کاربری جاری : مهمان خوش آمدید
 
خانه :: مقتل


شهادت امام حسن عسکری علیه السلام

درباره : امام حسن عسگری علیه السلام
منبع : کمال الدین ص 437، بحارالأنوار ج 50 ص 331، اعلام الوری ص 211، کشف الغمه ج2 ص 430،

مرحوم طبرسی و دیگران نوشته اند که:  امام ابا محمد حسن عسکری عليه السّلام در سامرا در هشتم ماه ربيع الاول سال 260 به شهادت رسید، که در آن موقع 28 سال داشتند. مدت امامت آن جناب شش سال بود و مادرشان كنيزى صاحب فرزند بنام حديث بود،  لقب هاى امام عليه السّلام هادى، سراج، عسكرى بود. ضمناً ايشان و پدر و جدشان هر كدام در زمان خود مشهور به ابن الرضا بودند.

در مدت امامت ايشان مصادف بود با بقيه حكومت معتز (ماهى بود) پس از او مهتدى يازده ماه و بيست و هشت روز حكومت كرد و پس از او احمد معتمد پسر جعفر متوكل خليفه شد و بيست سال و يازده ماه خلافت او طول كشيد كه در سال پنجم از خلافت او ،امام به شهادت رساند و در خانه خود در سامرا دفن شد همان خانهاى كه پدرش نيز در آنجا دفن شده بود.


بيشتر دانشمندان شيعه معتقدند كه آن جناب و پدر و جدش و تمام ائمه را شهيد كردهاند بر اين مطلب روايت حضرت صادق عليه السّلام را استدلال مي كنند كه فرموده است: به خدا سوگند هیچ یک از ما از دنیا نمی­ رود مگر در اثر شهادت و با شهادت از دنیا رفتن

وَ بَعدَ مَضیُّ خَمسَ سِنین مِن مُلکه المُعتَمِد قُبِضَ وَلی الله ابو مُحَمَّد عليه السّلام بِسُرَّ مَنْ رَأَى لِثَمَانٍ خَلَوْنَ مِنْ‏ شَهْرِ رَبِيعٍ الْأَوَّلِ سَنَةَ سِتِّينَ وَ مِائَتَيْنِ وَ لَهُ يَوْمَئِذٍ ثَمَانٌ وَ عِشْرُونَ سَنَةً وَ أُمُّهُ أُمُّ وَلَدٍ يُقَالُ لَهَا حَدِيثُ وَ كَانَتْ مُدَّةُ خِلَافَتِهِ سِتَّ سِنِينَ وَ لَقَبُهُ الْهَادِي وَ السِّرَاجُ وَ الْعَسْكَرِيُّ وَ كَانَ وَ أَبُوهُ وَ جَدُّهُ ع يُعْرَفُ كُلٌّ مِنْهُمْ فِي زَمَانِهِ بِابْنِ الرِّضَا وَ كَانَتْ فِي سِنِي إِمَامَتِهِ بَقِيَّةُ مُلْكِ الْمُعْتَزِّ أَشْهُراً ثُمَّ مَلَكَ الْمُهْتَدِي أَحَدَ عَشَرَ شَهْراً وَ ثَمَانِيَ وَ عِشْرِينَ يَوْماً ثُمَّ مَلَكَ أَحْمَدُ الْمُعْتَمِدُ عَلَى اللَّهِ ابْنُ جَعْفَرٍ الْمُتَوَكِّلِ عِشْرِينَ سَنَةً وَ أَحَدَ عَشَرَ شَهْراً وَ بَعْدَ مُضِيِّ خَمْسِ سِنِينَ مِنْ مُلْكِهِ قَبَضَ اللَّهُ وَلِيَّهُ أَبَا مُحَمَّدٍ عليه السّلام وَ دُفِنَ فِي دَارِهِ بِسُرَّ مَنْ رَأَى فِي الْبَيْتِ الَّذِي دُفِنَ فِيهِ أَبُوهُ عليه السّلام

و ذهب كثير من أصحابنا إلى أنه ع قبض مسموما و كذلك أبوه و جده و جميع الأئمة عليه السّلام خرجوا من الدنيا على الشهادة و استدلوا في ذلك بما، رُوِيَ عَنِ الصَّادِقِ عليه السّلام مِنْ قَوْلِهِ وَ اللَّهِ مَا مِنَّا إِلَّا مَقْتُولٌ شَهِيدٌ، و الله أعلم بحقيقة ذلك. اعلام الوری ص 211، کشف الغمه ج2 ص 430، بحارالأنوار ج 50 ص 238

