اشعار

عبدی که شود مال خدا مال کسی نیست            دنبال کسی باش که دنـبال کسی نیست

خرجی گـداهای حـرم پـای کریم است            جز دوست، کسی باخبر از حال کسی نیست

بـر شـب قـدسـی آسـمـان مـحـمـد            بـر نـفـس گــرم آســتـان مـحـمــد

بر شـکـن زلـف دلـسـتـان محـمـد            بر دل عـشـاق بـی‌نـشـان مـحـمـد

خواهی که پُر از نور شوی وقت ممات            خواهی که به راحتی شوی رد ز صراط

هر انجـمـنی که می‌نـشـینی بفرست            "بـر خـاتـم انـبـیـا مـحـمـد صلوات"

شمس رویت همیشه تابـنده است            ابـرویـت ذوالـفـقـارِ بـرنده است

دلت از مهر و عشق آکـنده است            نـام احـمـد تـو را بـرازنـده است

بـامــداد امــیــد بــود و نــویــد            خنده‌زن سر زد از افق خورشید

با خـط نـور در سپـهـر نـوشت            صبح دانش به شام جـهـل دمید

خـیرخـواه توأم از نـور سخن می‌گویم            از هـراسِ شب دیجـور سخن می‌گویم

شب دیجور، شب دلهره و کابوس است            چقدر آه که در سینۀ ما محـبوس است

صبحِ روزِ الست تا... عرصات            شده حک روی آسـمان و کرات

نــور قــبــرش زیــاد مـی‌گــردد            هر که گـوید زیـادتـر "صلوات"

سلـمان کـیـستـید؟ مـسلـمان کـیـستـید؟            با این نگـاه، شیـعـهٔ چـشـمان کیستید؟

با این نگـاه شعـلـه‌ور از برق افـتراق            با این نگـاه خـط زده بر خـطبهٔ وفـاق

از هـرچه آفـریـده؛ فـرا آفـریـده‌اند            خُـلـقی ز خُـلق خَلق، جدا آفریده‌اند

صبح و تبسم و سحر و سبحه و سلام            سنگ صبور، صلح و صفا آفریده‌اند

سخن ز حبل الهی و بانگ «وَ اعتَصِمُو»ست            حقیقتی که هدایت همیشه زنده به اوست

حـقیقتی که هـمـه انـبـیا از آن گـفـتـند            به امت خود از آن چشمۀ روان گفتند

مـیلاد تو آغـازِ جـمـیـعِ بـرکـات است            رفتار تو الگوی وقار و سکنات است

لبخند ملـیـحِ تـو نـمـاد حـسـنـات است            خال لب تو محور مجموع کرات است

با فقیران می‌نشست، از رنجشان آگاه بود            هم حبیب خلـق بود و هم حبیب‌الله بود

بر فراز ابر؟ نه، در اهـتزاز بـرج؟ نه            فاصـله تا خـانـه‌اش انـدازهٔ یک آه بود

و آن‌شب از شمیم عطر نامش گلستان پُر شد            تمام خانه از بوی خوش این میهمان پُرشد

شگفتا "یوسفی در کاروان حُسن پیدا شد"            که از نور جمالش صحن جان عاشقان پُر شد

مقصود خداوند ز خلـقت عـسلـش بود            خیرالبـشرش آیت ضرب المثـلش بود

سـرمـایـه و آرایـه و آسـایــۀ هــسـتـی            یعنی که مـحـمـد هـمۀ ما حـصلش بود

اى نفس صبحدم! دعاى که دارى؟            بوى خدا مى‌‏دهى، صفاى که دارى؟

عطر بهشتى، ز خاک پاى که دارى؟            مژده چه آوردى و براى که دارى؟

هوا هوای تجلی‌ست، دوستان! صلوات            به شکر مقدم آن یار مهربان، صلوات

به دیده‌بـوسی باران، درخـت‌ها! لبخند            به پای‌کوبیِ خورشید، آسمان! صلوات

عُزی؛ هبل؛ لات و منات امشب پریشانند            از سنگ بودن؛ بت شدن آنها پشیـمانند

معبد به دستش بی‌گمان ویرانه خواهد شد            بُت‌ها گمان آشفته؛ سرگردان؛ پریشانند

ای مـکـه خـلـیـل دیـگـر آوردی            نِـیْ نِـیْ ز خـلـیـل بـهتر آوردی

ای مکـه ز ریگ‌زار بُهـت‌آلـود            سرچـشـمـۀ نـاب کـوثـر آوردی

اجازه خـواستم از تو هـماره بنْـویسم            دوباره از تو بگـویم، دوباره بنویسم

ز بحر رحـمت تو، بی کناره بنویسم            ز نور شمـس رُخت با اشاره بنویسم

طاق کسری روز میلاد تو بی‌طاقت شده            جانِ ایوانش پر از بی‌تابی و حیرت شده

آسمان خود را به خاکِ پای تو انداخته            محض پابوسَت دو عالم با ادب دعوت شده