عبورم، كه داد خصم در قـتـلگـاه عــابــد افـتــاده پـا مـنـم با كعب نی تمام تـنم را كـبـود كـرد بـا ریـسمان و سلـسـله ها آشـنـا مـنم من دیده ام هجوم حرامی به خیمه را دل خـون ترین امامِ پس از نیـنوا منم ذبح عظیم را همه دیدم به چشم خویش یعنی شهـید و شـاهـد خـون خدا منم آن كس كه برق نیزه و شمشیر كوفه را دیـده كـنــار قــتــلـگـه هـل اتـا مـنم پیـراهـن از تن پـدرم بـرده اند هـیـچ نـاظـر به درد غـارت آل عـبـا مـنم سـوز تَــبَـم ز شـعـلـۀ آتـش زیـادتـر معصوم سیـنه سوخـتۀ خـیمه ها منم برخواهران خویش جسارت كه دیده است؟ آن كه به سینه حبس كند غصه رامنم هجده سر بریده كه دیده به نیـزه ها؟ مـردی كه بود شاهد این ماجرا منم با ریسمان كشیـد چهـل منـزلم عـدو نـاقــه سـوار كـوفـه و شـام بـلا منم با این همه به یاریِ زینب تمـام راه آن كه نمود معجـزه با خـطبه ها منم تكـثیركرده ام به جهـان اشك و آه را یـعـنـی امــیــر قـافـلـۀ نـیــنـوا مـنـم مسموم و تشنه لب شدم آخر شهید عشق آری امــام كـشـتـۀ زهــر جـفـا مـنـم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبان حال امام سجاد علیه السلام از وقایع کربلا
وارث حــیـــدر کــرّار مــنــم باعـث خــواری کـفــار مـنـم خطبه ام مثل علی غـوغا کرد کوفـیان را همگی رسـوا کرد تـیــغ بــرّانِ سخـن در دستــم از تـبــار عــلـویّــون هـسـتـم مـن کـه در دام بـــلا افــتــادم یـوسـف کـرب و بلا سجّـادم گر چه من وارد مـیدان نشـدم دست بر قبضۀ طـوفان نشدم مانده بودم که شوم یـار حـرم مثـل عـبّاس، علـمـدار حــرم زخـم این سـیـنـه مـداوا نشود گـرۀ بــسـتـۀ مــا وا نــشــود من که سی سال ز غم رنجیدم چه بگویم که چه چیزی دیدم دیــده ام تـشـنـگـی اصـغـر را دیـده ام گـریـۀ یـک مـادر را دیـده ام چـهـرۀ افــروخـتـه را خیمه های ز عطش سوخته را دیــده ام قــتـلگــه ســوزان را خنجر و دشمن بی وجـدان را دیــده ام ایـنـکـه پــدر افـتــاده از جــراحــات کـمــر افـتـاده دیــده ام که کـفـنش را بـردنـد نـیـزه ها پیـرهـنش را بردنـد هـمـۀ هـسـتی مـا غـارت شـد خاتـم خـون خـدا غـارت شـد چه بـگـویـم که اسـارت دیـدم صحنه هایی ز جسارت دیـدم چشم کوفی جگـرم را سوزاند آتشـش بال و پرم را سوزانـد سهـم مـن غـصّـه و آلام شـده ذکر هر شـام من الـشّام شـده ما کجا مجـلس اغـیـار کجا؟! ما کجا کـوچه و بازار کجا؟! ما کجـا سنـگ لب بـام کجا؟! ما کجا خـنـده و دشنام کجا؟!
