اشعار

مـسـتـیـم، ولی بدون سـاغـر            بـسـتـیـم دوبـاره دل به دلـبر

تـبـریک! شده خـدیـجه مادر            خـوش آمـده مــادر پـیـمـبــر

ای اهـل تـولّا پـرِ پــرواز، گـشـائـیـد            تا عرشِ خدا بال و پری باز، گشائید

با حـیِّ تـوانـا دری از راز، گـشائـید            شکر است، زبانی که به آواز گشائید

عطر گل‌ها می‌برد هوش از سر پروانه‌ها            بوی عشق و عاشقی پیچیده در میخانه‌ها

ساقی کوثر خودش امشب پذیرای همه‌ست            لب به لب پُر می‌شود با دست او پیمانه‌ها

بـه نـام اُمِّ عــقـیـلـه، انـیـس قـدّیـسـیـن            بـه نـام قـبـلـۀ قـلـب قــبـیـلـۀ یــاسـیـن

صراطِ اوست «صراط الذین اَنعمت»            برای دشمن او گفته شد «وَلَاالضّالین»

در خاطـره ماندگـار بودن            هـمشـیـرۀ ذوالـفـقـار بودن

حـوریـه و خـانـه‌دار بودن            این قـدر بـزرگـوار بـودن

در شبی‌که جهان قرار نداشت            مـاه کـعـبه دوبـاره کـامـل شد

شـد هـمه تـار و پود پیـغـمـبر            سـوره کـوثـری که نـازل شـد

سـلام خـدا و رســول گـرامـى            به اوج مـقـام تو كه مـسـتدامى

سرآغاز حُسنى و حُسن ختامى            تو حجی، منایی، تو بیت‌الحرامی

تابـیدی و به مهر تو جان آفریده شد            پلکی زدی، زمین و زمان آفریده شد

از تار و پود معجر تو پایه‌های عرش            از چـین چـادر تو جهـان آفـریده شد

از آسـمان طـراوت باران نـزول کرد            اسرار وحی، خانه به قلب رسول کرد

او روزه بود و سیب بهشتی حلول کرد            آری، خـدا عـبـادت او را قـبـول کـرد

از آسـمـان قــدوســیـان آواز کـردنـد            درهای رحمت را دوباره باز کردند

در مـوسم مـیلاد یـاس بـاغ عـصمت            در بـاغ جـنـت بـلـبـلان آواز کـردند

از ساق عرش رایحۀ کوثر آمده است            نـور خـدا به خانۀ پیـغـمـبر آمده است

مرضیه‌ای که راضیه و کوثر و بتول            صدیـقه و مطهـره و اطهـر آمده است

تا به دنیا آمدی در بین سرها سر شدی            بهـتـرین معـنا برای سورۀ کـوثر شدی

بی‌گمان اعجاز خلقت بودی و در بین خلق            بعد قرآن دومین اعـجـاز پیـغـمبر شدی

خیر کثیر حضرت کوثر که جاری است            عمری قرار هر تپش بی‌قراری است

چشمی که دوختم به رهش، چشم یاری است            از نفحه‌اش هوای زمستان بهاری است

مـشکـاتِ ذاتِ قـدسی و نـورِ اِله، تو            هم روشنیّ صبح و طلـوعِ پگـاه، تو

بـر ذاتِ پـاکِ حـیّ تـعـالی گـواه، تو            از هولِ رستـخـیـزِ قـیامت، پـنـاه، تو

وسعت اَمُّ القـرى آنشب بسیط نـور بود            شوق در سعى صفا، كعبه محیط شور بود

از طلوع مهر ایمان چشم شیطان كور بود            چشم بد از خانه بی‌بى خدیجه دور بود

سلام سـورهٔ کـوثـر؛ سـلام ای مـادر            دلـیـلِ شـوقِ پیـمـبـر، سلام ای مـادر

تویی جـوابِ تمـام کـنـایـه‌هـای مـدام            به کـوریِ بُتِ ابـتـر؛ سلام ای مـادر

شب انتظار احـمد به مـبارکی سر آمد            دل تـشنـگان منور جلـوات کـوثـر آمد

سر و جان فدای زهرا همه خاک پای زهرا            به در سرای زهـرا ملکوت چاکـر آمد

نوری از خود در شبی شورآفرین            آفـریـد از نــور خـود نــورآفـریـن

در وجـود ذرّه‌هـا شــوری فـکــنـد            بر زمـیـن و آسـمـان نـوری فـكـند

دختر خورشید و ماه، زهرۀ زهـرا            آن‌که کرامات او گـذشـته ز اِحـصا

هم شرفـش بـگـذرد ز عـرش الهی            هم نـسـبـش می‌رسـد به سید بَـطـحا

زمستان دوره‌اش سر شد، بهار بی‌خزان آمد            تمام عـلت خـلق کـران تا بی‌کـران آمد

چه غوغایی شده بر پا، که دنیا آمد امشب که            سراسیمه جنان بهر زیارت بر جنان آمد؟!