اشعار

به یُمنِ نورِ وجودت، زمین منوّر شد            ز عطرِ مقدمِ پاکت، زمان معطّر شد

تو آمدی و شبِ غصه‌های ما سر شد            شبِ سرورِ نبی و عـلی و کوثر شد

پر از لبخند از آن خواب شیرین چشم واکردی            نگاه انداختی در آینه؛ خود را صدا کردی

ملیکا! نه، درون آینه نرگس شکـوفا شد            خودت را با خودت یک‌بار دیگر آشنا کردی

هجران به سر آمد؛ شب دیدار رسیده            ای منتـظران! فرصت گـفـتار رسیده

حـالا که به بـازار، خـریـدار رسـیـده            دل را به کـف آریـد که دلـدار رسیده

امشب شب شکـفـتن گل‌های باور است            امـشـب شـب تـجـلـی انـوار داور است

پـرواز کن به سـامـره با بال‌های شوق            تا بنگـری نسـیم سحـر روح‌پرور است

آئـیـنه طـلـعـتی که فـروغ سپـیـده است            با خود هـزار جـلـوۀ نـور آفـریده است

بـا شـوق دیـدن رخ آن آفــتــاب حُـسـن            خورشید سربرهنه ز مشرق دویده است

وقتی که در دنـیا سـتم مرسوم باشد            وقتی عدالت گنگ و نا مفهـوم باشد

وقتی ظهور از چشم‌ مردم دور مانده            وقتی نـفـس آلـوده و‌ مـسـمـوم باشد

سر ز پا نشناسم امشب از شعف            می‌روم گه سامرا، گاهی نجف

بی‌قـرار زلـف حـیـرت‌فـام یار            مـی‌زنـم پـیـمـانـه را با نام یـار

دامـن بـاد صـبـا بـا گُـل لـبــخـنـد آمـد            لـب تـقـویـم بـه پـابـوسـی اسـفـنـد آمـد

نـفـس آیــنــه از دیــدن او بــنــد آمــد            آخـریـن سـورۀ تـوحـیـد خـداونـد آمـد

جـبرئـیل روی پـرش باز غـزل آورده            اسـتـعـاره کـمـی ایـهــام و بـدل آورده

عشق با « حیِّ علی خیرُ العمل » آورده            واژه واژه بـه لـبـم جــام عـسـل آورده

فرا رسیدن شعـبان مبارک ای عـشاق            نزول رحمت یزدان مبارک ای عشاق

بزرگ‌عـید محبان مبارک ای عـشـاق            قدوم حضرت جانان مبارک ای عشاق

از آن‌روزی که با عشقت گره خورده‌ست دنیایم            تو را حس می‌کنم در تار و پودِ روز و شب‌هایم

به عشقِ دیدنت هر هفته صبحِ جمعه‌ها خوانده            "بِنَفسی أنتْ" را در ندبه‌ها نذرِ تو، بابایم

بـیــا که آمــدنـت مــژدۀ ســحــر دارد            رُخت نشانۀ والشـمس و والـقـمر دارد

تو ای فـروغ امید! ای ودیعۀ موعود!            بــیـا کـه آمـدنـت مــژدۀ ســحــر دارد

ای رفیق امروز خاک ما طلا شد یا نشد            بخت از خواب زمستانیش پا شد یا نشد

این دل وامـانده‌ام حاجت روا شد یا نشد            نیـمۀ شـعـبان قـرارم کـربـلا شد یا نشد

صف به صف خیل ملائک به فلک استادند            بال بر بـال زنـنـد و ز طـرب دلـشادند

همه خـامـوش ز هر ولوله و فـریـادند            خبر از خـلـقت طاووس بهـشـتی دادند

ای دوست اگرچه همه جا عطر بهار است            این رایحۀ خوش، همه از جانب یار است

این عـطر مسیحاست که از راه رسیده            از یـمن قـدومـش هـمه‌جا غـنچه دمـیده

مگر آسـمان را چـراغان نکردیم؟!            زمین را مگر نـورباران نکردیم؟!

مگر کوچه را آب و جارو نکردیم؟!            شبِ تار را غـرقِ شب‌بو نکردیم؟!

خـبر آمد که گـل فـاطـمه آمد به جهـان            صاحبِ عصر و زمان، دُرّگِران، شاهِ شهان

گل نرگس، گل طاها، گل یاسین، گل یاس            نهمین سبطِ حـسین آمده، سلـطان جهان

نــوری ز مــشـرق اَبَـدیَّـت بـلـنـد شــد            طـوفـان بی امـان حـقـیـقـت بـلـنـد شـد

کـعـبه جـوابگـوی عـلـی‌دوست‌ها نبود            ایـوان‌طـلای مـرقـدِ حـضـرت بلند شد

پلکی زدی و صبـح زمستان بهـار شد            خورشید در حرارت چشمت غبار شد

تـقـدیـر خـاک روشـنـی انـتـظــار شـد            تـیـغ نـگـات خــاطـرۀ ذولـفـقــار شــد

بـعــد سـرمـا بـهـار مـی‌آیـد            لـطـف پــروردگـار مـی‌آیـد

بـی‌قــراری؟ قـرار مـی‌آیــد            به سـر این انـتـظـار می‌آیـد