اشعار

آمـدم ای شـاه خـراسـان ســلام            تـاج سـر کـشـور ایـران ســلام

ای تن بی‌روح مـرا جـان سلام            تشنه‌ام ای حضرت باران سلام

دل از جهان بـریده؛ به اینجا رسیده‌ام            یک عـمر بال و پـر زدم اما رسیده‌ام

این قـطـعه با تمام زمین فـرق می‌کند            از فرش تا به عـرش مـعـلّی رسیده‌ام

شب سفر کرد از زمین و صبحگاهِ عید شد            حضرتِ باب الحوائج صاحبِ خورشید شد

چشمه‌ای بی‌انتها از زمـزم کـوثـر رسید            همسرِ موسی‌بن‌جعفـر با گُلی نوبر رسید

مست هستم از شراب ناب سقـا خانه‌ات            من خمارم من خمارم تا ابد در خانه‌ات

ساقی و ساغر، مهیا می‌شود میخانه‌ات            عیش و مستی جور شد اینک درِ کاشانه‌ات

روز ولادت تـو غــزل آفــریــده شــد            مفعـول و فـاعـلات و فَعَـل آفـریده شد

پلکی زدی و معجـزه‌ای را رقم زدی            از بـرق چـشـم‌هات زحـل آفـریـده شد

ز خاطر برده ماه هفتمِ هفت آسمان، غم را            حمیده مادرش وقتی به او بخشید تکتم را١

زنی که کنیۀ او حضرت اُمُ البنین بوده٢            کسی که پرورانده در بغل، سلطانِ عالم را

اوّل سـخـن به نـام خـداونـد ذوالـکـرام            نام خداست چون همه جا بهترین کلام

وآن‌گه ز روی صدق و ارادت دهم سلام            بر آسـتـان قـدس رضا، هـشتـمین امام

آن شب مدینه عـطر پر جبرئیل داشت            در سر امین وحی، هوای خلیل داشت

بر لب مـدام، زمـزمـۀ یا جـلـیل داشت            صبر جمیل، وه که چه اجری جزیل داشت

امـشـب قـرار، یـار دل بـی‌قــرار شـد            یعنی که باب میـل هـمه، روزگـار شد

نورِ دو چشمِ حـضرتِ باب الحوائجی            واکرد چشم و خاک، خزانش بهار شد

حق رسید و هیبت پوشالی باطل شكست            صاحب عرش برین در بین فرشی‌ها نشست

زحمت غم كم شد و رحمانیت رونق گرفت            آسمان آمد زمین، در دست خود بیرق  گرفت

ای که دل غریب من، با تو شد آشنا، رضا            اشک من است پنجه در پنجرۀ تو یا رضا
من که کـبوتر دلـم انـس گـرفته با رضا            می‌شنوم ز قـدسیان زمـزمۀ رضا رضا

ای آن که دلت صاف‌تر از جام بلور است            از باور ما وصف کمالات تو دور است

سوگـند به یاسـین و به طاها که جمالت            تفـسیر دعای سحر و سـورۀ نـور است

نــــور از کــائــنــات مــی‌بــارد            یـا کـه نـقـل و نــبـات مـی‌بــارد
تا سحـر بر سر زمین از عـرش            لــوح ســـبـــز بــرات مـی‌بــارد

آمـدی و آسـمـان بی‌حـد چـراغـانی شده            کل ایران؛ بالأخص مشهد چراغانی شده

باز درهم می‌خری، از اشتیاق این خبر            در دلِ عشّاقِ خوب و بد چراغانی شده

مــیــلاد رضــا امـــام امـجــد آمــد            هـشـتـم ولـی خــدای ســرمــد آمــد
یعنی گل باغ علوی شمس شـموس            در جــلـوه بـه گـلـشـن مـحـمـد آمـد

به نام حـضرت یـار و به نـام جـانـانم            پُر از سکوت غمم یا که دل هـراسانم

غریب و گم شده در راه مانده حیرانم            کـنـار جـاده نـشـسـتـم چـقـدر بی‌جـانم

ای از شـعـاع نـور تو تـابـنـده آفـتـاب            باشد ز روی مـاه تو شـرمـنـده آفـتاب

جز با رضـای تو نـدمـیـد و نـمی‌دمـد            از شـرق، در گـذشـته و آیـنـده آفـتاب

بیدها را حـظِّ رقـصـیدن هدایت می‌کند           نـورها را کِـیف تـابـیدن هدایت می‌کند
ابـرها را شـوق بـاریـدن هدایت می‌کند           چـشـم‌ها را لـذت دیـدن هـدایت می‌کـند

امروز که خورشید سر از شرق برآورد            از کعـبۀ جان، قـبلـۀ هـفـتم خـبر آورد
یعـنی شب تنـهـایی ما را به سر آورد            با خود خبر از «نجمه» و قرص قمر آورد

سلام حضرت جان، مهربان دوران‌ها            ســلام مـأمـن آرامـش پــریــشــان‌هــا
ضریح نـور تو مصداق کعـبۀ جان‌ها            شکوه صحن عتیقت بهـشت مهمان‌ها