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() شهادت امام سجاد علیه السلام
بغضش شکست زخم دلش بی حساب شد سـجـاده اش مـعـطـر با اشـک نـاب شـد او سـیــدالــبــکــاء حـسـیـنـیـۀ خـداست گریه سپــاه او شــد و پـا در رکاب شـد صفحه به صفحه ادعیه های صحیفه اش نـاگـفـتـه های مـرثـیـه بـود و کـتـاب شد عـکس غـروب روز دهـم بین چـشم او با عـکـس آن هـلال سر نـیـزه قـاب شد یــادش نـمی رود بــدن بـی ســر حـسیـن یا آن محاسنی که به خونش خضاب شد رگ های روی حنجـر زخمی گواه بـود در بــردن ســــر پــدر او شــتــاب شـد سیــنــه زده بــرای تـنـش مثــل بــادهـا وقـتـی که نـوحه خوان تنـش آفـتاب شد دیگر لبش به آب خنک! نه نخورد و رفت او روضـه دار دائــم طـفـل ربــاب شـد خاک فلک به روی سرم که نـوشتـه اند بـا دسـت بـسـتـه وارد بـزم شـراب شـد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() شهادت زین العابدین امام سجاد علیهالسلام
شبهای غربت تو گذشت و سحر نداشت حتی سحر غم از دل تو دست بر نداشت در حــیـرتـم کـه سلـسـلـۀ آهـنـیـن مـگـر جایی ز زخـم گردن تـو خوبتر نداشت زخـم تن تـو را هـمه دیـدنـد و هـیچ کس غیر از خدا ز زخم درونت خبر نداشت دنـیا چه کـرد با تو که هـجـده عزیـز تو تنهایشان به روی زمین بود، سر نداشت هجـده سـر بــریـده بــرایت گـریــسـتـنـد آهت هــنـوز در دل دشـمـن اثـر نداشت سوزم بر آن عزیز که در آفتاب سوخت یک سایبان به جز سرِ پاکِ پـدر نداشت حـال تـو بــود در دل گــودال قــتــلگــاه چون بسملی که بال زد و بال و پر نداشت مهمـان شـام بـودی و بهـر تـو مـیـزبـان جـز گــوشۀ خرابه مکـانـی دگر نداشت سـوز شـمـا به سیـنۀ «میـثم» اگـر نـبود اینـقـدر نخـل ســوخـتـۀ او ثـمـر نداشت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() شهادت زین العابدین امام سجاد علیهالسلام
شد تـازه داغ، بـاز به دل هـای اهل بیت تکـرار شد مـصیبت عـظمـای اهل بیت با قلب چاک چاک درآغوش خاک خفت چارم امـام و رهـبر و مـولای اهل بیت دردا که شد خموش پس از سال ها فراق آوای روح بـخـش مـسیـحـای اهـل بـیت بعد شهـادتش به همه خـلـق شـد عـیـان که اورا چه ها رسیده ز اعدای اهل بیت آثـار زخـم سـلـسـلـه ها هـم هـنـوز بـود بر عضو عضو آن گل رعنای اهل بیت این است آن اسیر که هجـده ستاره دیـد بـر نــیـزه گـرد مـاه دل آرای اهـل بیت این است آن امام که با دست بـسته دیـد چون داغ خویش آبـله بر پـای اهل بیت این غـیرت اللّهـی ست که می دیـد آمدند زن هـای شــام بـهــر تـمـاشای اهل بیت با تـازیـانه گشت جسـارت به عـمّـه اش روزی که سوخت خانۀ زهرای اهل بیت "میثم" قسم به فاطمه باور نکردنی ست این غم، که در خرابه شود جای اهل بیت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبان حال امام سجاد علیه السلام بعد از وقایع کربلا
سید الباکـینم و در عشق غـوغـا می کنم زنده در شهر مدینه یـاد زهـرا می کنم من چهل سال است هر لحظه به یاد کربلا از غم هر روضه ای گریه مجزّا می کنم پای هربرگ صحیفه نه، که روضه نامه ام با سرانگشتی زخونِ دیده امضا می کنم رازق الطفل الصغیر و راحم الشیخ الکبیر با مناجات سحراین روضه افشا می کنم آب رنگ خون بگیرد تا که هنگام وضو یادی از زخـم لـبانِ خشک بابا می کنم می سپـارم بر هـمـه تا نـشـود اُمُّ البـنـین صحبت ازضرب عمود و فرق سقا می کنم تا ببـیـنم بین باغی لالـه پـرپـر می کـنند بی مهـابـا یـاد جـسـم ارباً اربـا می کنم با سـؤالی پـُر کـنایه وقت ذبـح گـوسفند در دلِ درد آشـنا طـرح مـعـمـا می کنم چون که بابای مرا لب تشنه ذبحش کرده اند بر سراین قصه با قصاب نجوا می کنم گر ببینم دختری مویش گره افتاده است خیلی آهسته گره ازگیسویش وا می کنم وای زان دم که بینم دختری خورده زمین گریه ها بر غـربت اولاد زهـرا می کنم تا که دیدم برده آوردنـد در بازار شهر یاد شام و ماجرای خواهرم را می کنم سرخ موئی گفت دنبال کنیزم، بعد ازآن یاد آن مجلس دو چشم خویش دریا می کنم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت زین العابدین امام سجاد علیهالسلام