شیخ کفعمی نیز می نویسد سَمُّه المُعتَمد آن حضرت را معتمد عباسی مسموم نمود. المصباح ص 692، بحارالأنوار ج 50 ص 235 اما شیخ مفيد مي ­نويسد: حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام در اول ماه ربيع الاول سال 260 بيمار شد و در روز جمعه ششم ماه همان سال 260 از دنيا رفت در هنگام فوت 28 سال داشت در خانه ‏اى كه پدرش دفن شده بود در سامرا دفن شد و فرزند خود امام منتظر را بجاى گذاشت. مَرِضَ أَبُو مُحَمَّدٍ الْحَسَنُ عليه السّلام فِي أَوَّلِ شَهْرِ رَبِيعٍ الْأَوَّلِ سَنَةَ سِتِّينَ وَ مَاتَ فِي يَوْمِ الْجُمُعَةِ لِثَمَانٍ خَلَوْنَ مِنْ هَذَا الشَّهْرِ فِي السَّنَةِ الْمَذْكُورَةِ وَ لَهُ يَوْمَ وَفَاتِهِ ثَمَانٌ وَ عِشْرُونَ سَنَةً فَدُفِنَ فِي الْبَيْتِ الَّذِي دُفِنَ أَبُوهُ مِنْ دَارِهِمَا بِسُرَّ مَنْ رَأَى وَ خَلَّفَ ابْنَهُ الْمُنْتَظَرَ لِدَوْلَةِ الْحَق‏ ارشاد ج 2 ص 325، بحارالأنوار ج 50 ص 234

شیخ صدوق نیز می ­گوید: در بعضی از کتاب­ های که در زمینۀ تاریخ نوشته شده دیدم و جز این از محمد بن عباد عباد نشنیده ام که: حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام در شب جمعه بدست خود نامههاى زيادى براى مدينه نوشت و صبح روز جمعه هنگام نماز صبح از دنيا رفتند و آن روز هشتم ربيع الاول سال 260 هجرى بود، در هنگام وفات جز صقيل كنيزش و عقيد خادم و شخص ديگرى غير از اين دو نفر كه خدا از وجود او خبر دارد كسى وجود نداشت.

عقيد گفت امام فرمود: برايم آبى كه با مصطكى جوشيده شده بياور آب را آورديم. فرمود اول نماز بخوانم برايم آب آماده كنيد. آب آورديم در روى دامنش حوله ‏اى گذاشتم. از صقيل آب مىگرفت و صورت خود را شستشو داد و دو دست را هر كدام يك مرتبه شست. آنگاه سر و دو پاى خود را مسح نمود نماز صبح را در رختخواب خود خواند آنگاه قدح آب مصطكى را گرفت تا بياشامد ظرف به دندانهاى پيشين امام مي خورد و دستش ميلرزيد صقيل ظرف را از دست مباركش گرفت آن دم از دنيا رفت و در خانه خود در سامرا پهلوى پدرش دفن شد و بجانب نعمت ها و تشريفاتى كه خدا به او اختصاص داده رهسپار گرديد بيست و نه سال تمام داشت.

وَجَدْتُ مُثْبَتاً فِي بَعْضِ الْكُتُبِ الْمُصَنَّفَةِ فِي التَّوَارِيخِ وَ لَمْ أَسْمَعْهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَبَّادٍ أَنَّهُ قَالَ: مَاتَ أَبُو مُحَمَّدٍ عليه السّلام يَوْمَ الْجُمُعَةِ مَعَ صَلَاةِ الْغَدَاةِ وَ كَانَ فِي تِلْكَ اللَّيْلَةِ قَدْ كَتَبَ بِيَدِهِ كُتُباً كَثِيرَةً إِلَى الْمَدِينَةِ وَ ذَلِكَ فِي شَهْرِ رَبِيعٍ الْأَوَّلِ لِثَمَانٍ خَلَوْنَ سَنَةَ سِتِّينَ وَ مِائَتَيْنِ لِلْهِجْرَةِ وَ لَمْ يَحْضُرْهُ فِي ذَلِكَ الْوَقْتِ إِلَّا صَقِيلُ الْجَارِيَةُ وَ عَقِيدٌ الْخَادِمُ وَ مَنْ عَلِمَ اللَّهُ غَيْرَهُمَا

 قَالَ عَقِيدٌ فَدَعَا بِمَاءٍ قَدْ أُغْلِيَ بِالْمَصْطَكَى فَجِئْنَا بِهِ إِلَيْهِ فَقَالَ أَبْدَأُ بِالصَّلَاةِ جِيئُونِي فَجِئْنَا بِهِ وَ بَسَطْنَا فِي حَجْرِهِ الْمِنْدِيلَ وَ أَخَذَ مِنْ صَقِيلَ الْمَاءَ فَغَسَلَ بِهِ وَجْهَهُ وَ ذِرَاعَيْهِ مَرَّةً مَرَّةً وَ مَسَحَ عَلَى رَأْسِهِ وَ قَدَمَيْهِ مَسْحاً وَ صَلَّى صَلَاةَ الصُّبْحِ عَلَى فِرَاشِهِ وَ أَخَذَ الْقَدَحَ لِيَشْرَبَ فَأَقْبَلَ الْقَدَحُ يَضْرِبُ ثَنَايَاهُ وَ يَدُهُ تُرْعَدُ فَأَخَذَتْ صَقِيلُ الْقَدَحَ مِنْ يَدِهِ وَ مَضَى مِنْ سَاعَتِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ دُفِنَ فِي دَارِهِ بِسُرَّ مَنْ‏رَأَى إِلَى جَانِبِ أَبِيهِ عليه السّلام وَ صَارَ إِلَى كَرَامَةِ اللَّهِ جَلَّ جَلَالُهُ وَ قَدْ كَمَلَ عُمُرُهُ تِسْعاً وَ عِشْرِينَ سَنَةً  کمال الدین ص 437، بحارالأنوار ج 50 ص 331