اشعار

محـتـاج آمـدم درِ این خـانـه‌، یا جواد            آورده‌اَم نــیــاز بـه کـاشـانـه‌ یـا جـواد

اینـجا گـدا نگـفـته بـگـیرد، جـواب را            این است، جودِ سفرۀ جانانه، یا جواد

عاشق همیشه خانه‌اش بر دوش باد است            آوارۀ معشوق خود در هر بلاد است

هر سو برایش جلوه‌ای از روی دلدار            اما نـدانـد دل کجا از دست داده است

بساط شادی آمد بعد از امشب غم نخواهد بود            کسی جز اهل دل در خانه‌ات محرم نخواهد بود

ادامه یافت با نامت امامت، ابتران دیدند            مسیر نور جز از حضرت خاتم نخواهد بود

آسـمـان عـرش در بـغـل دارد            نَـسَـبـش ریـشـه در ازل دارد
قــلـمـم بـر لـبـش غــزل دارد            شـعــر او مــزّۀ عــســل دارد

یک کـوزۀ بی‌آب، از دریـا چه می‌داند            یک مشت خاک، از غربت صحرا چه می‌داند

یک سـائل بیـچـاره از آقـا چه می‌دانـد            از چهارده خورشید عقل ما چه می‌داند

خـبر آمد که امـام گُـل ما خـرسند است            هشتمین شمس ولایت به لبش لبخند است

«طَلَعُ البَدرْ عَلینا» به لبش زمزمه دارد            غرق سیمای فـروزندۀ این فرزند است

آسمان‌ها غرق باران است در ماه رجب            بارش رحمت فراوان است در ماه رجب

رزق سائل‌ها دو چندان است در ماه رجب            ای خوش آن چشمی که گریان است در ماه رجب

مـا دهِ ویــرانـه‌ایـم و خـانـۀ آبـاد عـشق            هرچه باداباد یار و هرچه باداباد عشق

شعله و پروانه و خاکـسترِ بر باد عشق            داد عشق و یاد عشق و هرچه در فریاد عشق

ابری به بارش آمد و باران عشق ریخت            جانی دوباره بر تن بی‌جان عشق ریخت

جـبـریل با بـشارتی از نور سر رسید            آیات محکـمات به قـرآن عشق ریخت

ز حمد و شکرِ خدا، شَهد و شِکَّرَم بر لب            که ابرِ رحمتِ حق، نازل است در دل شب

جهان جوان شده باز از، بهارِ ماه رجب            بشارتِ ازلـی می‌رسد به گـوشِ طـلـب

سبک‌تر می‌کند با اشک‌ها بار گناهش را            به‌ آبِ دیده‌ روشن‌ می‌کند شام‌ سیاهش‌ را

خوشا آن‌ روسیاهی‌ که‌ در‌ این‌ دنیای‌ وانفسا            فقط‌ با آه... جبران‌ می‌کند هر اشتباهش‌ را

امشب از بیت رضا نور به دامان داریم            موج شادی به دل و روح و تن و جان داریم
چه مبارک سحری از دم سلـطان داریم            هر چه داریم هم از شاه خـراسان داریم

اگر دست و بالت کمی خالی است            اگر حال و روز تو بی‌حالی است

اگـر آسـمـان در قـفـس می‌کـشی            اگر قـسمـتت بی‌پَـر و بالی است

ما را صدا کنید و از این غم رها کنید            درد دل شـکـسـتـۀ مـا را دوا کـنـیـد

تا خـانـۀ امـام رضـا کـوچـه وا کنید            ما را گـدای سـفـرۀ ابن الـرّضا کنید

تـوفـیـق دارم، از گُـلِ زهـرا بـگـویـم            از کــوثــرِ دوم، مَــهِ طـاهــا بـگـویـم

از اولـیـن ابنُ الـرضـا، زیـبـا بـگـویم            با لفـظ و مـعـنـای بسی شـیـوا بگـویم

حمد بی‌حـد خـدای رحـمـان را            که ز نـور آفـریـد نـیــکــان را

قدرتش را به رخ کشید و سپس            خـلـق فـرمـود نــور ایـمـان را

بر روزگار پـیـر، امـام جـوان تویی            خوشحـالیِ امام رضا جـانـمـان تویی

نامت محمد است و خصالت محمدی            آئـیـنـۀ رسـول خـدا بی گـمـان تـویی

یک عمر ناز یـار کـشیدن به ما رسید            تا کـوچـۀ نـگـار دویـدن بـه مـا رسـید

از دستِ غِیر نان نچشیدن به ما رسید            این فقـر را به نقـد خریدن به ما رسید

دلگـیرتر از سیـنۀ تنگـم قـفـسی نیست            در خانـۀ تنهـایی من، هم‌نـفـسی نیست

تنهاتر از این بی‌كسِ دل‌مرده كسی نیست            من یكـسره فریادم و فریاد رسی نیست

خـبر آمد نـشـود دست گـدا رد امشب            دیدنی گـشته کـرمخـانۀ مشهـد امشب

ابتران را روی لب نالۀ ممـتـد امشب            کـوثـری آمـده بـا نـام مـحـمـد امـشب