بین نـماز، وقت دعـا گـریـه می كـنی با هر بهـانه درهمه جا گریه می كنی در الـتـهـاب آهِ خـودت آب می شـوی می سوزی وبدون صدا گریه می كنی هرچند زهر، قلب تو را پاره پاره كرد اما به یـاد كـرب و بـلا گریه می كنی اصلاً خود تو كرب و بلای مجـسّمی وقـتی برای خـون خـدا گریه می كنی آبِ خوش از گلوی تو پائین نمی رود با نـالـه های واعـطـشا گـریه می كنی با یاد روزهای اسارت چه می كشی؟ هرشب بدون چون و چرا گریه می كنی با یاد زلفِ خـونی سرهای نی سوار هر صبح با نسیـم صبا گریه می كنی هم پای نیـزه ها همه جا گریه كرده ای هـم با تـمام مـرثـیه ها گـریـه می كنی دیگر بس است "چشم ترت درد می كند" ازبس كه غرق اشك عزا گریه می كنی
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() شهادت امام سجاد علیه السلام
ای تشـنه لب که بر لب دریـا گریستی از دیده خون ، زمرگ احبّـا گریستی تنها نه بهر تـشنـه لبان اشک ریخـتـی دیـدی چو کـام تـشـنه سـقّـا گـریـستی یعقوب آل عصمت اگر خوانمت رواست چون در فراق یوسف زهرا گریستی آنجا پدر ز هجر پسر گریه کـرد لیک اینجـا تو در مـصیـبت بابـا گـریـستی چـل سـال بعـد واقـعـۀ سـرخ کـربـلا در آتـش فــراق تو تـنـهـا گـریـسـتـی گـاهـی به یـاد وقـعـۀ خـونـین کـربـلا گـاهی به یـاد شـاه غـم افـزا گـریستی بگذشت چون به پیش رخت سرو قامتی بـــر قــلـب داغ دیــده لـــیـلا گریستی در مـاتـم سـه سـالـۀ بی یـاور حـسیـن با سـوز آه زیـنـب کــبـری گـریـسـتی بـودی مـدام صائم و قــتائم تمام عـمر روز اشک غم فشاندی و شبها گریستی مردانی از مصیبت جانـسوز حـضرتش تـا بـاشـدت ذخــیــرۀ فـردا گـریـسـتی
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال حضرت زین العابدین امام سجاد علیهالسلام قبل از شهادت
زهر اشکی شد و کانون دعا را سوزاند بـنـد بـنـد من افــتـاده ز پــا را سـوزانــد آسمـان تـار شده، جـرعۀ آبی، این زهـر پاره های جـگـر غــرق بـلا را سـوزانـد سـینـه ام بود حـسـیـنـیـۀ غـم هـای حـسین یاد آن خـاطـره ها بـیت عـزا را سـوزاند من نه امـروز که در کـربـبلا جـان دادم ازهمان روز که آتش همه جا را سوزاند با همان تیرکه در حنجره ای ترد و سفید تـارهـای عـطـش آلـود صـدا را سوزاند از همان لحظه که می سوخـتم و می دیدم تـازیـانـه هــمـۀ پــیـکـر مـا را سـوزانـد وای از آن بزم که در پیش اسیران حرم خیزران هم لب وهم طشت طلا را سوزاند
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت زین العابدین امام سجاد علیهالسلام
بـاز گـریـان غــم هم نــفــسی بـایـد شـد زائـر مـرغ غــریب قــفــسی بــاید شـد باز یک عده جفا، زخم روی زخم زدند از قضا بــاز عــزادار کــسی بــایـد شد *********************** باید امشب همه از شوق پر و بال شویم تا عـزادار عــزادار چـهــل سال شویـم کاسه ای اشک بگیریم روی دست وَ بعد راهـی روضۀ پیـغـمـبـر گـودال شـویـم *********************** آن کسی که هـمه اش گریۀ عـاشورا بود آب مـی دیـد بـه یـاد جـگــر ســقـا بــود چشم هایش همه شب هیأت واویلا داشت تا نفـس داشت فــقـط گریه کن بابـا بود *********************** زهـر نوشید وَ تب کرد محیط جـگـرش گُر گرفت ازعطش وسوخت همه بال وپرش خشک شد جُلگۀ لبهاش و با خشکی لب روضه می خواند به یاد لب خشک پدرش *********************** آن کسی که خود خورشید به پایش افتاد ناگـهـان رعـشه بـر انـدام رسایش افتاد ضعف شد چیره و زیر بغلش خـالی شد از روی شـانــۀ افــتـاده عـبـایش افـتـاد *********************** وای از ریش سپیدش كه حنایی شده بود ناله اش گفتن اسمی سه هجایی شده بود دم مــغـرب افــق شـهـــر مـــدیـنــه امـا جهت قـبـلۀ او كـرب و بـلایی شده بود *********************** این هم از ماهیت نفـس نفیس خاك است سر آقا به روی دامن خـیس خاك است همه اش سجـده شده مثل پـدر در گـودال خاك سجـاده و سجـاد انیـس خاك است *********************** گاه آهـسته فـقـط وای بـرادر می خـوانـد لب تشنه «قتلوا» بود كه از بَر می خواند اشك می ریخت وَ هر آینه می گفت حسین تا دم مرگ فقط روضۀ حنجر می خواند ************************ تـلخی زهـر به كامش عـسل و قـنـد آمد بر لب پُـر تـركـش مـطـلع لبـخـنـد آمـد جـلـوی چـشـم ترش كـرببـلا ظاهـر شد یا اَبِ یا اَبِ گـفـت و نـفـسـش بـنـد آمد
: امتیاز
|