اشعار

مرا وصـل کـرده نـیـازم بـه تـو            رسـیـدم در اوج نـمــازم بـه تـو

ســراپــا نــیــازم، بـنـازم به تـو            بـفـرما! که جـان را بـبازم به تو

دارم از رابـطـۀ شـاه و گـدا مـی‌گـویـم            پشتِ این در «بده در راه خدا» می‌گویم

تا بیـایـنـد، همه هـمسـفـر اشـک شـویم            «هر که دارد هوس کرب‌و‌بلا» می‌گویم

هنگامِ رحمت است؛ به فطرس خبر دهید!            اشکی اگر چـکـیـد، سریـعـاً اثـر دهید!

ای اهلِ آسمان! زِ سرِ صَف، یکی یکی            وقتی رسـید نوبـتـتان، زود، سَـر دهید!

تو را این‌گونه می‌نامند مـولای تلاطم‌ها            و نـامـت غـــرش آبــی آوای تـلاطـم‌هـا

تو را این‌گونه می‌فهمند مجذوبان كه اربابی            و نامت مونس هموارهٔ شب‌های بی‌خوابی

هرکسی دنبال دنیا رفت عـزّت را ندید            هرکسی با عشق بد تا کرد جنّت را ندید

ساقه‌های عرش شاهدهای این حرف من‌اند            چشم هرکس خورد بر نور تو ظلمت را ندید

رود سـمت خـانـۀ دریـا قـدم بـرداشـتـه            دامـن دشتِ پُـر از آلالـه، نَـم بـرداشـته

تا که بنویسد به روی پلک او "فَتحًا مُبین"            حضرت حق از پَرِ فطرس قلم برداشته

بی دلـم بـی‌بـهـانـه می‌خـوانـم            غـزلی عـامـیـانـه مـی‌خـوانـم

آن قـدر از خـودم رهـا شده‌ام            از خودم یک ترانه می‌خـوانم

باز پیـوند دل و صبر گـسـسـتم با اشک            بـاز پـیـمـانـۀ پـنـدار شـکـسـتـم با اشک

باز در پـردۀ اخـلاص نـشـسـتم با اشک            باز در خـانۀ دل پـنجـره بـستـم با اشک

قدم رنجه نمودی بر زمین ای ماه عالم تاب            قدم بر چشم نوکرها نهادی حضرت ارباب

سلام ای رحمت بی حدِّ حق در عالم دنیا            سلام ای شافع مخلوق حق در عالم عُقبی

از افــق تــابـیــد مـاه مــرحـمـت            بر هـمـه شـد بـاز بـاب مـغـفرت

آمده دریـای بخـشـایش به جـوش            تا در این دریا بشویندت، بکوش

که بود این موج، این طوفان، که خواب از چشم دریا برد؟            و شب را از سراشیب سکون تا اوج فردا برد

کدامین آفتاب از کهکشان خود فرود آمد            که این‌گونه زمین را تا عمیق آسمان‌ها برد

ملائک مست جام تو، خلایق جلد بام تو            سند خوردند امشب عالم و آدم به نام تو

قدم بر چشم این دنیا نهادی؛ چشم ما روشن            جهان آفرینش چیست غیر از رزق عام تو

آمد هـمان که عـلـتِ شـیـدایی من است            از وصف این شکوه، زبان نیز الکن است

چشمِ علی به دیدنِ این ماه روشن است            فطرس بیا! که لحظۀ حاجت گرفتن است

غیر از تو را زبـان من املا نمی‌کند            جز گـفتن از تو را، قـلم انشا نمی‌کند

شاعر تو را نوشـته و حـاشا نمی‌کـند            جز در سرودن از تو زبان وا نمی‌کند

بُگـشـوده‌انـد بـاز، درهـای مـغـفـرت            روح الامـیـن زَنـد، آوای مـغــفــرت

نـوری دگر گـرفت، دنـیای مغـفـرت            فطرس گرفته است، ویزای مغـفرت

چه خوب است آب و هوایی که دارید            همیشه بهشت است، جایی که دارید

الـهـی روی خـلـوتـی هـم نـبـیـنـد            شلـوغی این کـوچه‌هایی که دارید

رود سـمـت خـانـۀ دریـا قـدم بـرداشـتـه            دامـن دشـتِ پُـر از آلالـه نـم بــرداشـتـه

تا که بنویسد به روی پلک او «فَتحًا مُبین»            حضرت حق از پر فطرس قلم برداشته

ای آن که تو را حُـسن خـداداد بـود            مـیــلاد تــو جـلـوه‌گـاه ایـجــاد بــود

ما را به نگـاه لطف خود شادان کن            امـروز که قـلـب فـاطـمـه شـاد بـود

صدای پـای خـدا می‌رسد به گوش بیا            سبو به دست و غزلخوان و باده نوش بیا
بگـیـر بـیـرق میـخـانه را به دوش بیا            بـه بـزم آمـدن پـیـر مـی فــروش بـیـا

ای عـشـق آمـدی و تـسـلای مـا شـدی            روح و روان و راحت جان‌های ما شدی
پـایـان تـرسِ روزِ مــبــادای مـا شـدی            از عــرش نـور آمـدی آقـای مـا شـدی